Je bent niet in Chili geweest als je telefoon niet een keer gejat is…. zei een Chileense dame tegen ons… Welkom in Chili! Had het graag gemist, maar maandag 22 januari overkwam het mij. Stond in het centrum van Santiago even op de telefoon te kijken waar we heen moesten en voor ik er erg in had grist een meisje mijn telefoon uit de handen. Hadden haar nog bijna te pakken ook, maar ze gaf de telefoon door aan een jongen op de fiets en wij hadden het nakijken….. Balen!!! Belangrijker nieuws is dat de auto voorzien is van een nieuwe sensor en dat we al een paar uur zonder kerstboom hebben gereden!!! Voorzichtig optimistisch!

Maar eerst terug waar we in de blog gebleven waren, op Chiloé…

Zondag 14 januari. Het is wat miezerig als we wakker worden op de mirador van Ancud. Tijd om weer naar het vasteland van Chili te gaan. Er is niets te doen bij de veerboot en we kunnen zo doorrijden. Bij Puerto Varas gaan we de snelweg af en rijden binnendoor langs Lago Llanquihue naar Frutillar, een dorpje wat ooit gesticht is door Duitse emigranten. Blijkt een druk toeristisch plaatsje te zijn. De weg naar de camping gaat steil omhoog over een grindpad en we komen uit in een soort boomgaard vol kippen, ganzen en honden. Gezellig, Hannes kan zijn lol op! Er scharrelt een oud baasje rond die ons een plekje toewijst.

Eenmaal gesetteld lopen we naar het dorpje. Veel Duits aandoende huizen, strand, een pier en een enorm theater in het water. Het is gezellige druk op de promenade.

Terug op de camping ziet Hannes kans om achter de eenden aan te gaan…. Gelukkig kunnen ze hem de baas! De volgende ochtend bezoeken we het Museum Colonial Aleman de Frutillar. Een molen, smidse, korenschuur en woning met allerlei memorabilia van de eerste Duitse emigranten. Dit alles gelegen in een prachtige tuin. Het is meer een verzameling spullen dan een weergave van hoe men in die tijd leefde. Maar leuk om even rond te wandelen.

We vervolgen onze route over de Ruta 5. Bij Los Lagos slaan we af de heuvels in naar Valdivia. We zetten de auto neer op een mooi plekje in de schaduw op de camping. Hier kunnen we Hannes met een gerust hart in de camper laten en met de bus de stad in gaan. Behalve de mooie Feria Fluvial de Valdivia (vismarkt) valt het stadje ons een beetje tegen. Erg modern en druk.

Dinsdag 16 januari rijden we weer verder langs de rivier de Calle Calle. Prachtige route (landschap wordt weer wat bergachtiger) naar Panguipulli. Lopen hier even rond. Er staat een kerstboom van bierblikjes (reken zelf maar uit hoeveel bier…..).

We lunchen onder begeleiding van life muziek in een soort foodmarket. Lekker en gezellig! Het ene stalletje levert de empanada’s en het andere stalletje het versgeperste sinaasappelsap.

Met op de achtergrond de vulkanen Villarrica en Mocho Choshuenca rijden we langs het Lago Calafquen. We zijn in Mapuche gebied (oorspronkelijke bewoners, mapu=land en che=mensen, waarvan er nog ongeveer 900.000 in Chili leven). Het gebied is erg toeristisch maar ook erg arm. Allemaal kleine stalletjes en kleine winkeltjes langs de weg.

We stoppen voor de nacht op een camping aan het meer met een mooi zwart (vulkanisch) strand.

Woensdagochtend. We hebben een tocht gepland rond de vulkaan Liaima net langs de buitengrens van het Nationaal Park, maar het eerste stuk ripio is zo belabberd dat we de plannen maar wijzigen. Dan maar over de grote weg naar Melipeuco ten zuiden van de vulkaan. Het Nationaal Park kunnen we niet in met Hannes, maar we kunnen wel de waterval Salto Truful Truful bezoeken. Hier dendert een indrukwekkende hoeveelheid water naar beneden en ze zijn druk aan het wildwatervaren, spectaculair! De lavavelden (laatste uitbarsting in 2008) zien er indrukwekkend uit, maar dat kennen we nog wel van de Etna (verwende reizigers dat we zijn!!!)

We rijden terug richting Temuco en stoppen op Camping Estero Cobulto, gerund door een Duits echtpaar Elly en Werner. Prachtige camping in een parkachtig landschap waar een beekje doorheen stroomt. Idyllisch! Er is zelfs een zwembad! We besluiten hier een paar dagen te blijven. Er is nog een Duits en een Zwitsers stel. Gezellig! Hannes kan loslopen en heeft het prima naar de zin met de honden op de camping. Het is warm, dus het zwembad wordt uitgeprobeerd. Krijg het voor elkaar om drijvend op mijn rug door een bij in mijn buik gestoken te worden! Die vond het natuurlijk niet leuk dat dat lekker warme buikje weer onder water ging….. Resultaat een enorme pijnlijke en jeukende bult die een paar dagen vervelend is…. Voor de rest is het genieten van de rust. Het is warm!

We besluiten om zondag 21 januari rechtstreeks naar Santiago te rijden. Het is ruim 700 km, maar over de Ruta 5 gaat het vlotjes. Deels een saaie rit en deels door de heuvels. Tegen 19:30 rijden we Avenida El Cerro op. Een rustige straat aan het grootste park (Parque Metropolitano de Santiago) in Santiago waar de kabelbaan naar de top van de heuvel San Cristobal vertrekt. Helaas weinig schaduw en het is bloedheet, 30 plus graden!

