Terugreis naar Nederland
Zaterdag 12 oktober, we worden wakker hoog in de bergen bij Florina met een koud zonnetje. Mistslierten en dauw hangen nog over de bergen. Als de zon doorzet wordt het snel warmer. De herfstkleuren op de berghellingen zijn prachtig. Weer onderweg komen we langs een weide helemaal vol met blauwe krokusjes (herfsttijloos).
We rijden binnendoor naar de grens met Macedonië. Bij de grens mogen we zo doorrijden. Direct valt ons het verschil met Griekenland op. Waar Griekenland West Europees is, is Macedonië echt Oost Europees.
In Ohrid (stadje op de Unesco lijst werelderfgoed) parkeren we de auto en lopen de boulevard aan het meer op. Ondanks het zonnetje en de temperatuur van ruim 20 graden is bijna iedereen in winterkleding. Hoge laarzen, panty’s, truien… Of een korte broek met een panty eronder…. Rrrrrrrrr, Je pikt de toeristen er zo uit. Die lopen lekker in korte broek (zonder panty) en tshirt, wij ook.
Samen met Sam verkennen we de stad en lopen naar boven naar het oude theater en dan door naar Samuel’s Fort hoog boven de stad met prachtig uitzicht over het meer van Ohrid.
Net beneden het fort ligt Plaosnik, een naar oud voorbeeld herbouwde Slavische kerk, met ernaast overblijfselen van twee vroeg Christelijke kerken met mooie mozaïekvloeren.
Langs de oude ingang van de stad, de Dolna Porta, lopen we naar de Bogorodica Perivleptos, een kerk uit de 13e eeuw met prachtige Byzantijnse fresco’s. Het kerkje valt zowat in elkaar en hangt aan steigers en stutbalken (de fundering zweeft los!), maar is werkelijk prachtig om te zien.
Terug aan de haven pikken we een terrasje en lopen daarna door de winkelstraat. Ik heb nog nooit zoveel winkels met werkelijk afschuwelijke opzichtige (Russische?) mode gezien! Op zoek naar een camping vinden we camping Rino in een achtertuin aan het meer bij een restaurantje. Er kunnen maximaal 5 campers staan, maar er staat maar 1 andere (Nederlandse) camper. Snel de auto aan het meer geparkeerd en genieten van het uitzicht. Het restaurantje serveert ons ’s avonds in de camper zalmforel met een salade. 2 joekels van vissen zalig klaargemaakt. Luxer kan haast niet!
Zondag, als we uit het raam kijken zien we de nevels boven het meer langzaam verdwijnen in de zon. We ontbijten op het terras aan het water in het zonnetje. We besluiten vandaag hier te blijven en te genieten van een rustige dag aan het water.
Frans repareert wat zaken aan de camper, waaronder WEER de dimlichten. Dat blijft ons achtervolgen. Maar er is meer kapot. Zo na een half jaar intensief gebruik gaat er toch van alles spontaan stuk. Zo is een steunbalk onder ons bed los, een scharnier van een kastje stuk, de uitzetters van de ramen doen het niet meer,…… Alles bij elkaar is het inmiddels een behoorlijk lijstje, maar gelukkig geen echt belangrijke zaken (behalve de dimlichten). In de loop van de ochtend wordt het steeds drukker op ons terrasje aan het water. Het halve dorp komt koffiedrinken en lunchen. Het loopt af en aan. Vermoedelijk zijn wij ook onderdeel van het uitje, maar dat geeft niets. Het is niet vervelend. ’s Avonds laten we nogmaals wat lekkers uit het restaurant serveren. Wanneer ik ga afrekenen moet ik voor 2 x eten en 2 x camping 60 euro betalen!
Maandag 14 oktober vertrekken we naar Albanië. De grensovergang gaat vlotjes en het eerste stuk in Albanië is prachtig. We dalen af de vallei in en komen door kleine dorpjes en stadjes.
Veel kleinschalige boerderijtjes en fruitteelt. Iedereen is druk met de appeloogst, prachtige rode appels. We zien ook nog veel paard en wagens. Spectaculair te zien dat ze hier op de bok staan! Dit in schril contrast met het enorme aantal mercedessen (zowel oud als nieuw) wat hier rondrijdt, 5 van de 10 auto’s is een mercedes!
Tom heeft het niet zo op Albanië. De beschikbare kaartinformatie is blijkbaar zeer beperkt en levert soms gekke routes op. Zo komen we dwars door Librazdh en raken verzeild in een begrafenisstoet. Een paar honderd mensen lopen in de stoet en auto’s halen de meest rare capriolen uit om er voorbij te komen. Drie dik inhalen om vervolgens klem te komen zitten bij tegenliggers die hetzelfde doen.
