Vluchten…..

Zondag 26 juni. Camper in de schaduw onder de bomen, luifel uit, zonnedoek tegen de zon die door de bladeren heen schijnt…. Vluchten voor de zon! Het is in de schaduw zo’n 34 graden, in de zon boven de 40 en ’s nachts koelt het af tot zo’n 30 graden.  Veel meer dan een beetje zwemmen en een plekje in de schaduw zoeken met een beetje wind doen we niet. Voordeel, de was is binnen een half uur droog!

Zelfs Hannes is ongewoon rustig. Alleen in zee komt hij een beetje tot leven. Daarna een lekker douche en vervolgens weer onder de auto. En uiteraard als de poesjes langskomen. Er zit een nest jonge katjes vlak bij en daar wil hij ook nog wel even voor onder de auto vandaan komen…

’s Ochtens vroeg is het nog lekker en dan maken we met Hannes lange wandelingen door het dennenbos grenzend aan het strand. Het is hier mooi en rustig, maar wat verknallen die Italianen het voor zich zelf. Wat een troep! Helemaal triest is dat er wel is nagedacht om de vuilniszakken in de bomen op te hangen zodat de dieren er niet bij kunnen, maar niet over het simpele feit de troep mee te nemen en in een vuilnisemmer te dumpen…. Vooral in Zuid Italie speelt dit en is toch wel iets in wat ons steeds meer gaat tegenstaan. Zo’n vieze troep! Italië is wat dat betreft één van de smerigste landen waar we ooit geweest zijn!

Ondertussen rijgen de dagen zich aaneen. Blog bijgewerkt, beetje zwemmen, wandelen met Hannes, eten bij het restaurantje, beetje lezen…. Het is nu zelfs zo heet dat wanneer we op het strand onder onze gekregen parasol op ons handdoekje zitten onze billen branden aan het hete zand…. Hannes heeft zich ondertussen ontwikkeld tot een volleerd zeehond. Hij zwemt keurig horizontaal met zijn staart als roer. Hij vindt het prachtig om achter de balletjes aan te gaan….

Donderdag 30 juni. We hebben besloten naar het Noorden te gaan. Het blijft hier nog zeker 2 weken bloedheet en met deze temperaturen allerlei mooie dingen gaan bezichtigen zien wij niet zitten.  Vooral voor Hannes is het niet te doen om in de auto te blijven en hem overal mee naar toe slepen in de hitte is ook geen optie. Dus, Puglia helaas, een andere keer….

We rijden door de bergen naar Parco Nazionale d’Abruzzo. Onderweg veel mooie kleine stadjes boven op de heuvels. We stoppen op natuurcamping Le Quite. De camping ligt op 1000 meter hoogte bij Villetta Barrea vlak bij een stuwmeer. Het is een prachtige ruime camping aan de rivier. Je zoekt maar een plekje en meestal ligt er wel een vuurplaats voor de deur. Prachtig uitzicht op de bergen. En…. er is wind, de temperatuur is ’s avonds om zes uur onder de 30 graden. Super!!! Als ik ’s avonds in het schemer Hannes uitlaat komen we een roedel herten tegen.  Hannes is er stil van, ik ook.

’s Nachts 17 graden! Koud! De dekbedden weer opgezocht. De rest van de dag genoten van het uitzicht op de bergen. ’s Middags even het dorpje in geweest. Lekker bruin brood gekocht (half wagenwiel) en BBQ vlees bij de slager. Zalig!!!

Tegen het weekend loopt de camping helemaal vol met Italiaanse gezinnen die de warmte ontvluchten. Iedereen is ’s avonds aan het vuurtje stoken en aan het BBQ-en, wij ook. Het is een gezellige bedoening.

Vanochtend opnieuw de roedel herten gezien. Ik telde er dertien met 3 jongen erbij. Prachtig gezicht!!! Helaas geen fototoestel bij me. Overdag wordt er druk geoefend met blusvliegtuigen. Ze scheren over ons heen om op het meer water in te nemen. Spectaculair om ze zo in actie te zien en gelukkig zonder werkelijke noodzaak.  

