Turkije Noordwest
Dinsdagochtend 9 juli op Kamping Marti in Sinop. Het probleem met de elektronische startonderbreker blijft ons achtervolgen. De sterk wisselende kwaliteit van het wegennet zorgt ervoor dat alles wat los moet zitten vast trilt en alles wat vast moet zitten los trilt. Een nachtje rust heeft onze camper blijkbaar goed gedaan, want net voordat Frans wil beginnen met het slopen van het dashboard start de auto weer gewoon! Echt betrouwbaar is het niet, maar het is niet anders! We gaan lekker zwemmen in de Zwarte Zee. De zee is gewoon warm, volgens ons wel 30 graden! We zijn, met uitzondering van badderende koeien, vrijwel de enigen op het uitgestrekte strand. ’s Avonds willen we gaan eten in het restaurant, maar helaas. Wegens gebrek aan gasten gesloten, of heeft het toch met de ramadan te maken? Die is vandaag begonnen.
Woensdag staan we vroeg op. We willen met de dolmus naar Sinop voordat het echt warm wordt. Sam kan dan lekker thuis in de camper blijven. Om 10 uur staan we bij de weg. Alles wat komt geen dolmus. Dan regelt de dame van het winkeltje van de camping een lift voor ons en we worden in het centrum van Sinop uitgezet. Sinop ligt op een schiereiland en van het illustere verleden (Hittitisch, Grieks en Romeins) is buiten de stadsmuren en restanten van een kasteel weinig bewaard gebleven.
Donderdag 11 juli is het weer tijd om verder te trekken. We ruimen op ons gemak op en rond 11 uur vertrekken we westwaarts. We zien wel hoever we komen. De dichtstbijzijnde camping is te ver weg, die halen we toch niet. We rijden over een smalle weg die zich langs de kust slingert rond baaien en over bergen en rotsen. Spectaculaire vergezichten over een blauwe zee, kiezelstranden waar niemand kan komen en beboste hellingen. De weg is slecht en we komen grote stukken slurpasfalt tegen (door de zon gesmolten asfalt waar de banden een slurpgeluid maken als je er over/doorheen rijdt). Rond zes uur bereiken we Cide en zoeken we een plekje in de haven voor de camper. Meestal is dat geen probleem, en ook hier zijn we welkom.
Vrijdag 12 juli zijn we vroeg wakker. Er wordt gewerkt in de haven en dat merken we. We zijn dus weer vroeg op pad op de kustweg. Het is bijna een herhaling van gisteren alleen is het landschap iets minder onherbergzaam. De weg blijft stijl en in slechte staat. Vooral de haarspeldbochten zijn heel erg stijl en als er dan ook nog zand en grind op de weg ligt wordt het erg lastig. We hebben voorwielaandrijving en op steile hellingen ligt het gewicht van de camper achterin waardoor we weinig grip hebben op de weg. Het is vooral zaak om voldoende snelheid te houden, maar dat lukt niet altijd op deze smalle wegen als er tegenliggers de berg afdenderen. Ik blijf hangen in een bocht en moet eerst een stuk achteruit voordat ik weer voldoende grip krijg om verder te rijden. Toch altijd weer spannend of het zal lukken….. Tegen de middag bereiken we Amasra (in de 6e eeuw v. C. heette het stadje Sesamus). Een schilderachtig stadje op een schiereiland met restanten van Byzantijnse stadsmuren en een Romeinse brug in de haven.
We wandelen wat rond en eten een broodje (nou ja brood!). Het is gezellig druk en er zijn verschillende strandjes in en rond het centrum met vooral Turkse gasten.
In de namiddag rijden we het binnenland in naar Safranbolu (ongeveer 80 km van de kust). Safranbolu staat op de Werelderfgoedlijst vanwege de historische Osmaanse architectuur. De stad lag aan een belangrijke handelsroute en rijke kooplui en ambachtslieden bouwden er konaks, herenhuizen van steen en hout (lijken wel wat op vakwerkhuizen).
We vinden een plek bij een hotel wat gevestigd is in zo’n oud Konakhuis. Er zijn een paar plekken voor campers ingericht maar de lage plekken zijn bezet en de grindweg naar de hogere plekken is te steil voor ons. We mogen bij de poort staan, maar staan wel zo scheef dat we ons moeten vasthouden anders lig je direct voor in de auto. Het is heel erg warm, dus we gaan eerst maar voor een pilsje bij het hotel. ’s Avonds lopen we nog even het stadje in. Het is te donker om veel te zien, maar het ziet er veelbelovend uit. Terug bij de camper ontmoeten we de andere campinggasten en dat blijken oude bekenden te zijn die we al in Goreme (Cappadocië) ontmoet hadden. Dus even gezellig kletsen.
