De weg is weg…..

Vrijdagochtend, 10 juni, we staan wat beteuterd te kijken bij een rivierbedding vol water. Google Maps heeft onze fietsroute naar Taormina hier dwars doorheen gepland. Terug is een rot eind om en dwingt ons bovendien om over een drukke weg te fietsen en dat is hier geen pretje. Na wat verder kijken zien we dat het water in de rivierbedding niet helemaal door loopt naar de zee. Dus met de fiets aan de hand ploeteren we door het hete zand….

Gelukt! We kunnen doorfietsen en 18 km verder staan we bij de kabelbaan bij Taormina. Even wachten en we worden zo’n 200 meter hoger afgezet in de oude binnenstad van Taormina. Het stadje is prachtig gelegen tegen een heuvel met uitzicht over de blauwe zee. Het is niet voor niets één van de bekendste en meest bezochte badplaatsen van Sicilië. Dus heel toeristisch!

Voor we het centrum verder ingaan bezoeken we het Griekse Theater. Gebouwd in de 3^e eeuw v. Chr. en later door de Romeinen herbouwd. Hierdoor is het theater nog in relatief goede staat en biedt prachtig uitzicht op zee en de Etna. Er worden nog steeds voorstellingen gegeven dus het is een beetje een mix van oude en nieuwe elementen.

Terug het centrum in lopen we door de poort de hoofdstraat, de Corso Umberto, op. Allerlei steegjes en straatjes lopen hiervandaan steil omhoog of steil omlaag. We komen langs mooie paleizen met prachtige lancetvensters en winkeltjes met mooie gevelversieringen. Op het Piazzo IX Aprile staan twee mooie kerken en de Torre dell’Orologio. De San Giuseppe is rijkelijk versierd met witte bloemen en bloemstukken voor een bruiloft.

Op het Piazzo del Duomo een barokke fontein en uiteraard de Dom. De San Nicolo is gebouwd in de 13^e eeuw en (te) vaak gerestaureerd. Wel heel mooi is een altaar met prachtig inlegwerk van allerlei soorten en kleuren marmer.

Aan het einde van de Corso Umberto komen we bij de laatste poort, de Porta Catania. Hier ligt ook het Palazzo dei Duchi di Santo Stefano. Prachtig Siciliaans Gotische bouwkunst met duidelijk herkenbare Moorse invloeden (Fries van zwart lavasteen). Hoewel druk en heel toeristisch hebben we genoten van het stadje. Heel sfeervol en prachtige oude gebouwen.

We gaan weer naar beneden met de kabelbaan en stappen weer op de fiets. Nog even een fotostop bij het strand van Taormina en het voor de kust liggende mini eilandje Isola Bella. Bij eb kun je naar het eilandje lopen. We fietsen dezelfde weg weer terug, dus opnieuw ploeteren we met de fiets aan de hand door het hete zand…. Best wel moe, na 38 km fietsen in heuvelachtig landschap en de strand exercitie, eten we ’s avonds een lekkere pizza op de camping. De volgende ochtend is het weer vroeg dag….

’s Ochtend om 6:30 gaat de wekker! Hoezo vakantie….  We hebben een 4×4 expeditie tour geboekt naar de Noordzijde van de Etna. Om 8 uur worden we opgepikt door een Iveco 4×4 busje.

De chauffeur pikt nog een paar andere mensen op bij diverse hotels en dan scheuren we door het binnenland naar het Nationaal Park van de Etna. We verlaten de asfalt weg en rijden over een bospad het park in. We komen opnieuw bij een stukje asfaltweg maar dat is aan beide uiteinden begrensd door meters hoge zwarte lava. Dit is de oude weg die wij in 2001 nog gereden hebben! In 2002 is bij een grote eruptie de weg bedolven onder de lava.

