2013 Griekenland Turkije – Deel 19
Donderdag 26 september. We worden wakker aan de baai van Kamares (oostzijde middelste vinger van de Peloponnesos) met een prachtig zonnetje en gaan voor het ontbijt lekker zwemmen. Het is gewoon zalig om zo even rond te poedelen en een stukje langs het strand te zwemmen. Het is een prima plek om een paar dagen te blijven staan, maar we besluiten door te rijden.
We willen een rondje Mani binnen rijden. De streek is verdeeld in Mani binnen, het onherbergzame zuidelijke puntje van de vinger, en Mani buiten, het iets vruchtbaardere noordelijke deel van de vinger. We rijden langs de oostkust naar beneden. Langs op steile rotsen gelegen dorpen met karakteristieke torenwoningen, gebouwd om de bewoners te beschermen tegen onderlinge vetes en piraterij. Het is een prachtige tocht langs smalle steile weggetjes.
Wanneer we de kaap gerond hebben wordt het landschap vriendelijker en zien we veel olijventeelt. De westkust staat bekend om zijn grotten. Wij bezoeken de Pyrgos Dirougrotten en maken een boottocht over een ondergrondse rivier door de Glyfadagrot. Grote stalactieten weerspiegelen in het water en langs het plafonds is een waar kantwerk van kleine witte stalactietjes te zien.
Na afloop gaan we op zoek naar een plekje voor de nacht en vinden op de boulevard van het havenplaatsje Itilo een prima plekje. Onvoorstelbaar hoeveel lawaai de golven op het kiezelstrand maken! ’s Avonds eten we aan de boulevard vis. Er worden 2 dorades uit de vitrine uit het ijs gehaald en gegrild. Daarbij hebben we salade, knoflookbrood en tsaziki. Ook daar zit de nodige knoflook in. Morgen kunnen we iedereen op afstand houden…..
De volgende dag rijden we over de oostkust van Mani buiten. Het ruige landschap heeft plaatsgemaakt voor cipressen en boomgaarden. Wanneer we Tom volgen naar het havenplaatsje Agios Nikolaos rijden we onszelf helemaal klem in de nauwe straatjes van een dorpje. Omhoog achteruitrijdend lukt het met veel moeite om er weer uit te komen. Er is toch wat te zeggen voor een Tom specifiek voor campers…… De volgende afslag proberen we het opnieuw en nu komen we wel in Agios Nikolaos, een schilderachtig havenplaatsje waar de tijd is blijven stilstaan. We slenteren wat rond en drinken op een terrasje een kopje koffie/thee.
Via Kalamata en Messini rijden we naar de meest westelijke vinger van de Peloponnesos. Erg toeristisch en de kust blijft verborgen achter bebouwing van hotels en vakantiewoningen. Het wordt pas weer mooi onderaan de vinger bij Koroni. Omdat het al weer vrij laat is gaan we eerst op zoek naar een plekje voor de camper. Dat wordt Paralia Kalamaki, het meest zuidelijke strand op deze vinger. Het is opnieuw een prachtig plekje met een strand van kiezels en rotsen. Als we aankomen zijn we alleen, maar al snel krijgen we gezelschap van een Duitse en een Franse camper. De Duitser weet ons te vertellen dat tot voor enkele jaren hier een prachtig zandstrand lag, wat nu helemaal weggeslagen is. In zijn ogen was het toen een paradijs op aarde, voor ons nog steeds.
Zaterdag rijden we naar Koroni, een havenplaatsje aan de voet van een Venetiaans kasteel uit 1206. Door de reisgids gewaarschuwd dat dit plaatsje de nachtmerrie voor een camperbestuurder is, parkeren we de auto buiten de stad en lopen naar het kasteel. Nu wonen de nonnen van het Timiou Prodromou klooster hier. We hebben Sam bij ons, dus we gaan afzonderlijk even naar binnen. Het is een prachtig klooster met een Byzantijns kerkje, tuinen en een schitterend uitzicht over het plaatsje en de baai.
Uit het klooster lopen we door smalle straatjes en steile trappen naar beneden naar de haven. We zijn heel blij dat we hier niet met de camper in verzeild geraakt zijn…. Hoewel hoe komt die bus daar? Het stadje dateert van 1830 en met de smeedijzeren balkons, luiken en rode dakpannen is het een plaatje.