Zaterdag 13 juli zijn we weer vroeg wakker van het verkeer en de zon. Het scheef slapen is meegevallen, was heel gezellig! We gaan douchen in het hotel en verbazen ons over het schitterend oude interieur. Mooie zitjes in erkers, houten panelen met houtsnijwerk, smalle steile trappen met prachtige lopers. Kortom niet echt het comfort van deze tijd maar wel heel erg fraai.
Rond half tien lopen we het oude centrum in. Fraaie smalle steegjes met oude houten huizen een soort bazar met kleine winkeltjes (veel handwerk en metaalbewerking) en een kapper….. Frans laat zich kortwieken in een piepklein kapperszaakje. Er kunnen precies 2 stoelen staan en een bankje waar ik mag zitten kijken. Frans wordt grondig aangepakt! Eerst wordt de tondeuse gehanteerd en vervolgens de schaar. Er wordt druk geknipt zelfs op plekken waarvan wij dachten dat daar helemaal geen haar meer zat! Tot slot worden de haartjes bij zijn oren weggebrand met een ….. aansteker! Ziet er spectaculair uit maar het eindresultaat is prima. Totale kosten € 6,00 voor ruim een half uur werk, inclusief een wasbeurt en een lekker geurtje.
We wandelen verder langs een paar fraaie moskeeën waar we helaas niet in mogen (ramadan) en een oude haman.
Dan zien we een kleine veemarkt met koeien, kalveren, geiten en schapen. Hier liggen ook werkplaatsen voor de metaalbewerking. We mogen even binnenkijken in een soort smidse. Dit is nog het echte handwerk. Open vuur, een blaasbalg en dat bij 40 graden!
Het is inmiddels middag en het wordt warm in de stad. We besluiten de camper op te halen en weer naar de kust af te reizen. Bestemming camping Hamburg in Akcakoca. We rijden via een prachtige (tol) snelweg. Heel wat anders dan het gekronkel van de afgelopen dagen! Tegen 6 uur rijden we de camping op en vinden een plekje in de schaduw, naast de Duitse buren die we Safranbolu weer ontmoet hadden. We wandelen nog even naar een strandje verderop en we verbazen ons over het aantal vrouwen in normale badkleding! Dat blijkt dus te kloppen…. Het is een vrouwenstrand en daar zijn Sam en Frans niet welkom! Excuses en wegwezen dus! Terug naar de camper!
Maandag 15 juli vertrekken we op tijd richting Sile. Het is een mooie rit deels langs de kust. Onderweg doen we pogingen om onze tolkaart voor de auto te upgraden bij de PTT (gek genoeg heet de post in Turkije ook PTT). Toen we de tolweg verlieten op onze rit vanuit Safranbolu ging een oranje waarschuwingslamp aan dat we te weinig tegoed op de kaart hadden. Omdat we naar Istanbul willen en niet weten hoe het daar precies met de tol zit, willen we liever goed voorbereid zijn. Dus op zoek naar een PTT die onze kaart wil upgraden. De tweede poging lukt dankzij een medewerker die Frans spreekt (maar niet weet wat peage is), een Turkse vrouw die drie woorden Duits spreekt en een slimme medewerker die ons kenteken in de computer invoert…… Kortom het kost wat tijd, maar dan heb je ook wat….. Verder door het binnenland naar Sile. We vinden een plekje achter een motel met een doorgang naar een groot zandstrand. De camping stelt niets voor, maar we staan mooi onder een boom in de schaduw en toch vlak bij het strand en….. we hebben sanitair….
Dinsdag is onze eerste prioriteit om onze 3G verbinding op de iPad weer te herstellen. Om een of andere reden is dit gisteren uitgevallen en dat is wel knap lastig omdat we veel informatie over campings en camperplekken van internet halen. We vragen de moteleigenaar of er ook een dolmus gaat en hij belt direct een taxi. Niet helemaal de bedoeling maar 10 minuten later staan we in het centrum bij een winkel van Turkcel. Daar krijgen we te horen dat Turkije onze iPad geblokkeerd heeft en dat we naar Istanbul moeten om invoerrechten voor de iPad te betalen. We wisten dat dit gebeurt met buitenlandse smartphones met een Turkse simkaart, maar voor iPads hadden we dit nog niet gehoord…. We besluiten het er maar bij te laten zitten. We zijn immers bijna Turkije uit.
Als we door Sile lopen zien we ineens een bekende camper rijden. Het zijn onze Zwitserse kennissen, Doris en Peter, die we nu voor de derde keer in 2 maanden tijd tegenkomen (Zuid Turkije en Cappadocië). Ze stoppen en we kletsen even bij. Terug op de camping maken er een lekkere strandmiddag van met Sam. Mooi strand, hoge golven en prachtig weer met een lekker windje. In de duinen bij het strand hele velden witte ismene (haaklelie) of is het crinia? In ieder geval prachtig om te zien.
Aan het eind van de middag is Frans weer helemaal in zijn sas. We hebben satelliet ontvangst en kunnen mooi even naar de Tour de France kijken! Morgen gaan we richting Istanbul.
Frans & Mathilde op reis 