Letterlijk en figuurlijk een hoogtepunt! Paso Agua Negra, de grens tussen Chili en Argentinië over een pas van 4780 meter. Zo hoog (behalve in een vliegtuig) zijn we nog nooit geweest! En wat een fantastische mooi berglandschap! Een uitdaging voor de auto, voor ons en voor Hannes. De auto gaat als een speer en ook wij ondervinden weinig hinder van de hoogte. Alleen als Hannes een sprintje trekt op de top en ik tegen wil en dank mee moet, merk ik toch echt de hoogte.

Terug naar waar we gebleven zijn in het vorige verslag. Valparaiso en Laguna Verde. We zijn er al weer even weg als we de vreselijke berichten horen over de enorme bosbranden daar!  Verschrikkelijk! Wij vertrekken vrijdag 26 januari gek genoeg in een dichte (zee)mist.

We rijden via de Ruta 5 een stuk (tolweg) door het binnenland en dan langs de kust. Onderweg verkopers van de lokale zoetigheid die met waaiers proberen de aandacht van de voorbij flitsende auto’s te trekken. Er wordt gewoon gestopt op de snelweg, wat soms ‘wonderlijke’ situaties tot gevolg heeft….. Vlak na Los Vilos vinden we een camping pal aan zee. Geweldig wat een uitzicht op de golven!

Hier blijven we een dagje extra. Lekker aan het strand. Het is bewolkt, maar de temperatuur is prima. Op een soort pier naast ons is van alles te doen met kraampjes die eten verkopen (meest vis en schaaldieren) en live muziek. Gezellig! We kopen een zak met krabpoten en spiesjes abalone. Bij de camper wordt het gereedschap er bij gehaald….

Zondag 28 januari. Het is bewolkt en wat miezerig weer als we vertrekken. We hebben een route uitgestippeld langs de oude Inca route in het binnenland. Even uit de kust rijden we de (zee)wolken uit het mooie weer in. Een prachtige route langs heuvels en valleien vol cactussen, een kaal wildwest landschap.

Tegen 17:30 zijn we bij de Valle del Elcante. Een Nationaal Park met rotstekeningen bij Ovalle. Het park gaat net dicht. Dus maar een plekje voor de nacht gezocht bij een truckstop aan de R5. De volgende ochtend een nieuwe poging en nu mogen we wel verder. Hannes blijft in de auto en wij lopen de heuvel af de vallei in. Ondanks de plattegrond is het lastig de rotstekeningen te vinden. De tekeningen zijn ingekrast in de steen en door de tijd geërodeerd. We zien hoofden met grote wijd uitstaande tooien en gaten in de rotsen waar zaden en granen gemalen werden. Het is een aardig kruip door en sluip door gebeuren. Leuk, maar wel warm en vermoeiend.

Vicuna is Pisco gebied. Een typisch Chileens drankje gemaakt van druiven. We rijden door een groene vallei met aan weerszijden kale rotsen en bergen. Kleine oases van groene druivenstronken in een droge dorre wereld. Vicuna is een gezellig plaatsje en we hadden ons verheugd op een camperplek bij een hotel in het centrum. Helaas…. dicht. We moeten ons tevreden stellen met een plekje op een camping net buiten het stadje.

Dinsdag 30 januari. We staan vroeg in de startblokken om te vertrekken naar de pas, maar moeten even wachten. Het hek is nog dicht. Dan mogen we los. Eerst zo’n 70 km naar de Chileense grenspost. Dwars door Piscoland. Water is schaars hier en we zien ook veel percelen met dode wijnstronken.

Gestadig aan klimmen we naar 2200m en eigenlijk is er geen kip op de weg tot het bij de douane ineens druk wordt. Komt vooral omdat de controle zo langzaam gaat en voor alle documenten van stempels voorzien zijn…… 12:45 mogen we eindelijk verder. Krijgen een bonnetje mee en we moeten aangeven of we wel of niet op de pas overnachten. Als we niet aankomen aan de andere kant gaan ze ons zoeken….. Het eerste stuk is nog zo’n 30 km mooi asfalt maar bij het stuwmeer is het in eens op, ripio. We hobbelen heftig, even vergeten dat door de hoogte een bar extra in de banden zit.  We laten wat lucht uit de banden en hobbelen (iets minder) door.

Gestadig klimmen we steeds hoger. De auto doet het prima. Op 4780m bereiken we het hoogste punt. Dat moet op de foto!

De afdaling is spectaculair. Zigzaggend van de ene haarspeldbocht naar de andere dalen we in de eerste versnelling de bergwand af. Dan op ongeveer 4000m een lang vlak stuk door een dal. Geleidelijk dalen we verder af.

Door de landverschuivingen zijn er wat omleidingen en we rijden een paar keer door een beekje.

Na bijna 70 km ripio gaat de weg ineens weer over in schitterend asfalt. Bij het checkpunt moeten we ons bonnetje inleveren. We zijn goed overgekomen! Na nog eens 60 km bereiken we de Argentijnse douane. In totaal 160 km ‘niemandsland’ tussen de Chileense en Argentijnse douane!

