Turkije Istanbul
Woensdag 17 juli Sile. We verlaten de Zwarte Zee kust op weg naar Istanbul. Al vrij snel rijden we in de voorsteden van Istanbul. Pas bij de Bosporusbrug wordt het druk.
Het verkeer schuift in elkaar en op de 3 beschikbare rijbanen staan we 6 rijen dik. Gelukkig hebben ze redelijk ontzag voor de camper en geven ons een klein beetje ruimte. Ondanks de idiote capriolen die we zien gaat alles goed. We rijden rechtstreeks naar de camperplek met behulp van de coördinaten die we van de campingeigenaar in Akcakoca gekregen hebben. Het is een omheind terrein bij een sportcomplex aan het water (Bosporus) in het oude centrum Sultanahmet. Perfect gelegen, want bijna alle bezienswaardigheden liggen op loopafstand. We treffen ook weer oude bekenden. De Duitsers die we in Safranbolu en Akcakoca getroffen hebben, staan weer naast ons. We hebben stroom en mogen gebruik maken van de wc’s (heb even gekeken en toch maar niet!) en douches (goede douches met een te klein gordijntje, dus even opletten hoe je erbij staat) van het sportcomplex. Dat alles voor 20 euro pal in het centrum van Istanbul. Niet gek!
We kleden ons om en gaan als ‘nette’ toeristen met lange broek, bedekte schouders en met sjaal aan de tas geknoopt de stad in. We zien heel veel toeristen er anders bijlopen, maar we weten dat de Turken het zeer op prijs stellen als we hun gewoonten respecteren. Tien minuten later staan we bij de Blauwe Moskee (1609 – 1616). Schoenen uit, sjaal om mijn hoofd en naar binnen. Ongelofelijk wat een grote en koele ruimte! Prachtig decoratief (voornamelijk blauw) tegelwerk en veel bladgoud. Omdat het ramadan is zijn er veel Turken in de moskee. Sommigen liggen gewoon te slapen. Continue is iemand teksten uit de Koran aan het voordragen via een microfoon, wat bijdraagt aan een onwerkelijke sfeer.
Aan de andere kant van het Sultanahmetplein ligt de Haghia Sophia (Aya Sofya), kerk van de Heilige Wijsheid (600 n.Chr.). In de 15de eeuw verbouwd tot moskee door minaretten, graven en fonteinen toe te voegen. Het interieur van de kerk is ontworpen als ‘aardse afspiegeling van het paradijs’ met glimmende figuratieve mozaïeken. Opnieuw gigantisch groot en indrukwekkend. Wij verbazen ons over de architectuur van zowel de Blauwe Moskee als de Haghia Sophia. De enorme koepels en overspanningen zijn veel groter dan de kathedralen in Europa terwijl die van veel latere data zijn.
We lopen door naar de Basilicacisterne (Yerebatan Sarayi). Dit is een enorm ondergronds waterreservoir, waar ook vissen in zwemmen, dat al in 532 is aangelegd. Het dak rust op 336 zuilen van 8 m. hoog. Twee zuilen rusten op sokkels van Medusahoofden (geplunderd van andere monumenten). Muziek en druppend water doen je vergeten dat je midden in het centrum van Istanbul staat!
Moe maar voldaan van alle indrukken besluiten we via het Mozaïek Museum terug naar Sam te gaan. Dit museum is ontstaan door een deel van de restanten van het Byzantijnse Grote Paleis te overkappen. Hierdoor zijn de mozaïekvloeren bewaard gebleven met een rijkdom aan jacht en wild taferelen. Ongeveer 40.000 steentjes gaan in een vierkante meter mozaïek!
We lopen dwars door de oude wijk terug naar de camper.
Sam blijkt een enerverende middag achter de rug te hebben. Het stikt van de katten rond de camperplaats en het hoogtepunt is wel een nest jonge katjes onder de camper van de buren! Sam is helemaal wild en wil niets meer. Niet eten, niet drinken…. Dus eerst maar eens een flinke wandeling om hem weer wat tot bedaren te krijgen en dan wat eten. We blinderen de camper met de verduistering/zonnewering panelen zodat hij niet meer naar buiten kan kijken en gaan dan zelf eten aan de kade. Vis uiteraard, want we zitten tegen de vismarkt aan. Red mullet. Heel erg lekker, maar ook erg prijzig. We hebben nog niet zo duur gegeten in Turkije!