We hebben eigenlijk niet veel zin meer om nog veel verder te rijden. We moeten nodig de weblog updaten en ook de wasmand is overvol. In Finikounda zoeken we camping Anemomylos uit aan het strand, met WIFI en wasmachines. Tot onze verbazing is deze camping vrijwel VOL! Het is eind september! Wat doen al die mensen hier? Het zijn met name Zwitserse gezinnen en oudere Duitsers (grijze golf). We vinden een plekje op de 3e rij met een beetje zicht op zee.
Maandag weer verder. Een dagje camping is leuk, maar de vrije camperplekken zijn toch veel mooier. ’s Ochtends weten we weer precies waarom. Gisteravond zijn een paar grote Zwitserse caravans gearriveerd en die willen nu een plekje bij voorkeur op de eerste rij aan zee. Dat gaat niet zonder slag of stoot want daar staan al mensen. Een hoop reuring dat wel! Als wij wegrijden is het ‘probleem’ nog niet opgelost. Wij rijden door naar Methoni, ooit (1209) een Venetiaanse haven voor het pelgrimsverkeer naar Palestina. Het kasteel wordt aan drie kanten door de zee omgeven en is een combinatie van Venetiaanse, Turkse en Franse bouwkunst. Buiten de indrukwekkende muren en torens is er niet veel meer van over. In de vroege zomer moet het er prachtig zijn, want het hele binnen terrein staat vol met uitgebloeide alliums.
We rijden verder langs de kust naar Pylos. In de baai heeft in 1827 een enorme zeeslag plaatsgevonden en de baai moet bezaaid liggen met scheepswrakken. Je kunt er boottochten naar toe maken en daar willen we naar informeren.
Dat komt er niet van want we worden met de camper bijna weggejaagd als we per ongeluk een weg van de verkeerde kant inrijden die een rotonde blijkt te zijn. We hebben het dan ook snel gezien. Wegwezen hier! Campers zijn hier niet welkom. Datzelfde geldt voor vrije camperplekken hier in de buurt. Waar vroeger vrij gekampeerd mocht worden staan nu borden met dreigende teksten. We rijden dan ook maar door tot Paralia Mati. Ook hier staat een bordje verboden te kamperen (gelukkig zonder dreigementen) maar er staan een stuk of 5 campers. Wij sluiten aan.
De zee is prachtig. Hoge golven en terwijl we kijken zien we ‘een broekje in de branding’. Een man doet wanhopige pogingen om zijn zwembroek weer op zijn juiste plek te krijgen en is een speelbal in de golven. Wij gaan er ook in. Broek goed vast! En genieten van het spel met de golven.
Dinsdag 1 oktober, onweer met forse regenbuien hebben ons een onrustige nacht bezorgd en we zijn laat wakker. Door het slechte weer van vannacht zijn de golven enorm. We twijfelen of we er wel in zullen gaan, maar proberen het toch. Het is fantastisch, maar wanneer we eruit willen worden we allebei fors onderuit geslagen door de golven. Grof zand zit tot in mijn oren en Frans is minstens een kilo zwaarder geworden door al het zand in zijn zwembroek! De zee is prachtig om te zien en we besluiten vandaag hier te blijven. Zo nu en dan proberen mensen in zee te zwemmen, maar bijna iedereen gaat onderuit in de golven. Vooral het erin en er weer uit gaan is het probleem. Gelukkig is het zandstrand en geen kiezels! Frans probeert het ’s middags ook nog een keer, maar ik durf niet meer. Het gaat mij te hard.
De volgende dag gaan we de binnenlanden in om het antieke paleis van Nestor te bezoeken. Helaas blijkt dit al sinds 2012 gesloten in verband met renovatie. Door naar onze volgende bestemming antiek Messene.
Dit is een verrassend mooie opgraving met een oud theater, een Asclepiustempel, een bouleuterion, een agora met stoa’s en een goed bewaard gebleven stadium met gymnasium. We slenteren rond de oude ruines met op sommige plekken nog fraaie mozaïeken.
De oude stad werd omsloten door een 9 km lange stadsmuur uit de 4e eeuw voor Chr. Aan de noordkant ligt de dubbele Arcadische Poort waar we gewoon met de auto doorheen mogen rijden.
We vinden een mooi plekje op een parkeerplaats langs de oude muur voor de nacht. De muur is deels nog in goede staat en staat als een Chinese muur midden in het landschap met om de 70 meter een toren. Het is echt de tijd van de wilde cyclaampjes. De muur zit er vol mee!