Toch lost alles zich wonderwel op en gebeurt er eigenlijk niets. Klaarblijkelijk is dit het Albanese autorijden! De wegen zijn echt onder constructie. Stukken snelweg, afgewisseld met geasfalteerde ezelpaden met gigantische gaten. Het landschap is mooi. Kale, ruige bergen, mooie groene valleien en snelstromende riviertjes.
Wel weer jammer van de vuilnisbelten langs de weg. Voor Tirana wordt het landschap vlakker en saaier. Tirana zelf is een enorme verkeerschaos. De snelweg eindigt abrupt midden in de stad en dan is het file rijden. Op sommige kruispunten staan verkeersagenten te wapperen tegen de stoplichten in om de chaos nog groter te maken…. Als ze even uitgewapperd zijn volgt iedereen weer de stoplichten en loopt alles weer een stuk gesmeerder…. Rotondes met 5 rijen dik en God zegen de greep….. Gelukkig zijn we groot en krijgen we wat ruimte. Hoewel soms ook de nodige toeterconcerten….
We rijden heelhuids Tirana uit naar het noorden. We willen naar camping Albania, in Bushat. Dat is een camping gerund door Nederlanders en ligt in een landelijke omgeving aan de buitenrand van het dorp. We vinden een plekje op een erg nat weiland…
Volgende ochtend ontbijten we met zalig versgebakken bruinbrood! Dat is lang geleden! De weersvooruitzichten zijn niet goed, dus we besluiten door te rijden. Als we weg willen rijden start de auto erg lastig… We kijken elkaar al aan, wat is er nu weer aan de hand! We krijgen de auto aan de praat, maar echt gerust zijn we er niet op. Eerst Albanië maar uit. Aan de kant van de weg zien we schapenhandel. Eerst denk ik dat de schapen dood langs de weg liggen, maar ze zijn met voor- en achterpoten vastgebonden.
Andere wereld! Montenegro is het volgende “landje”. Veel “Europeser” als Albanië met veel westerse reclame en dure auto’s. We rijden door prachtige natuurgebieden aan de kust.
Jammer dat we niet meer informatie over dit landje hebben, want het is zeker een uitgebreider bezoek waard. Nu is het voor ons alleen de doorreis naar Kroatië. Dubrovnik is ons doel voor vanavond. Ruim tien jaar geleden waren we hier ook al en heeft het veel indruk op ons gemaakt. We willen hier nog een keer rondkijken. We vinden een plekje op camping Solitudo in een buitenwijk van Dubrovnik. Het is hier nog druk, ruim 30 campers!
Dubrovnik, woensdag 16 oktober begint opnieuw met regen! We gaan met de bus de stad in en hopen op beter weer. Helaas. Wanneer we over de stadwallen lopen gaat de kraan open…. Het is een prachtige wandeling, maar we zijn drijfnat als we weer beneden staan.
Alle barretjes en restaurantjes die binnen plaats hebben zijn vol (de meesten hebben alleen buiten tafels), dus we lopen in de stromende regen verder. Dan bieden de kerken uitkomst! Naast mooi om te zien zijn ze nu een echte schuilplaats! Het blijft koud en nat. Uiteindelijk vinden we dan toch nog een plaatsje in een restaurantje. Hoef ik vanavond niet meer te koken. De zon is weer doorgebroken als we weer aan de wandel gaan. Door steegjes, over trappen, langs winkeltjes, galerieën, kerken en een klooster.
Dubrovnik is echt leuk. Jammer dat zoveel mensen dat ook vinden….. Het is erg druk. Er liggen 2 grote cruise schepen in de haven! Tot slot bezoeken we het Lovrjenac fort bij de ingang van de oude stad. Na heel wat steegjes en trappen vinden we de trappen naar de ingang. Het uitzicht vergoed veel!
Donderdag, 17 oktober, mijn verjaardag begint met een mooi zonnetje. We willen vandaag het schiereiland Peljesac oprijden, maar dan moet de auto wel eerst RIJDEN! Als we weg willen gaan hebben we weer hetzelfde probleem als bij ons vertrek uit Albanië. De auto wil wel starten maar slaat vervolgens weer af. Wanneer je de contactsleutel omgedraaid houdt en flink veel gas geeft wil hij na een aantal keren proberen starten. Als de auto eenmaal loopt lijkt het goed, maar dit is natuurlijk niet ok. We stoppen bij een garage en een monteur kijkt ernaar. Hij zegt 2 uur nodig te hebben en wij gaan de stad in, pakken een terrasje en als we terugkomen staat de auto er nog net zo bij….. Ik dacht dat Frans de sleutel aan de monteur gegeven had en had de deuren op slot gedaan en Frans had tegen de monteur gezegd dat de sleutel in de auto zat……. !@#$%^^&&^%$$##@# …. Dus wachten we in de auto. De behuizing van het contactslot blijkt kapot te zijn en moet vervangen. Gelukkig kan dat op korte termijn. Wanneer de monteur ook nog even de dimlichten repareert kan hij niet meer stuk!
