Amaicha de Valle. Het is zaterdag 3 februari als we het Indiaanse dorpje binnenrijden. Het is de enige inheemse gemeenschap in Argentinië die in eind vorige eeuw het eigendomsrecht op het traditionele land heeft verkregen. Het dorpje sluimert nog in de middaghitte en rond het plein is niet veel te doen. Er staan wat paarden (echt en nep) en het kerkje heeft de deuren open. Even binnenkijken dus.

Een stukje verderop staat het museum Pachamama (moeder aarde), ontworpen door Hector Cruz (1996) en gewijd aan de geologie en archeologie van Noord Argentinië.  Wat vooral opvalt zijn de gebouwen, patio’s en terrassen vol mythologische symbolen en grote beelden van de oude goden. Alles vervaardigd uit kwarts in verschillende kleuren. Indrukwekkend!

De camping wil ons niet hebben (te groot, past niet volgens hun), dus we rijden door naar de ruïnes van een versterkte Indiaanse nederzetting bij Quilmes, een van de belangrijkste precolumbiaanse vindplaatsen van Argentinië. We mogen naast de ingang in de woestijn overnachten. In de verte rommelt onweer, maar het blijft bij een paar spetters. Het is ’s avonds nog steeds 32 graden. Volgende ochtend zijn we vroeg bij de opgravingen. Parkeren de auto met Hannes onder de boom met de ventilatoren aan. Hij mag mee, maar het is gewoon te warm voor hem. Zijn pootjes op de hete stenen, dat gaat niet. We lopen tegen de heuvel omhoog en zien vele muren van gestapelde platte stenen van huizen, wachttorens, offerplaatsen, irrigatiekanalen en ommuurde weides.

Het is veel groter dan verwacht. Ooit hebben hier 200.000 mensen geleefd en het was het laatste inheemse nederzetting die zich in 1667 overgaf aan de Spanjaarden. Ik heb nog steeds veel last van mijn achillespees, dus we laten de hoog gelegen versterkingen voor wat ze zijn. Het is bloedheet, dus de airco van het bijbehorende museum is zeer welkom! We zien een indrukwekkende film over de strijd van de inheemse bevolking tegen de Spanjaarden. Buiten het museum wat kraampjes met authentieke souvenirs. Er tussendoor scharrelen wat lama’s vrij rond.

Tegen enen zoeken we Hannes weer op in zijn koele paradijsje en gaan op weg naar Cafayate.  Dit is het centrum van een wijngebied en we rijden langs mooie koloniale bodega’s  en wijngaarden. Het stadje zelf heeft een gezellig plein, een mooie kerk en….. een bierbrouwerij!

Omringd door wijn kiezen wij voor het bier en eten op het terras. Is voor mij niet zo’n goede keuze, want een paar uur later ben ik ziek. Waarschijnlijk de salade, want die heeft Frans niet gehad en die heeft niets. Gelukkig is de volgende ochtend alles al weer een beetje bedaard. We gaan een prachtige route rijden naar Cachi. Eerst nog door de wijngaarden en dan door de vruchtbare Valle Calchaqui. Vruchtbaar in de zin van een smalle strook langs de rivier, verder is het pure armoede. Alleen de kerkjes zien er perfect uit!

We komen weer op ripio terecht. Slechte ripio, maar wat een landschappen! We steken de Quebrada de la Flecha over. Een woud van geërodeerde zandsteenformaties met grillige pieken. De weg is zonder meer spectaculair. Blij dat we 4×4 hebben. Gewone auto’s hebben hier de nodige problemen en een motor moet zelfs omhoog geduwd worden. Toch is dit gewoon Ruta 40! Een van de belangrijke Noord – Zuid verbindingen in Argentinië! In Cachi zoeken we de municipal op. Regen vannacht!