Donderdag 3 oktober rijden we via een schitterende route door de bergen naar de Lousioskloof. Onderweg passeren we kleine dorpjes. Soms past de camper maar amper door de smalle straatjes. Vooral de uitstekende balkonnetjes zijn gevaarlijk, extra lastig gemaakt door de her en der geparkeerde auto’s. Passeren kan niet dus wanneer we even moeten wachten op de rijdende bakker maken we dankbaar van de gelegenheid gebruik om ook brood te kopen.
Bij de kapel van de Heilige Theodora van de Eiken stoppen we om het wonder van de eiken te bekijken. Het kapelletje is helemaal vergroeid met eikenbomen, maar van binnen is geen stam of tak te zien…
Verder gaat het dan via Megalopoli. Hier moeten restanten van een antieke stad te zien zijn. Nou, we zijn drie maal rond de enorme bruinkoolcentrale gereden, maar niets gevonden. Uiteindelijk vinden we het antieke theater, maar helaas. Alles is hermetisch gesloten. Gelukkig was het niet helmaal voor niets want Frans heeft wel een lekker Grieks broodje bij een kantina gekocht (stokbrood met omelet, kipsouvlaki, tomaat en ui). We rijden door naar de kloof van Lousios en parkeren bij de middeleeuwse Kokkorasbrug voor de nacht. Morgen gaan we de kloof in.
Vrijdag 4 oktober. We hebben het koud gehad! Het was vanochtend maar 14 graden in de camper. Zijn we echt niet meer gewend! Doordat we in de kloof staan komt het zonnetje er pas laat bij, maar dan is het ook gelijk weer lekker. Het is vandaag Werelddierendag, dus we ‘verwennen’ Sam met een flinke wandeling door de kloof naar het Moni Agiou Ioannou Prodromou klooster. Het is een prachtige wandeling langs de oever van de rivier de Lousios, die hier een diepe smalle kloof door de bergen heeft uitgesleten.
Via een steile klim bereiken we de het klooster dat als het ware tegen de wand van de kloof geplakt is. We worden vriendelijk ontvangen. Koffie en water staat klaar en we mogen overal kijken. Leuke is dat in dit klooster nog echt geleefd wordt en dat mag je ook zien.
Wanneer we omhoog de kloof uit klimmen komen we op het pad een drietal loslopende ezels tegen. Zij zijn zeer geïnteresseerd in Sam en in de rugzak van Frans (ruiken ze de hondensnoepjes die erin zitten?). Het draait allemaal wat om elkaar heen en dat is niet echt leuk op een smal pad naast een afgrond met een hond aan een riem die verward raakt tussen de ezelpoten…… Een ezel is dan best wel groot! Gelukkig zijn het vriendelijke ezels, dus alles loopt goed af.
Over de rand van de kloof lopen we terug naar de camper. Sam heeft het wel gehad, dus we lopen naar het riviertje zodat Sam even lekker kan badderen! Hij is niet de eerste die dit doet want naast de rivier liggen de ruines van antiek Gortis. Volgens de legenden is Zeus kort na zijn geboorte al gebaad in de Lousios en sinds de 2e eeuw v. Chr. ligt hier een kuurbad met tempels. We bekijken de restanten en eten een broodje.
Tijd om weer verder te gaan en we rijden terug naar Karitena. Over de rivier de Alfios ligt onder de nieuwe boogbrug een oude middeleeuwse brug. Vier bogen zijn bewaard gebleven en in een peiler is een klein kapelletje gebouwd.
Bij de parkeerplaats is een bron dus we tanken de camper weer vol met vers bronwater en rijden verder naar de Apollo tempel bij Bassai. Hoger en hoger komen we in de bergen. Kale toppen en dreigende luchten (er komt regen aan). De tempel ligt op 1130 meter hoogte en ter bescherming is een enorme tent rond de tempel opgetrokken. Bedoeling is dat deze na afronding van de restauratie weer verwijderd wordt, maar wanneer dat is? Door de tent krijg je niet echt een goede indruk van de enorme tempel op een kale bergtop dat is jammer.
Witte krokusjes bloeien op de heuvel! Het is op deze hoogte koud, we willen hier niet blijven voor de nacht, dus we rijden terug naar de kust. We vinden een plekje aan het strand bij Neohori. De dreigende luchten zetten door en de ene plensbui na de andere valt op het dak van de camper.
Morgen gaan we richting Olympia. Het noordwesten en het laatste stukje van de Peloponnesos voor ons.
Frans & Mathilde op reis 