Tegen vieren verlaten we Dubrovnik en rijden langs de kust naar het noorden. Niet ver meer, want we hebben niet echt veel zin meer. Na een paar vergeefse pogingen (alles is al dicht zo laat in het jaar) krijgen we een adresje in Slano. We rijden via een smal weggetje langs de kust het naar autokamp Rogac. Er staat nog een andere camper en we rijden het terrein op. De eigenaresse komt verschrikt aangelopen want de camping blijkt al dicht, maar net als de andere camper mogen we nog een nachtje staan. Er zijn geen voorzieningen meer, maar dat geeft niet, we hebben immers alles aan boord.
Vrijdag 18 oktober zien we pas goed op wat voor een prachtig plekje we staan! We ontbijten in het zonnetje en genieten van het uitzicht! We betalen 20 kuna (2 euro 80) voor het gebruik van de elektriciteit. Verder wil de eigenaresse niets hebben en we nemen afscheid van de super vriendelijke vrouw. Doel voor vandaag is Split. Via een klein stukje Bosnië Herzegovina komen we in de Neretvadelta. Een enorm fruitteeltgebied en we ontkomen er niet aan om langs de weg een zak mandarijnen te kopen. Het ziet er zo prachtig uit al die oranje zakken fruit…. En het smaakt nog heerlijk ook. Zelfs Frans eet mandarijnen! De route langs de kust is schilderachtig. Mooie baaien met als achterland hoge bergen en pijnboombossen.
Tegen zessen rijden we camping Split op. Ook hier is het druk, maar we krijgen een mooie plek aan het strand. Het restaurant en alle voorzieningen zijn nog open, dus eerst een lekker een biertje en een wijntje op het terras.
Zaterdag gaan we de dalmacija Split in (een klein busje vergelijkbaar met de dolmus in Turkije). Deze rijden af en aan en stoppen als je je hand opsteekt. Tien minuten later staan we in het centrum voor het paleis van Diocletianus, een van de grootste en best bewaarde paleizen uit de Romeinse tijd. Het paleis is in de 7e eeuw n.Chr. in gebruik genomen als woning door vluchtelingen en sindsdien is het door de eeuwen heen voor diverse doeleinden gebruikt. Leuk is dat wanneer je door de straatjes van het paleis loopt echt het gevoel hebt dat je door een levend centrum loopt met winkeltjes, kerken, etc. die echt ook in gebruik zijn. We komen het paleis binnen via de koperen poort en worden verwelkomd door een groep van 5 mannen die in de akoestiek van de poort werkelijk prachtig staan de zingen.
We beklimmen de romaanse klokkentoren bij de Domniuskathedraal. Tenminste Frans tot halverwege en ik tot bovenaan. Het laatste stuk gaat over een steile open ijzeren trap en dat is even slikken… Het uitzicht is prachtig.
Door de loop der eeuwen heen is in het hele paleis heen een interessante vermenging van originele Romeinse elementen met christelijke motieven ontstaan. Aanpassingen aan de wensen van de tijd zodat het een echt levende stad en paleis is gebleven.
De kelders onder het paleis zijn misschien nog het meest oorspronkelijk. Hier kunt je goed zien hoe het paleis architectonisch in elkaar steekt en wat voor gigantisch bouwwerk het eigenlijk is.
We genieten nog even na op een terrasje en pakken een Dalmacija terug naar de camping.
Zondag worden we wakker met mooi weer! Ons plekje is vanaf vandaag gereserveerd dus we moeten vertrekken. Jammer, anders hadden we graag nog een dagje aan het strand in het zonnetje gezeten. We rijden naar Trogir, een klein eilandje aan de kust. Ruim 10 jaar geleden zijn we hier ook geweest en wat ons het meest bijgebleven is, was een toren waar Frans met Max op zijn nek naar boven is geklommen. Dat wilden we nog een keer zien. Was het echt zo steil? Trogir ligt op een schiereilandje. Het is een mooi compact stadje met smalle straatjes, oude stenen huizen met mooie details als sierlijk bewerkte deurkozijnen, wapenschilden en doorkijkjes naar binnenplaatsjes met kleine tuintjes. Naast een mooie kathedraal met een klokkentoren (ik ben weer boven geweest!), zijn er tal van mooie gebouwen (raadhuis, loggia, vishal, paleizen) te bewonderen.