Maandag 21 januari. We hebben een hoop te doen vandaag. We hebben via WhatsApp een afspraak met de garage geregeld. Precieze datum, tijd en locatie moet nog bevestigd worden, dus daar moeten we achteraan. Het pakketje met de sensor moet opgehaald worden bij de dame die zo vriendelijk was het voor ons te ontvangen. En last but not least moet het traject om de papieren voor Hannes voor de volgende grensovergang naar Argentinië in gang gezet worden. Dit kost 3 dagen volgens onze informatie. Dus, als eerste maar een dierenarts opgezocht voor de gezondheidsverklaring. Ruim 40 euro armer en een papiertje rijker gaan we per taxi naar de SAG, het Chileense ministerie waar in- en export van dieren onder valt. Daar heb ik ongelofelijk veel mazzel. Er staat een enorme rij.

Ik vraag of iemand Engels spreekt en ik wordt naar binnen gebracht (vooraan in de rij dus….) Daar staat een Franse dame op haar papieren te wachten. Van haar hoor ik dat ik helemaal geen aanvraag hoef in te dienen, omdat Hannes een Europees dierenpaspoort heeft. Zijn paspoort kan gewoon in Chili gelegaliseerd worden. Een uurtje later sta ik buiten met de benodigde stempels. Super!!!

Dan helaas wat minder super, want als we weer terug willen wordt mijn telefoon uit mijn handen gegrist. Balen!!! Omdat alle communicatie met de garage op mijn telefoon stond, moeten we weer bij het begin beginnen. Ongelofelijk! Alle gegevens zijn uitgewisseld, namen, kenteken, probleem, etc. maar nergens kunnen we iemand te pakken krijgen die er iets van af weet…… Uiteindelijk zetten we maar een nieuwe hulpvraag uit. Eerst maar op pad om het pakketje met de sensor op te halen. Veronica woont in een buitenwijk van Santiago, dus we nemen een taxi. Zo’n aardige dame! (van haar is die uitspraak ‘You haven’t been in Chili when your phone has not been stolen…’) We kletsen even gezellig en willen dan weer terug naar de camper. Dat valt tegen. Geen enkele taxichauffeur wil Hannes meenemen. Dan maar met de bus. Worden we ook nog zwartrijder! Blijkt dat je geen kaartjes in de bus kunt kopen…. chauffeur laat ons gewoon zitten…. Gelukkig ook heel veel vriendelijke Chilenen! Als slot van een lange enerverende dag maar even lekker bij de Italiaan op het terras gegeten.

Dinsdag 23 januari. Het is toch gelukt om contact te leggen met een Mercedes garage. Niet ons oorspronkelijk contact, maar een nieuwe meneer. Ik bel hem en krijg voor elkaar dat we langs mogen komen met de sensor…. Ok! Wij op pad. We worden super ontvangen. Iedereen is zo vriendelijk en ook zo nieuwsgierig naar onze auto…. Binnen een uur is de sensor vervangen en we mogen niets betalen!!! Zo kan het dus ook! Weer terug naar onze camperplek en nu op zoek naar een nieuwe telefoon. Vlak bij ligt Gran Torre Santiago. De hoogste wolkenkrabber van Zuid Amerika. Het onderste gedeelte is een enorm overdekt winkelcentrum. Daar kopen we een nieuwe telefoon en een Chileense simkaart. Met behulp van een zeer vriendelijke Samsung dame wordt mijn nieuwe telefoon geïnstalleerd en een eveneens zeer vriendelijke Claro meneer zorgt ervoor dat de telefoon van bel- en data tegoed wordt voorzien….. Qua telefoon ben ik weer up and running!!! Arme Hannes is de hele middag mee op pad in het, heerlijk koele, winkelcentrum (pet friendly). Hij heeft geen problemen meer met een roltrap…

Woensdag 24 januari. We zijn met de taxi en bus kris kras door Santiago gekomen, een mooie stad, maar echte bezienswaardigheden hebben we niet gezien. Toch gaan we de stad uit, we zijn even zat van de warmte en de drukte. We rijden naar de kust naar Laguna Verde vlak onder Valparaiso. Het is aan de kust gelijk 10 graden koeler! We staan op de camping mooi in de schaduw.

Hannes kan rustig in de auto blijven als we  met de bus Valparaiso bezoeken. Mooie stad!  Donderdagochtend 25 januari stappen we uit op het Plaza Victoria voor de kathedraal. Op het plein is een gratis fitness les bezig. Leuk om te zien dat oud en jong hieraan meedoet. Uiteraard gaan we even de kathedraal in. Een mooi en sober gebouw.

Valparaiso is gebouwd op en rond steile heuvels. Tandradbanen (liften) zorgen er voor dat je gemakkelijk de diverse wijken kunt bereiken. Met de lift Espiritus Sanctus worden we omhoog gebracht naar het Cerro Bellavista Open Sky Museum. Muurschilderingen door de hele wijk heen.

Weer terug naar beneden lopen we langs wat marktjes via de Reloj Turri, de Chileense (mini) Big Ben naar het Plazo Sotomayor met mooie oude koloniale gebouwen.

In een winkeltje heb ik een nieuw telefoonhoesje aan een koord ter beveiliging tegen diefstal gevonden! Durf nu tenminste weer met mijn telefoon in de hand te lopen! We zijn gewaarschuwd, Valparaiso staat bekend om zijn diefstallen!

We nemen weer een lift omhoog. De El Peral naar Cerro Alegre (Unesco erfgoed). Een gezellig wijkje met restaurantjes, cafe’s en heeeeel veeeel muurschilderingen. Prachtig!

Mooie en gezellige stad! Morgen gaan we weer verder omhoog langs de lange kust van Chili.