Dinsdagochtend 6 februari gaan we eerst Cachi verkennen. Aan het gezellige centrale plein een oude eenvoudige kerk van adobe. Al het meubilair in de kerk en het dak is gemaakt van cactushout, één van de weinige lokale bouwmaterialen.

Voordat we weer verder rijden nog even tanken. Staat een enorme rij. Het is bijna 12 uur als we eindelijk het stadje uitrijden naar Nationaal Park Los Cardones, waar reusachtige kandelabercactussen groeien. Prachtig route door de rode heuvels, maar verschrikkelijk slechte ripio. Harder dan 20 gaat het niet.

Gelukkig is het maar een 30 km voor we op het asfalt van Ruta 33 terechtkomen. We klimmen tot 3500m hoogte en dalen dan in ontelbare haarspeldbochten weer naar beneden af naar Salta. Daar hebben we een aantal klusjes te doen.

Woensdagochtend 7 februari gaan we eerst op zoek naar de Mercedes garage. We hebben bijna 15000 km gereden onder moeilijke omstandigheden met vaak slechte diesel, dus we willen de auto een kleine beurt laten geven en alles weer even laten controleren. De afspraak is snel geregeld en we mogen morgen om 10:00 uur komen. Dan op zoek naar gas en een dierenarts. Gas is zo geregeld, tweede adres wil onze gasfles vullen en we mogen hem over een uur komen halen. Tussendoor op zoek naar een dierenarts. Omdat we over een paar dagen weer de grens overgaan naar Chili heeft Hannes weer een gezondheidsverklaring nodig die we moeten laten legaliseren bij de Senasa. 5 dierenartsen verder, kriskras door de hele stad, hebben we eindelijk om 5 uur ’s middags een afspraak bij een dierenarts die de juiste papieren heeft….. en dat dankzij een vriendelijke meneer die zelf op bezoek was bij de dierenarts waar wij net waren…. Om half zes lopen we met de juiste papieren weer naar buiten…. gelukt!

Moe van al het gedoe stoppen we op camping municipal Carlos Xamena aan de rand van Salta. Een camping met de gebruikelijke BBQ-plekken rond een gigantisch zwembad. Grootste wat ik ooit gezien heb (300 meter lang volgens een bewaker).

Donderdag zijn we om 10 uur bij de garage. Dan begint het lange wachten. We mogen met Hannes in de kantoorruimte wachten bij merendeels dames in een Mercedesuniform. Zwarte broek, grijs shirt, enorme hoge blokhakken en griezelig lange geverfde nagels… maar super vriendelijk!!! Om 4 uur ’s middags komst er een blinkende auto buitenrijden. We herkennen hem eerst haast niet, hij is gewassen!!! Beurt is uitgevoerd en alles is ok bevonden. Na een lange dag zitten weer terug naar de camping en even lekker gezwommen.

Vrijdag op pad naar de Senasa om de papieren van Hannes te legaliseren. Zwartrijdend met de bus, want we kunnen weer geen kaartjes kopen. We mogen gewoon gaan zitten.

Bij het centrum stappen we uit en we zijn om 11 uur bij de Senasa. Om 11:30 is alles geregeld en moeten we betalen. Dat kan dus niet bij de Senasa zelf en we moeten naar een betaalservice een paar straten verder. Deze is dicht dus naar een andere in het centrum. Daar staan zeker 30 man te wachten in de rij.

De Senasa gaat om 13 uur dicht en dat gaan we dus niet halen. Balen! het is vrijdag en de Senasa gaat pas maandagochtend weer open. Na ruim een uur wachten in de rij hebben is het half twee als we eindelijk betaald hebben. We lopen toch nog maar even naar de Senasa. HEBBEN ZE OP ONS GEWACHT!!!!! Wat een lieve dames! We overhandigen de betalingsbewijzen en de benodigde fotokopieën, die Frans ondertussen ook nog had laten maken en we mogen vertrekken met het felbegeerde papiertje! Dat gaan we vieren met een lekkere lunch op het plein. We bestellen en biertje en krijgen dit geserveerd in een wijnkoeler!