Na nog een stuk door het bos komen we weer op de nieuwe weg en rijden omhoog zover als we mogen. De gids legt uit dat sinds de uitbarsting van 2002 niemand meer binnen een straal van 5 km van de actieve kraters mag komen en ook nooit verder weg dan 30 minuten van de auto’s. Dit voor de veiligheid wanneer er weer een eruptie zou komen. Dan is niet zozeer de lava het probleem (die stroomt langzaam naar beneden), maar de stenen- en asregen die aan het einde van een eruptie tot buiten de 5 km zone kan neervallen. Zodra de Etna grijs/bruine wolken gaat uitbraken is het zaak zo snel mogelijk weg te zijn.

We maken met de gids een wandeling van een uur naar de kraters van de laatste uitbarsting in 2002. Er liggen hier een hele serie kraters bij elkaar variërend in ouderdom. Soms zo oud dat ze inmiddels volledig met bos bedekt zijn en anderen rood van de (ijzer) oxidatie.

We wandelen over een kraterrand naar een grot/gat in de grond. Dit is een oude kraterpijp die door het stollende lava weer afgesloten is. De vegetatie op de Etna is uniek, komt nergens anders ter wereld voor.

Aan het einde van de excursie bezoeken we de Grotta di Corruccio. Een kraterpijp waar we in kunnen lopen. Al met al een hele bijzondere excursie met een gids die EN goed 4×4 kon rijden (we hebben goed opgelet) EN ook heel veel kon vertellen over de Etna, haar erupties en de gevolgen voor de natuur en de omliggende dorpen.

Zondag 12 juni. De Etna is vanochtend prachtig. Geen wolken en je ziet de as (lava) sporen heel duidelijk vanaf de top. We gaan weer op pad, maar rijden eerst langs het zuidstation van de Etna, Rifugio Giovanni. Er heeft zich rond dit ski-station met kabelbaan een compleet toeristendorp ontwikkeld. Het is bewolkt boven en koud, 16 graden! We lopen even rond maar hebben het al snel gezien.

De afdaling is net als de beklimming mooi. De ene haarspeldbocht na de andere met prachtige vergezichten.

We rijden via de snelweg naar Syracuse en vinden een camperplekje bij Ippo campers achter een groot winkelcentrum op een industrieterrein. We staan onder de bomen en het schaduwnet. Voordeel van deze plek is de shuttle service naar het centrum. Voor  € 1,25 per persoon worden we binnen Syracuse heengereden waar we willen. Hannes heeft al snel een vriendinnetje gevonden!

De volgende ochtend 9:30 worden we naar de Archeologische vindplaats Neapolis gebracht in de buitenwijken van Syracuse. We komen binnen in de Latomie (steengroeve) waar de steenblokken gedolven werden voor de antieke gebouwen en tempels. Hierdoor zijn indrukwekkende grote en hoge grotten ontstaan.

Hier ook het grootste klassieke theater van Sicilië. Voor ons een tegenvaller omdat het volledig (tijdelijk) omgebouwd is tot een modern theater. Er is niet veel meer te zien van de oudheid.

Gelukkig zien we de ruïnes wel bij het Romeinse Amfitheater. Dat maakt een hoop goed! Hier is ook de ondergrondse ruimte in het midden van de Arena nog goed te zien. Schijnt zelfs gebruikt te zijn als waterbak voor gladiatoren gevechten met ‘zeemonsters’.

We verlaten Neapolis en lopen naar de Catacomben di San Giovanni. We moeten even wachten op de rondleiding en lopen naar de vlakbij gelegen Basilica Madonna delle Lacrime. In de volksmond ook wel de omgekeerde ijshoorn genoemd. Het ontwerp van Michel Andrault en Pierre Parat was de winnaar van een architectuurwedstrijd. Mooi? That’s in the eye of the beholder…..

Terug naar de Catacomben di San Giovanni. De gids laat ons eerst een oude ondergrondse crypte/kerk zien met fresco’s en Normandische kapitelen en vervolgens worden we meegenomen naar een enorm ondergronds complex, dat dateert van 315 – 360 v. Chr. Het bevat honderden grafkamers waar in de Romeinse tijd Christenen werden begraven.  Zeer indrukwekkend. Je ziet op maat gemaakte nissen. Van klein naar groot, van graven voor kleine kinderen naar graven voor complete families. Mocht niet gefotografeerd worden, maar stiekem…..

