Transit Griekenland Turkije
Het bevalt ons prima hier in Alexandropolis. We hebben het luie leven al helemaal te pakken. ’s Ochtends even een broodje halen bij de bakker om de hoek. Rustig ontbijten in het zonnetje, een wandelingetje met de honden op het strand, even zwemmen, een drankje….. Kortom de dagen vliegen om.
Zaterdag 4 mei trekken we verder richting Turkije. Op advies van de ANWB gids gaan wij bij het laatste tankstation voor de grens nog even snel de tank volgooien met ‘goedkope’ diesel. Het vrolijke enthousiasme van de pompbediende vonden wij al wel wat verdacht en ja hoor, bij de grens kon je belastingvrij, zo’n kwartje per liter goedkoper, tanken. Achteraf had Frans dat ook ergens gelezen…. 🙂
De grensovergang bij Ipsale was een serieuze bezigheid. Eerste loket, paspoorten en autopapieren. Akkoord en op naar het 2e loket. Naast paspoorten en autopapieren hier visumcontrole. Die hebben wij nog niet, maar de vriendelijke douanebeambte haalt ons uit de rij en verwijst ons naar een nog gesloten loket dat over een kwartiertje wel open gaat…. Visum gekocht, laten stempelen en op naar het 3e loket. Hier een wat scherpere controle, en er wordt, met het nodige respect voor Max en Sam, ook in de camper gekeken. Daarna wederom controle van de paspoorten, ook die van Max en Sam en de autopapieren. En nu gaat het mis. Zij willen meer papieren zien, maar ons is niet duidelijk wat precies. Gelukkig mogen wij na enige discussie verder. Achteraf denken we dat zij de, waarschijnlijk thuis op het kopieerapparaat liggende….., eigendomspapieren, hebben willen zien. De kopieën hebben wij wel bij ons !!!, maar,
WE ZIJN IN TURKIJE.
Over het Turkse schiereiland Gallipoli, oa bekend vanwege mislukte landing van de Engelsen in 1915, rijden we naar Çanakkale. De veerboot brengt ons over de Dardanellen naar het Aziatische deel van Turkije.
Tot onze verbazing zien we dat het bootpersoneel net zo lang manoeuvreert dat ook de laatste touringcar op de boot past…. Of eigenlijk net niet, de achterklep kan niet dicht….
Aan boord is het is een drukte van belang met souvenirverkopers en wat een hoop hoofddoekjes, geen twee gelijke! Ik krijg thee in een glas, Frans moet het doen met een papieren bekertje koffie…. Verschil moet er zijn.
Eerste stop in Turkije is Troje.
We verblijven op minicamping Troia bij Uran Savas.Naast camping ook restaurant, winkel, pension, informatiepunt. ´s Avonds eten we mee wat de pot schaft. Gehaktballen met rijst, aubergine en salade.
De volgende ochtend gaan we vroeg op pad om het voormalig Troje te bekijken. Voor mij het Troje uit de Ilias van Homerus en voor Frans het Troje uit de film met Brad Pitt… Voor beiden een verrassing want er blijken 9 Trojes geweest te zijn tussen ca 4000 v.C. en 300 n.C. Een replica van het paard van Troje waarmee Odysseus de Trojanen om de tuin leidde staat bij de ingang. Verder opgravingen van de verschillende bebouwingen (tempels, paleizen, woningen en een Romeins theater) uit de verschillende perioden. Dat alles in een prachtig zonovergoten landschap aan de Turkse kust.
We rijden door naar Behram Kale. Volgens de gids het mooiste plaatsje van Klein-Azië… In werkelijkheid een tegen de heuvel gebouwd oud plaatsje met straatjes vol souvenirstalletjes. Meest troep, maar toch ook authentiek handwerk (handgeborduurde tafelkleden, kelims en gebreide sokken).
Dan binnendoor langs de kust terug naar de hoofdweg. Het is een gele weg op de kaart, dus best een grote weg, maar van een weg is nauwelijks sprake… Meer kuil dan weg, oftewel de weg is weg…
Stopplaats wordt Ören. Camping Altin camp wordt onze verblijfplaats voor de komende paar dagen.
Er staan slechts drie campers en we krijgen een prachtig plekje pal aan het strand onder de palmbomen. Heerlijk rustig…. Totdat de volgende dag de NKC op de camping neerstrijkt met 20 Nederlandse campers…. Hoezo rust? Maar wel gezellig. Woensdag 8 mei trekt de NKC karavaan weer verder. Wij genieten nog van een dag rust, alleen op de camping. Morgen gaan wij ook weer verder….
Frans & Mathilde op reis 