Wanneer we terugkomen is Sam in alle staten. Hij heeft kans gezien de verduistering/zonnewerking panelen op de ramen van de autodeuren naar beneden te krijgen en doet zijn best door het raam te klimmen.
De jonge poesjes maar een stukje verplaatst buiten het blikveld van Sam en bekaf van al zijn inspanningen gaat hij slapen. Wij flaneren nog even over de boulevard. Heel Instanbul begint nu tot leven te komen en het park is druk met picknickende mensen, eetstalletjes maar ook mensen die in het park wonen en leven.
Ergens in de nacht worden we wakker van regen op het dak. Arme mensen die in het park slapen! Gelukkig zet het niet echt door. De volgende dag is het weer prachtig weer. Een paar wolkjes en rond de 28 graden. We gaan met de tram naar het Sirkecistation, ooit gebouwd als eindstation voor de Oriënt-Express. Vandaar uit lopen we naar het Topkapi Paleis, gebouwd door Mehmet II tussen 1459 en 1465, en bestaande uit vier enorme binnenplaatsen met een reeks paviljoens. Vierhonderd jaar lang bestuurden de sultans hun rijk vanuit dit paleis. Mooiste deel is de Harem waar behalve de moeder van de sultan de vrouwen en concubines van de sultan woonden (soms wel 1000 vrouwen!). Overal weer prachtig Iznik tegelwerk, met paarlemoer ingelegd houtwerk, glas in lood en bladgoud.
Verder in het Topkapi paleis de schatkamer met een schitterende verzameling juwelen en gebruiksvoorwerpen, een verzameling wapens en wapenuitrustingen, kostuums, uurwerken en een paviljoen met heilige voorwerpen waaronder de heilige mantel (gedragen door de profeet Mohammed). Eigenlijk meer dan je in een enkel bezoek kunt bekijken plus ook nog eens prachtig uitzicht over de Bosporus….
We besluiten door te lopen naar het Archeologisch museum en daar eerst te lunchen. Midden tussen de antieke zuilen en beelden bestellen we een sandwich en krijgen….. een voorverpakt plastic doosje met 2 boterhammen (zoals je in Nederland bij een benzinestation koopt) voor maar liefst 5 euro! Niet helemaal het plan, maar goed als domme toerist tuin je wel eens ergens in. Daarna het museum in. Een prachtige verzameling sarcofagen met schitterende reliëfs waarbij het mooi is te zien hoe men worstelde met perspectief! Een verzameling keramiek en Turkse tegels. Daarnaast is er ook een kleine maar mooie verzameling Hettitische voorwerpen en kunst.
Moe van al het moois wat we gezien hebben besluiten we naar Sam te gaan. Benieuwd hoe hij het gedaan heeft in de camper met alle verduistering/zonnewering panelen dicht (wel de dakluiken open uiteraard). Het lijkt allemaal goed. Hoewel hij nog steeds niet goed wil eten, veel te druk met alle poezen om hem heen. ’s Avonds willen we naar de Grote Bazaar. We lopen vanaf de kade omhoog de heuvel op naar de binnenstad. Druk verkeer krioelt door de smalle straatjes. Althans als het niet muurvast zit omdat ook de linkerrijbaan gebruikt wordt tot er tegenliggers komen….. Niemand wil toegeven…. We zouden best ons stoeltje op een straathoek willen neerzetten en kijken…. Schitterend! Wanneer we bij de Grote Bazaar aan komen gaan net de deuren dicht. Acht uur is sluitingstijd, niet goed in de reisgids gekeken dus. We slenteren weer terug door de smalle straatjes en genieten van het leven op straat in Istanbul.
Vrijdag 19 juli. Eerst even een lekker broodje gehaald met Sam en dan opnieuw op weg naar de Grote Bazaar. Rond 10 uur is klaarblijkelijk nog vroeg voor de bazaar want er zijn nog niet veel mensen. Het is een grote overdekte hal opgebouwd uit bogen en pilaren met daartussen allemaal kleine winkeltjes met voornamelijk goud en zilver, tapijten, souvenirs, leer en kleding.
We lopen door naar de Kruiden Bazaar (Egyptische bazaar). Al van verre ruik je de kruiden. Wel veel van het zelfde. Thee in allerlei variëteiten, kruiden als oregano, tijm, munt, etc., maar ook veel Turks fruit en andere zoetigheden.