Het oude centrum van Syracuse ligt op een eilandje, Ortygia, verbonden door een brug met het vasteland. Het was tot het einde van de 19^e eeuw een versterkt bolwerk. Nu is het een gezellig compact centrum met een hele serie mooie oude gebouwen, smalle straatjes en steegjes, pleintjes en natuurlijk heel veel restaurantjes en terrasjes. Als eerste zien we de ruïnes van de tempel van Apollo.

Er is niet veel meer van over na eeuwen verborgen te zijn geweest onder een oude Spaanse kazerne. Al lopend door de smalle straatjes zien we bijzondere oude details maar ook moderne kunst. Ook de inwendige mens wordt niet vergeten….

Op de pleinen mooie palazzo’s en natuurlijk een indrukwekkende kathedraal. De dom is gebouwd op een oude tempel van Minerva en in de kerk zijn nog duidelijk een aantal grote zuilen te herkennen. Het is een mooie eenvoudige kathedraal.

Op de punt van Ortygia ligt Castello Maniace. Een fort, ooit gebouwd als een paleis, op de restanten van een tempel van Hera. Zo is de wandeling over Ortygia eigenlijk een reis door de tijd. Zeker als je dan een enorm cruiseschip boven de skyline van het centrum ziet uitsteken.  Inmiddels hebben we ruim 15 km gelopen en de voetjes zijn op. Gebeld en 10 minuten later met de shuttle terug naar de camper. Super service!!!

Dinsdag 14 juni, tijd om weer verder te trekken. Maar niet nadat we Hannes (Houdini) uit een boom hebben moeten plukken…. Hoe dat kwam? Op het camperterrein natuurlijk weer heel veel poezen die absoluut niet bang voor Hannes waren…. Bij het opbreken zat Hannes al in de auto in zijn harnasje, maar nog niet vast aan de gordel. Bloedheet, dus de zijramen voor aan beide kanten open. Hannes ziet een poes en bedenkt zich geen moment. Springt uit het zijraam achter de poes aan. Net een film, je ziet eerst een poes racen en dan Hannes er achteraan, weer de poes, dan weer Hannes en zo maar door. Uiteindelijk poes in de boom achter de camper en opnieuw Hannes er achteraan….. 2 meter hoog in de boom!!! Samen met de beheerder heb ik hem eruit gekregen….. nooit geweten dat honden in een boom konden klimmen. Hannes dus wel!!!

Hannes weer in de auto en na al deze consternatie toch maar besloten de volgende mooie stad Nota over te slaan. Het is te heet, we willen naar het strand.

Het wordt camping Capo Scalambri in Punta Secca aan de zuidkust van Sicilië. Een eenvoudige camping (agriturismo) onder de bomen aan het strand. Er is niets te doen en we zoeken een mooi plekje uit. Beetje scheef, dus camper op de blokken. Dan komt de baas kijken. Hebben we wel gezien dat er een tak op het dak van de camper hangt….. Even later komen de mannetjes eraan, de tak wordt speciaal voor ons weggezaagd en de stomp wordt tegen lekken afgebonden met plastic. Toch wel weer heel bijzonder. Meestal zijn de bomen op een camping heilig (ook wel terecht, anders blijft er niet veel van over).

Tijd om te gaan zwemmen met Hannes. Hij kan lekker vrij rennen op het strand en achter de bal aan in de zee. Hier geen ligbedden en parasol terreur. Het is een hele ondiepe zee. Je kunt eindeloos doorlopen en het is zalig lekker water…. Toch is het wel erg rustig en we willen toch nog wel wat meer zien van Sicilië, dus we besluiten morgen door te rijden.

Woensdag 15 juni, weer onderweg. Lijkt de Costa del Plastic wel….. of nog erger…. Wel geflankeerd door prachtige hagen van bloeiende oleanders. Verder is het landschap in het binnenland kaal en dor. Op de heuvel in de verte zien we de tempels van Agrigento liggen. Onze volgende bestemming….