Vrijdag 9 december. Het stormt op la Pena. Vandaag windkracht 7 tot 8. Schitterend om te zien hoe de kite surfers over de golven scheren. Wandelen op het strand was vandaag wandelen boven het strand. Het strand was weg. Verzwolgen door de golven…. Tussen de windvlagen door ‘werken’ we gestaag verder aan onze avonturen in Marokko.

Woensdag 16 november. Na de vrije dag van gisteren vandaag weer uitgerust op pad. 210 km naar Merzouga, op weg naar de zandduinen van Erg Chebbi. We rijden door een woest en kaal landschap afgewisseld door kleine dorpjes in dadelpalm oases.

In Alnif stoppen we bij het winkeltje van Mohammed Bouyiri. Hij heeft een indrukwekkende verzameling fossielen en mineralen en we komen hier ook niet weg zonder wat moois aangeschaft te hebben. Het landschap verandert steeds meer in een steenwoestijn. Vlak voor Rissani slaan we af op een piste naar een oude vulkaankrater.

Normaal zou je hier omhoog kunnen rijden, maar helaas, de top van de krater is bezet door een filmset. Er wordt een Franse film gedraaid. Heel surrealistisch is bovenop de berg het wrak van een motorboot neergezet (na de zondvloed?). Het uitzicht vanaf de krater is geweldig. Heel bijzonder zijn de ‘tekeningen’ ontstaan door de autosporen in de wadi.

In Rissani parkeren we de auto en lopen de Souk in om wat boodschappen te doen. Het is een mooie authentieke Souk, met heel weinig toeristen, dus wij zijn loslopend wild….. Soms ben je daar echt zat van en moet je even boos worden. Dan is het klaar en zijn de mensen heel vriendelijk.

Nadat we de boodschappen opgeborgen hebben (onder andere 10 losse eieren in een zakje…. allemaal heel gebleven!) rijden we verder naar Merzouga. Daar tegen de prachtige rode zandduinen van Erg Chebbi ligt onze overnachtingsplaats bij het hotel Nomad Palace.

Morgen gaan we de woestijn in, dus Frans laat alvast lucht uit de banden lopen. ’s Avonds hebben we een gemeenschappelijk eten in het hotel en bewonderen we de prachtige binnentuin.

Donderdag 17 november is het zover. We gaan echt 4 x 4 rijden.

In groepjes van 3 auto’s met een gids voorop gaan we de zandduinen in. Gisteren hebben we al lucht uit de banden gelaten, maar onze gids is nog niet tevreden. Er moet meer lucht uit. Voor van 3.6 naar 1.6 en achter van 4.4 naar 2.2.

Dan begint het echte werk. De zandduinen zijn net sneeuw. Je glijdt er doorheen. Spectaculair om te doen en te merken dat de auto er gewoon doorheen trekt….

Halverwege de ochtend stoppen we voor thee bij een kleine nomaden nederzetting. We worden in hun hut uitgenodigd waar een meisje/vrouw op bed zit. Naast haar een kleintje van amper een jaar en een tweeling, gisteren geboren….. We wensen haar veel geluk en geven wat geld…. Dat zijn van die dingen…. We drinken thee en dan snel weer verder.

Het rijden onder deze omstandigheden is veel te leuk. Volgende stop is bij een rots met fossielen. Van deze rotsen worden super dure wasbekkens, baden en werkbladen gemaakt voor de rijken der rijken….

Dan gaan we op weg naar ons bivak in de duinen. Het bivak ligt op een heuvel met een lastige helling met los zand. De auto voor ons rijdt zich vast. Ik kan nog weer achteruit terug en wordt via een andere toegang geloodst. Vol gas, slippend door het zand komen we boven. Krijg zelfs een klein applausje van de mannen die al boven staan! In de groep zijn er maar 3 vrouwen die ook rijden! Boven is maar weinig plaats en de één na de ander rijdt zicht vast.

Na de lunch begint het grote jongens spel. Graven, trekken, graven……Zonder veel succes en voor morgen wordt een tractor geregeld die iedereen er weer uit moet trekken. Tegen vijf uur komt er een karavaan dromedarissen over de duinen aangelopen. Wie wil mag op de rug van een dromedaris een rit door de zandduinen maken naar de hoogste duin in de omgeving. Daarvandaan zien we de zon achter de rode duinen ondergaan. De dromedarissen zijn fantastisch! Geweldige ervaring.

Daarna eten in het Bivak en de avond wordt afgesloten met kampvuur en de muziek van trommels.