Van de kruidenbazaar lopen we door smalle straatjes vol met koopwaar naar de Gouden Hoorn. Hiervandaan vertrekken de rondvaartboten over de Bosporus. We worden we aangesproken door iemand die ons heel goedkoop een rondvaart voor 10 TL aanbiedt (4 euro). Als echte Hollanders kunnen we dat niet aan ons voorbij laten gaan. Wij mee de boot op. Niet via een mooie loopplank, maar via een stootkussen springen we aan boord. De boot ziet er verder prima uit en op deze manier worden nog een 50 tot 70 man geworven.
Na een rondvaart van ongeveer 2 uur (prachtig weer voor een tochtje op het water en je ziet alle bezienswaardigheden vanuit een andere hoek) worden we ook weer op een achteraf plekje naast een paar zinkende boten achter het busstation weer aan land gelaten. Vlakbij ligt de Nieuwe Moskee. Ook hier weer prachtig tegelwerk uit Iznik.
We lopen terug naar de camper dwars door de Bazaarwijk. Indrukwekkende gebouwen, smalle winkelstraatjes en gezellige woonbuurtjes wisselen elkaar af.
Terug bij de camper worden we compleet verrast door een ONTRUIMING! De camperplaats bij het sportcomplex is in de loop van de dag volledig ontmanteld. De omheining is verwijderd, een van de gebouwtjes is met een slopershamer (ze waren ‘s ochtends er nog aan het bouwen nota bene!) met de grond gelijk gemaakt en stroom en water is afgesloten. Het blijkt dat het terrein van de camperplaats en het sportcomplex bestemd is voor de verbreding van de weg. Men had verwacht dat dit in de loop van het jaar zou gebeuren maar men is vandaag al begonnen. We besluiten te vertrekken. Zo zonder hekken en bewaking voelt het niet meer vertrouwd. We zien al ‘belangstellenden’ rond de campers en de 2 tentjes met motoren van mensen die nog in de stad zijn lopen.
Zo komt het dat wij vrijdag in het spitsuur met de camper dwars door Istanbul rijden naar de dichtstbijzijnde camping aan de Zwarte Zee. Een grote puinhoop van file, 6 rijen dik op 2 weghelften met een TOM die andere wegen kiest dan de verkeersborden aangeven….. Kortom STRESS. Na ongeveer twee uur rijden we camping Mistik in Kylios op. Het zou een mooie camping aan het strand moeten zijn, maar stelt echt helemaal niets voor. Het strand is aan de andere kant van de weg (niet te zien) en tegen betaling. Maar we staan en hebben weer een veilig plekje. We eten bij het restaurantje naast de camping zalige inktvisringen, salade en roodbaars. Met een lekker pilsje komen we weer helemaal bij.
Zaterdag 20 juli, we besluiten door te rijden. De camping zint ons niet en is belachelijk duur (ruim 21 euro, de duurste die we in Turkije gehad hebben!). We nemen afscheid van de Zwarte Zee en rijden via een mooie route door het binnenland naar de Zee van Marmara.
Bij Silivri vinden we een camping aan het strand. Voor het eerst maken we mee dat een camping vol is. Veel vaste staanplaatsen maar ook huisjes en huurtenten. Wel grappig om te zien, kleinste formaat bungalowtent met het grootste formaat koelkast wat er te krijgen is ervoor. Wij krijgen een plekje achter de huisjes vol in de zon. In eerste instantie denken we vrij rustig, maar de hele camping komt uitgelopen om ons te bekijken. Er is een mooi strand bij maar de zee ziet er niet echt schoon uit. In ieder geval is Sam blij met een frisse duik.
’s Avonds is er life muziek bij het strand. Echte Turkse smartlappen! We gaan nog even kijken en hebben er wel plezier in. Of het met de ramadan te maken heeft weten we niet (we zien veel Turken eten en drinken), maar na zonsondergang komt het leven echt op gang. BBQ’s worden opgestookt met enorme hoeveelheden vlees (verklaart het formaat koelkast), er wordt geflaneerd en gekletst en geflaneerd…. Kortom heel veel leven, veel lawaai en heel vriendelijk. Als we na de life muziek ’s nachts thuiskomen komt onze buurvrouw van het huisje waar we achter staan zich nog even voorstellen….
Zondag 21 juli, het is warm… Ruim 30 graden als we opstaan en geen spatje schaduw in de buurt. Als we een betere plek hadden gehad waren we nog wel even gebleven, maar nu besluiten we op te breken en Turkije te verlaten. We gaan richting Griekenland!
Frans & Mathilde op reis 