Net echt….. Na de lunch lopen we nog even de stad in en bekijken het plaatselijke historische museum. Ik heb nog steeds veel last van mijn achillespees en heb het eigenlijk wel gehad met lopen en we nemen een taxi terug naar de camping (5 à 6 km). Onwaarschijnlijk, we moeten 2000 ARS betalen voor de taxi, nog geen 2 euro. Hoe de taxichauffeur hiervan moet leven is ons een raadsel…

Zaterdag 10 februari. Dagje vrij aan het zwembad. Na alle klusje van de afgelopen dagen even lekker niets! Het is druk in het zwembad en er loopt als altijd veel politie en bewaking rond. Hebben zelf niet het idee dat dat echt nodig is, maar ze zijn er wel. Dan tegen 7 uur ’s avonds wordt het hele terrein schoongeveegd. De politie loopt in groepjes het terrein over om iedereen weg te sturen. Opvallend is wel dat alles eerst netjes schoongemaakt wordt en dat de politie daar ook gewoon op wacht.

Zondag 11 februari vertrekken we uit Salta naar het noorden over Ruta 9. We komen dwars door de stad. Zo rustig als het centrum op zondag is, zo druk is het buiten Salta…

We rijden naar Purmamarca over een prachtige maar erg smalle en bochtige weg door de groene broccoli heuvels (op afstand lijkt het net broccoli). Bromelia’s groeien hier in de bomen!  

Na San Salvador de Jujuy gaan we weer omhoog de bergen in. Weer prachtige kleuren! Aangekomen in Purmamarca komen we midden in het carnaval terecht. Hadden onderweg al wat gezien, maar dit hadden we nooit verwacht. Met veel moeite komen we door de vol geparkeerde straatjes op de camping midden in het dorp. Is nog net een hoekje vrij naast de BBQ.

Snel de stad in. Geweldig wat een sfeer. Verklede mensen die met spuitbussen schuim aan het spuiten zijn (uit de buurt blijven dus), en heel veel kraampjes met kleden, poncho’s, souvenirs, etenswaren en van alles en nog wat. Zitten erg mooie dingen bij! We stranden bij een restaurant op de hoek. Met life muziek, lekker eten en super gezellig!

’s Nachts iets minder gezellig als er tot diep in de nacht gefeest en gezongen wordt. ’s Ochtends staan we helemaal ingebouwd. Geen idee hoe we eruit moeten komen. Tot in de straat een auto die half voor de ingang geparkeerd staat weggaat. Met veel moeite krijgen we onze auto uit de poort en rijden tegen het verkeer in eruit. Iedereen helpt mee, dus gelukt!

We parkeren de auto buiten het dorp en gaan weer terug met Hannes het dorp in. Het is echt verschrikkelijk druk. Met bussenvol komen de mensen het dorp in. Wij lopen rond, kijken bij het adobe kerkje en de prachtige boom ernaast. Hannes ontmoet een vriendje in carnavals outfit.

Natuurlijk kijken we ook bij de beroemde Cerro de los Siete Colores, de prachtige gekleurde (zeven kleuren) bergwand achter het dorp.

Dan wordt het tijd om verder te gaan. We willen naar Tilcara waar een oud inheems fort te zien is. Onderweg er naar toe krijgen we al twijfels. Overal is het gigantisch druk en wordt er carnaval gevierd. We komen er gewoon niet doorheen. Na een paar pogingen geven we het op en rijden terug naar Purmamarca. Drankcontrole onderweg! Deze keer hoef ik niet te blazen (heb al eens om 9 uur ’s ochtends moeten blazen….). Net buiten Purmamarca zoeken we een parkeerplaats op. Lekker rustig. Morgen gaan het eerste stuk van de Paso de Jama (4200 m) richting Chili doen.