Op de punt van het eiland ligt het Kamerlengo kasteel verbonden met de San Marco toren. Dit was de toren waar Frans het kunststukje met Max 10 jaar geleden uitgehaald heeft. En… het was nog net zo steil als we ons herinnerden. Wat was Max toch een geweldige hond dat hij Frans zo vertrouwde….en Frans een bikkel dat hij met Max naar boven is geklommen…..
We stoppen in Drage op camping Oaza Mira. We staan hoog boven zee en kijken prachtig uit over de kust. Het is nog steeds goed weer, maar je merkt toch echt dat het al laat in het jaar is. ’s Ochtends duurt het langer voordat de zon warmte krijgt en aan het eind van de middag wordt het koud.
Maandag 21 oktober. Het is somber weer met zo nu en dan een spatje. We besluiten verder te rijden langs Zadar en het Nationaal park Paklenica. Opnieuw een prachtige route met schitterend uitzicht over de eilanden voor de kust. Jammer dat het weer niet meezit. Het blijft druilerig.
’s Avonds vinden we een camping in Selce. Opnieuw staan we vrijwel alleen op de camping. Ook de restaurantjes en barretjes zijn dicht en de boulevards en stranden verlaten…… Hier is de herfst echt aangebroken.
De volgende dag opnieuw somber weer. Wanneer we de bergen inrijden valt de mist als een dikke deken om ons heen. We kruipen met een gangetje van 20 km per uur over de weg en zien niets. We willen door de binnenlanden, maar dat heeft met deze mist niet veel zin. We besluiten terug te gaan naar de snelweg, dat rijd in ieder geval een stuk makkelijker. Hier is het minder mistig en al snel rijden we Kroatië uit en Slovenië in. De herfst heeft de bossen prachtig gekleurd en langzaam komt er weer een klein zonnetje bij.
We rijden naar Bled. Zijn we 10 jaar geleden weggevlucht omdat het er zo druk was. Nu is er niets te doen. We rijden een rondje rond het meer en zoeken een plekje voor de nacht. Geen succes, overal staan borden verboden te kamperen en alle campings zijn al dicht. Het is wel schitterend. Het zonnetje geeft een extra gloed aan de herfstkleuren en die leveren een prachtige achtergrond voor het kerkje in het water en het kasteel tegen de berg.
We besluiten door te rijden naar Oostenrijk naar een camperplek bij Gasthof Rosegger. Dat nodigt natuurlijk uit tot een lekker pilsje/wijntje en een schnitzel. Wel weer even wennen aan de prijzen!
Woensdag 23 oktober. We maken ons op voor een lange rit. Oostenrijk en zuid Duitsland laten zich van de mooiste kant zien met berghellingen vol herfstkleuren en de eerste sneeuw al op de toppen van de bergen.
Het rijdt vlot door en tegen de avond stoppen we in Eichstadt (Beieren) op een camperplek naast de rivier. Het is een universiteitsstadje dus het centrum is gezellig druk. We eten een lekkere pizza en wandelen weer terug naar de camper. Ik ben inmiddels snipverkouden… de weersverandering bevalt mij niet….
De volgende dag weer een lange rit. Het is druk onderweg. We rijden via de Sauerlandroute, normaal een mooie route, maar het valt ons nu een beetje tegen.
Tegen vijf uur rijden we van de ene file naar de andere. We besluiten te stoppen in Dillenburg. Dit blijkt een leuk oud stadje te zijn met connecties met de Oranjes (Willem van Oranje is hier geboren). Veel vakwerkhuizen en een oude burcht die boven de stad uittorent. We lopen even rond en belanden in een gezellig kroegje in een oud smal vakwerkhuisje. Als we vragen of ze ook wat te eten hebben wordt er pizza voor ons gehaald. Tweede avond pizza, maar het smaakt prima en het is gezellig.
Vrijdag 25 oktober, de laatste dag van onze reis. Ruim een half jaar zijn we weggeweest. Met zijn vieren vertrokken en terug met zijn drieën…. Het is somber weer en dat is ook een beetje de stemming. We vinden het beiden jammer dat de reis er op zit. We hebben zoveel moois gezien, zoveel leuke mensen ontmoet en zoveel mooie herinneringen….. Eind van de middag draaien we, na 20.324 km, de oprit bij huis op. THUIS
Frans & Mathilde op reis 