Zondagmiddag willen we een bergwandeling maken met Hannes, maar na een uurtje geven we het op. De wegbewijzering is zo onduidelijk dat we het niet aan durven. Zelfde weg weer terug en in het dorp een lekker pilsje gedronken. In de bar prachtige wandschilderingen, we zaten prima op onze plek…

Maandag 4 juli. ’s Ochtens met Hannes weer 2 herten gezien. Ze denderden door de rivier, voor ons langs en weer terug de rivier over. Nu vond Hannes het wel goed en wilde er achteraan… Da’s lastig als je net een foto wilt maken…. Nog net gelukt in de verte. Vandaag gaan we weer verder naar het Noorden. Opnieuw naar een hoogvlakte, de Pian Grande bij Monte Sibillini. We rijden binnendoor via kleine skigebiedjes en een spectaculaire kloof bij Scanno. Smalle weggetjes met de nodige passeerproblemen maar met prachtige vergezichten.

Zonder dat we er erg in hebben komen we in het aardbevingsgebied rond Amatrice. We zien heel veel tijdelijke woningen. Eerst maken we nog een grapje, dat de asielzoekers hier wel heel goed opgevangen worden… maar dan dringt de ernst tot ons door. Overal kranen en herstelwerkzaamheden en helaas ook nog veel ingestorte gebouwen. En dus heel veel noodwoningen en ook winkels in tijdelijke noodvoorzieningen. Als je dan bedenkt dat de aardbeving al in 2017 heeft plaatsgevonden. Hoe erg moet het dan toen wel niet geweest zijn….

We rijden via een spectaculaire route omhoog naar de Pian Grande en eenmaal boven zijn we overdonderd door het prachtige uitzicht.

Een uitgestrekte hoogvlakte omringd door bergen. Doet ons haast terugdenken aan de hoogvlaktes in Kirgistan. Midden in de vlakte bij een kiosk een camperplek. Er staan al een twintigtal campers en wij sluiten aan. Al snel krijgen we bezoek. Een stelletje ezels is op zoek naar wat te eten. Hannes vindt het wel spannend.

Volgende ochtend zijn we vroeg wakker als de zon over de bergen komt. Het is 13 graden! maar de temperatuur loopt al weer snel op. We gaan verder naar het Noorden, maar eerst nog een prachtig stukje hoogvlakte bij Castellucio. Velden vol blauwe distels, korenbloemen en nog een enkele klaproos. Wat moet het hier in het voorjaar prachtig zijn!

Eenmaal weer de bergen uit maken we vandaag vaart. Over de snelweg via Perugia en Firenze richting het Noorden. Vlak onder Bologna rijden we camping Riva del Setta in Rioveggio op. Een camping aan de rivier, snelweg en spoor, maar met een zwembad! Dus eerst een snelle duik in het koele water. ’s Avonds lekker gegeten in het restaurant. Spaghetti allo Scoglio (spaghetti met zeevruchten) heel erg lekker!

Woensdag 6 juli, het laatste stuk door Italië. Het is druk op de weg en we staan een aantal keren in de file voor Parma en bij Milaan. Net voor de grens bij Como tanken we nog even diesel. Dat is even schrikken, 20 cent per liter duurder dan 12 mei op de heenweg toen we hier ook getankt hebben! Maar nog altijd veel goedkoper dan in Zwitserland.

We rijden omhoog de St. Gotthardpas op.

Bovenop, op 2019 meter hoogte, vinden we een prachtig plekje voor de nacht aan een meertje. We staan niet alleen. Her en der verspreidt staan er een stuk om 20 campers. Het is koud hier! Lange broek en jas aan!

Vannacht was het 12 graden…. Lekker koel! Voor we verder rijden maken we een mooie wandeling met Hannes langs het water. Er bloeit en groeit van alles, zelfs orchideeën!

De afdaling naar het dal is veel spectaculairder dan de klim van gisteren. We rijden langs de rivier door een soort kloof naar beneden.

Dan weer de snelweg op en rijden we vlotjes door Zwitserland.

Vlak voor Bazel slaan we af en na een paar kilometer passeren we de grens met Duitsland. We willen nog een paar dagen/weken in Zuid Duitsland doorbrengen dus we hebben een camperplek vlak bij de grens in Lorrach uitgezocht. Eerste wat we gaan doen is met mijn fiets naar de fietsenmaker. Lekke band nr. 4 heeft zich in de camper voltrokken. Ergens de afgelopen dagen zagen we ineens dat mijn achterband lek was…. (Nu zijn alle banden lek geweest!) We lopen naar het centrum van Lorrach. De fietsenmaker is snel gevonden en de band snel gerepareerd. Kosten? 5,5 x de kosten voor dezelfde reparatie in Italië!  

Nog even door het stadje gewandeld. Leuk centrum, best gezellig maar niet bijzonder. Wel een lekkere lunch op een terras. Het is wat bewolkt en 23 graden. De vlucht uit de zon is gelukt!