Bij het vertrek de volgende ochtend verknal ik de goede indruk die ik gisteren gemaakt had. Bij het wegrijden moet ik de bocht te krap nemen en rij vast in het losse zand. Het is toch al geen goede ochtend. We zijn de hele nacht aan het spoken geweest. Marokko expres! In totaal moeten er 6 auto’s los getrokken worden.

Een deel van de groep gaat door de duinen naar Mharesch. Omdat er in die route een rivierbedding zit met een erg steile op- en afrit is die niet voor alle auto’s geschikt. Wij gaan met de andere groep mee, deels asfalt, deels stenenpiste. Hiervoor moeten de banden weer een stukje opgepompt worden.

We rijden vandaag nog steeds in konvooi achter een gids aan. Het is een lange rit. Een misverstand met de gidsen en de begeleiding zorgt ervoor dat we ruim 100 km over het asfalt terugrijden en dan een stuk stenenpiste. De gids racet voorop met een reisgenoot en Frans erachteraan. Parijs – Dakar is er niets bij….. Frans vindt het prachtig. Helaas de reisgenoot achter ons niet. Hij kan/wil het niet bijhouden en de stoom komt zo ongeveer uit zijn oren als we stoppen om op hem te wachten. Hij is woest en mag dus nu achter de gids rijden….. stapvoets…..

De overnachtingsplek is een mooie kleine oase in een kloof bij Mharesch. Zelfs met zwembad. Maar wij zijn te beroerd om ervan te genieten. Reisgenoten laten Hannes uit en wij liggen om 8 uur op bed.

Zaterdag 19 november ziet alles er gelukkig weer heel anders uit. Een nacht goed slapen en we zijn klaar voor de route van 130 km langs de Algerijnse grens naar Oumjrane. Opnieuw in groepjes achter een gids, want hier zijn geen wegen, alleen sporen.

We rijden over de vlaktes tussen de zandduinen. Als we stoppen laten we Hannes even los. Kan immers niet gebeuren, er is hier niets. Hannes neemt de benen richting de Algerijnse grens. Wij roepen, maar zien alleen nog een stipje….. Gelukkig komt hij terug, maar maakt vervolgens hetzelfde rondje nog een keer. Had hij kennelijk even nodig!

Dan verder en in de laatste bult zand rij ik vast. Had de 4 x 4 al uitgeschakeld en dan gaat het onherroepelijk fout in het zand. Gelukkig hulp van een gids die ons weer lostrekt. Nog een uurtje rijden naar Oumrjane. We gaan buiten de ommuurde camping staan met de helft van de groep. Lekker in de wind en met uitzicht. ’s Avonds opnieuw kampvuur met muziek.

zondag 20 november.

Vandaag weer zonder gidsen verder. Het is nog 22 km hobbelen over een lastige stenige piste en dan komen we weer op het asfalt. In een dorpje vlak voor Tazzerine gaat de school net uit. Wij rijden als laatste in een groepje van drie campers. De kinderen zijn boos omdat ze niets krijgen en gooien een steen tegen onze camper. Schade net naast het keukenraam. Jammer! en waarom?

Daarna tanken, de banden weer op normale spanning en via N’kob naar het Draa dal. Een vruchtbaar dal met palmenbossen, boomgaarden en daartussen okergele lemen gehuchten. Weer heel wat anders dan de eindeloze woestijn- en steenvlakten van de afgelopen dagen. Bij een Kasba stoppen we voor de lunch en lopen daarna de Kasba in.

Het is even zoeken naar de ingang, maar eenmaal binnen zijn we onder de indruk van wat je met leem en stro kunt bouwen. Vier verdiepingen hoog kijken we over de lemen stad. Jammer dat er als het ware een stofwolk over het landschap ligt en het uitzicht beperkt is. Het is volgens horen zeggen 6 jaar geleden dat het hier echt goed geregend heeft!

Van hier af is het nog een klein stukje naar onze overnachtingsplek voor vannacht. Camping les Jardins de Zagora. Opnieuw een ommuurde camping. We gaan in een hoekje staan en het duurt maar even over er zit alweer een jongetje boven op de muur…. Dan is Hannes toch wel heel handig. Hoewel hij niets doet hebben de Marokkanen groot ontzag voor ons hondje.

Met het bereiken van Zagora hebben we de zandduinen en woestijnen achter ons gelaten. Was een fantastisch avontuur om in het rulle zand te rijden. Morgen gaan we de bergen weer in. Op naar nieuwe avonturen.