De Argentijnse grens gaat vlotjes en een paar km verder stoppen we in Las Flores. We staan op het pleintje voor de kerk. Het is heet!!! 30 plus graden. Er is regen voorspeld, maar het blijft bij een dreigende lucht. Maar wat een dag!!!

Woensdag 31 januari. We hebben slecht geslapen het is warm en bovendien heb ik mijn achillespees gisteren bezeerd. Doet pijn en lopen is lastig. Frans moet rijden! Krijgt hij niet vaak de kans voor 🙂 Ik vind het veel te leuk om te rijden en het maakt Frans niet veel uit. Eerst gaan we op weg naar een wat groter stadje, San Jose de Jachal. Een typisch Argentijns stadje rond een groen plein met zoals meestal een standbeeld van een hotemetoot van vroeger (Spanjaard of Engelsman). 

Ons Argentijns simkaartje doet het niet, dus op zoek naar een telefoonwinkel. Eenmaal gevonden doet hij het ineens….. blijkbaar hadden we gewoon geen bereik in Las Flores en kon het beltegoed niet geactiveerd worden…. Via de 491 rijden we verder. Weer een prachtige route langs een stuwmeer en bijzondere rotsformaties.

We steken over naar de 150 op weg naar Parque National Ischigualasta (Valle de la Luna). Hannes mag zowaar mee op de camping van het park. Het is zelfs op zo’n 1800m hoogte met een forse wind nog erg warm. We zitten tot ’s avonds laat buiten onder de prachtige sterrenhemel.

Donderdag 1 februari. Vroeg wakker want we willen graag met de toer van 9:00 uur mee. Onder begeleiding van een ranger mag je met eigen auto (dus met Hannes) een tour van zo’n 70 km door het park maken. In totaal gaan er 4 auto’s mee. Wij rijden als laatste in de kolonne. Het is een schitterende tocht met diverse stops onderweg. Bijvoorbeeld Valle Pintado met een mooi kijkje in de Valle de la Luna en Cancha de Bochas, vreemde kogelvormige stenen die alleen in een bepaald hoekje van de vallei liggen.

De uitleg in het Spaans is ons te snel, maar de ranger neemt ons apart en in langzaam Spaans krijgen we toch nog veel mee. Super! Halverwege, na het toeristische stuk, mogen we in eigen tempo terugrijden naar de ingang. Wij zijn de laatsten, dus we nemen alle tijd. Met op de achtergrond de rode rotsen van de Barrancas Coloradas is het er zo ontzettend mooi!

Om 12:30 zijn we terug bij de ingang en lopen het museum in. In dit gebied zijn heel veel fossielen gevonden van onder andere dinosaurussen. In het museum een aantal replica’s van de gevonden fossielen.

We rijden verder door NP Talampaya. In het NP moet een hele mooie canyon liggen, maar helaas….. Hannes is hier niet welkom! We rijden door naar Villa Union en verder over de Ruta 40 door een rood gebergte naar Chilicito. Zoveel prachtige landschappen, we raken verwend! We rijden door een fantastisch stukje Argentinië, zo mooi!

Vrijdag 2 februari. De ruta 40 loopt na alle pracht van gisteren ineens weer over kale pampa. In Belen stoppen we vroeg bij Casa de campo Nini met ZWEMBAD!!! Het is bloedheet, dus we trakteren onszelf op een middagje schaduw en zwembad. Hannes geniet van een echt grasveldje.

De volgende ochtend vertrekken we vroeg. Eerst tanken. Als we een tankstation zien tanken we, ook als we nog meer dan half vol zijn. Soms liggen de tankstations ver uit elkaar en het is altijd maar de vraag of er diesel is. Bij het tankstation worden wij (vanwege ons formaat) naar de zijkant gedirigeerd en de tankbediende moet creatief met de brandstofslang omgaan om ons van diesel te voorzien…. Verder op Ruta 40 en verder over de kale pampa. We rijden op 2000 m hoogte en gek genoeg zien we wel veel dieren. Hele kuddes ezels, runderen, geiten. Eigenlijk van alles. Ondanks dat het zo kaal is moet er dus toch water zijn….

In de pampa liggen de dorpjes in groene oases rond de riviertjes (in deze tijd van het jaar meestal droog). Voor de vele riviertjes onderweg zijn betonnen platen in de rivierbedding gelegd. Het is dus goed opletten, naast de vele drempels ook enorme kuilen!

In Santa Maria kopen we op het centrale plein lekkere empanada’s. Ondanks deze ‘moderne’ stadjes naderen we het echte oude Argentinië, de gebieden met ruïnes van de oude bewoning van voor de conquistadores….

Update autoproblemen. Waren we in het vorig blog nog voorzichtig optimistisch? Nou de auto doet het als een tierelier! We zijn weer helemaal blij. We hebben al wel bijna 15000 km gereden onder moeilijke omstandigheden en wisselende kwaliteit diesel, dus voor we Argentinië verlaten willen we een kleine beurt laten uitvoeren.