Maandag 12 december. Een voorzichtig zonnetje komt achter de wolken tevoorschijn. De temperatuur is prima, zo’n 18 graden, maar wel zo nu en dan een forse bui en het waait hard. We wandelen veel langs het strand en we genieten nog steeds van de enorme sprongen en buitelingen van de kite surfers over de golven. Mooi weer om aan het laatste stukje van onze avonturen in Marokko te ‘werken’.

Maandag 21 november. Vandaag staat er een lange woestijnetappe op het programma. 270 km over redelijk goede wegen door steenwoestijnen, palmenoases en een enkel woestijnstadje. We rijden over de hoogvlaktes van de Anti Atlas, doorsneden door diepe dalen en droge rivierbeddingen.

In Tissint maken we een uitstapje naar de Cascades d’Atiq. Een idyllische kleine waterval met een meertje te midden van een palmenoase. Verrassend om in zo’n droge steenwoestijn ineens zoveel water te zien.

Vlak na Tissint ligt een prachtige kloof. We rijden steil naar beneden, door een rivierbedding en langs de palmenoase een stukje de kloof in. Net Cappadocië in Turkije. Dan wel in het klein uiteraard, maar erg mooi.

Verder gaat het over een eentonige weg met de bergen op de achtergrond naar Tata.

We hebben opdracht gekregen boodschappen te doen voor een gezamenlijke BBQ morgen (vlees ieder voor zich en salades inbrengen voor iedereen). Dus we zijn allemaal in Tata op stap voor vlees en groenten. Dit levert kostelijke tafrelen op bij de enige slager in de Souk. Wij zijn nummer zoveel die vlees moeten hebben en hij is al helemaal ingespeeld op ons. We krijgen 2 prachtige t-bone steaks mee voor 70 Dirham (7 euro). Reisgenoten krijgen gehakt, gemengd met ui, knoflook en peterselie, ingevlogen van de winkel ernaast en fijngehakt door de slager…. De mensen in Tata zijn super vriendelijk. We drinken thee op een terrasje.

Op weg naar ons bivak in de bergen maken we eerst nog een stop bij de grotten van Messalith. Het is een kleine kilometer lopen vanaf de parkeerplaats en we lopen samen met Hannes en een groepje reisgenoten er naar toe. Mooier dan verwacht. Het lijkt net een ingestorte grot met stalactieten en stalagmieten.

Twee km verder worden we opgewacht door een gids die ons van de weg af loodst naar een groot plateau tussen de bergen. We mogen een plekje opzoeken en worden verwelkomt met gevulde broodjes, een specialiteit van Tata. Hoeven dus niet meer te koken, lekker! Frans heeft ontvangst! Hij kan Nederland – Senegal kijken. ’s Avonds kampvuur in een prachtige omgeving onder de sterrenhemel.

Dinsdag 22 november. Het was doodstil vannacht, dus we hebben heel goed geslapen en vroeg wakker. De zon komt op in ons dal…

Vandaag 150 km naar Tafraoute door de Anti Atlas. Het eerste gedeelte gaat over goede geasfalteerde wegen, maar dan slaan we af op een piste (steenslag weg) over en door de bergen. Eenzaam en alleen. Zo nu en dan een passerende brommer of een tegemoet komende ezelkar. Een prachtige route door een kaal en onherbergzaam landschap.

Bij de Iourim goudmijnen (streng verboden foto’s te maken!). komen we weer op een slechte asfaltweg. Steil omhoog over een pas van 1350 m. Prachtige bergen met verticale en ronde ribbels, ontstaan doordat het ene gesteente harder is dan het andere (meer en minder geërodeerd).

De officiële route gaat over een zeer smalle weg door de palmenoases. Wij kiezen de langere route eromheen. Blijkt een erg mooi alternatief te zijn. Opnieuw een hoge pas en steile afdaling met vele haarspeldbochten en daarna een lang stuk door de heuvels en langs kleine dorpjes.

Vlak voor Tafraoute rijden we langs de blauwe stenen van de Belgische kunstenaar Jean Vérame. Gigantische geverfde steenblokken in een stenenlandschap. Heel surrealistisch, zeker met onze auto ertussen….

Woensdag 23 november. Opnieuw vroeg op en met Hannes wandelen in het  palmenbos in de ochtendschemering. Op het programma vandaag 160 km door de bergen. Eerst een stuk smalle weggetjes door de roze granieten bergen. In het landschap ligt de Kasbah Tizourgane boven op een ronde heuvel (als een slagroomtoef op een toetje).

We vergissing ons en slaan af van de hoofdweg. In plaats van hoog over de bergen over de brede geasfalteerde weg, rijden wij door de kloof. Steile hellingen en afdalingen met heel veel bochten over smalle slechte weggetjes dwars door kleine dorpjes waar de mensen ons aankijken van ‘wat doen die hier in hemelsnaam….’. Maar wel erg mooi! We zien zelfs geiten in een boom!

Na ongeveer 30 km komen we weer op de hoofdweg. Het landschap wordt vlakker. We rijden een landbouwgebied in met veel kassen (bananen) en boomgaarden. In Guerdane tanken we en wordt de auto gewassen voor 3 euro!!! We zien er weer keurig uit! Onderweg valt ons op dat alle cafés bomvol zitten. Ladingen fietsen, brommers en auto’s voor de deur…. Voetbal! Marokko moet aan de bak!

Op de camping in Taroudant (camp du Jardin) kijkt Frans samen met een Duitse reisgenoot Duitsland – Japan….. niet best….. Om half vijf gaan we met koetsjes met paarden ervoor de stad in. Taroudant is volledig ommuurd (7 km) en handelscentrum van de regio. We maken een volle ronde rond de muren en doorkruisen de stad. Leuke manier om langs de werkplaatsjes, winkeltjes en kraampjes te rijden.

We gaan nog een stukje te voet. Over een plein waar muziek gemaakt wordt, balletje balletje gespeeld wordt en door de Souk. Een mooie bazaar waar we rustig kunnen rondwandelen en kijken zonder lastig gevallen te worden.

Daarna weer in de koetsjes naar het restaurant waar we gezamenlijk eten. Terug naar de camping met mini taxi’s. Maximaal 3 personen per taxi. Wij zitten in taxi 4, maar komen als eerste op de camping aan. Onze taxichauffeur denkt dat hij Verstappen heet…. Bloedlink, zoals de taxi’s met een meter ertussen achter elkaar scheuren en inhalen.

Donderdag 24 november. Vandaag gaan we voor de laatste keer de bergen in. 240 km over de Tizi ’n Test pas naar Marrakesh. De aanloop naar de berg gaat over een goede brede weg. Maar wat is breed als er een vrachtwagen voor ons rijdt met hooi zo schuin omhoog opgeladen dat we hem niet eens kunnen passeren….

We blijven er rustig achter rijden tot we afslaan naar de Tizi ’n Test pas. We rijden zo’n 25 km steil omhoog over een bochtige smalle weg vol haarspeldbochten. De laatste 5 km is zeer slecht wegdek, erg smal en geen muurtje of vangrail…. Vindt bijrijder Frans niet echt leuk…. Gelukkig geen tegenliggers op de echt lastige stukjes….

Boven op de pas even rondgekeken en dan onderweg naar beneden, 50 km bochten. Het wegdek is hier gelukkig wel veel beter.

Na 30 km nemen we de afslag naar de beroemde Moskee van Tinmal uit de 12^e eeuw na Chr. Helaas mogen we niet naar binnen, men is druk bezig met de restauratie. Wordt wel weer heel erg mooi (Unesco wereld erfgoed).

Het laatste stuk van de weg van de pas naar beneden is onder constructie. Wij hebben mazzel dat het lunchpauze is. Onze reisbegeleiding staat later uren vast als een stuk weg vol rotsblokken ligt nadat een stukje bergwand (ter verbreding) is weggeblazen.

Bij het stadje Asni is het een drukte van belang, maar we hebben even geen zin meer. De uitlopers van het gebergte zijn prachtig rood gekleurd en doen ons wat denken aan het Bryce Canyon NP in de USA.

We rijden nu de buitenwijken van Marrakesh in en dwars door het moderne centrum. Wat een drukte! Vooral de scooters, motoren en brommers zijn een ramp. Het vliegt je aan alle kanten voorbij. Vooral de rotondes zijn een verschrikking. Iedereen dringt voor en kruipt in ieder gaatje voor, naast en achter de camper. Toch zien we niets gebeuren. Iedereen is blijkbaar voorbereid op onvoorspelbaar gedrag van medeweggebruikers. Heelhuids bereiken we camping Le Relais de Marrakesh. Het is even zoeken om een plekje en in de schaduw (voor Hannes als we de stad in gaan) en met tv ontvangst (voor Frans en het voetbal). Maar dat lukt. Met een mooi verlicht achtertuintje in de avond.

Met het bereiken van Marrakesh hebben we het avontuurlijke gedeelte van onze reis achter de rug. Was een geweldige ervaring! Morgen en overmorgen gaan we Marrakesh in en daarna richting de Atlantische kust. Onderweg naar nieuwe avonturen.