Dinsdag 13 februari, spannende dag vandaag. We gaan weer de hoogte in. Over de Paso de Jama naar Chili. Het heeft vannacht fors geregend en het is miezerig en mistig als we vertrekken. Wat dat betekent voor de weg zien we al snel…. Modderstromen en stenen op de weg, plus dichte mist.

Aan de andere kant van de berg is het weer stukken beter en we dalen af naar de Salinas Grandes JuJuy (zoutvlaktes). Je kunt hier onder begeleiding van gidsen de zoutvlakte op. Het ziet er net uit als schaatsen in Nederland. Een bankje om de ‘schaatsen’ (in dit geval te huren schoenen) onder te doen en vervolgens het ijs (de witte zoutvlakte) op…. Het is koud en we warmen ons aan een lekkere tortilla gevuld met ham en kaas.

We gaan weer verder over de hoogvlakte en stoppen in Susques op 3634m. Een troosteloos stadje, maar ook hier wordt carnaval gevierd. Het volgende deel van de pas is boven de 4000m en daarom overnachten we liever hier. We kiezen een plek buiten het stadje bij het tankstation en hotel. We tanken weer vol. Het is 2x zo duur als in Purmamarca, maar we moeten wel, het volgende tankstation is een kleine 300 km verder….. Het regent en het is koud!

We worden ’s ochtends gewekt door de lama’s. Het is het droog en het zonnetje schijnt.

Na ongeveer 60 km over de hoogvlakte op zo’n 4200m bereiken we de grens. Gecombineerd Argentinië en Chili.

De grensovergang gaat vlot totdat er voor ons een probleem ontstaat bij het uitklaren van een auto uit Argentinië…. Een uur later (en een gigantische rij achter ons) zijn we aan de beurt. Pas om 12 uur rijden we Chili in. Opnieuw een prachtige zoutvlakte met flamingo’s! We zien trouwens veel dieren (guanaco’s, vicuna’s, lama’s en ezels).

Bij Monjes de la Pacana gaan we even van de weg af om de bijzondere rotsformaties die boven het landschap uitsteken te bewonderen. Het is een bizar landschap met een zoutmeer en besneeuwde vulkaan op de achtergrond.

Na de laatste pas (4800m) bereiken we na een lange afdaling San Pedro de Atacama (2444m). We zoeken een plekje op bij een Hostel tegen het centrum aan. Het is warm, plus 30 graden en ik heb hoofdpijn. Toch wat last van de hoogte? 

Donderdag 15 februari. Nog steeds hoofdpijn! Frans heeft gelukkig nergens last van, maar we doen even rustig aan. Coca thee gekocht…. helpt ook nog! De volgende dag is het stukken beter en we verkennen het dorpje. Een mooie kerk van adobe met een prachtig houten plafond. San Pedro is een toeristisch centrum waar vandaan je allerlei excursies kunt maken. Wel gezellig met al die toeristen, we vinden zelfs een pub!

Zondag 18 februari. De wekker gaat om 7 uur. Huh…. oh ja, we willen vroeg op pad om de warmte voor te zijn. Om 9 uur staan we bij de ingang van Pakara de Quitor. Een oud Indiaans (Atacameniërs) fort. Het was het centrum van verzet tegen de Spanjaarden in Chili tot de Spanjaarden in 1557 het fort veroverden. Het dorp ligt tegen een helling en de wandeling gaat via de tegenoverliggende heuvel naar uitkijkpunten over het dorp, de wachttorens en de omringende heuvels. Het is een steile klim vol in de zon, dus we zijn blij dat we zo vroeg zijn, maar het is zeker de moeite waard.

Om half elf zijn we weer terug bij Hannes en rijden we door naar de Garganta del Diablo. Hannes mag wel mee in de auto het park in, maar niet mee de kloof in. Prachtige smalle kloof met soms haast tunnels. Mooi!

We rijden nog even door naar de Iglesia de San Isidro. Dicht! en stelt niet veel voor, maar mooie route.

Via San Pedro rijden we naar de Valle de la Luna. Niet via de officiële ingang (mag Hannes niet in), maar naar de achterkant net buiten het park. Naar de Magic Bus! Een soort ‘into the wild’ plek waar de iOverlanders niet genoeg van kunnen krijgen. Het is ook een wonderschone plek! Het wrak van de bus maakt het inderdaad haast magisch. Vinden andere toeristen ook, want de bus wordt vooral gebruikt voor selfies en fotoshoots. Grappig om te kijken welke capriolen uitgehaald worden. Ondertussen repareert Frans de waterpomp die vanochtend stuk was gegaan. Wel lastig dat dan eerst de halve garage leeg moet….. maar hij doet het weer! Als de toeristen weg zijn genieten we van een prachtige avond onder de sterren….

Maandagochtend zien we de zon opkomen boven de bergen. We maken met Hannes een mooie wandeling over de rotsen.

Dan pakken we op, op weg naar de kust. Het eerste stuk naar Calama is mooi, daarna wordt het deprimerend. Een kaal, woestijn landschap met eindeloze rijen elektriciteitsmasten. Ruta del Desierto.

De afdaling naar Tocopilla is wel weer mooi en zeker ook het laatste stuk over Ruta 1 langs de kust. We staan nog even een uurtje in de file als we moeten wachten voor wegwerkzaamheden, maar dan vinden we een prachtig plekje bij Caleta Punta Arenas. We staan alleen op het strand met de zee voor ons….

Dinsdagochtend 20 februari. De Ruta 1 is hier fantastisch mooi. De bergen komen bijna tot het strand en het zand lijkt wel tot halverwege omhoog gestoven.

Vlak voor Iquique wordt het minder mooi. Een enorme, armoedig aandoende stad. Voor het eerst ook een vervelende boze verkoper die bij het stoplicht iets aan ons wil verkopen…  Wij gaan het binnenland in en we klimmen de stad uit de berg omhoog langs enorme zandduinen achter de stad.

Bij Humberstone stoppen we. Dit is een ghosttown uit de tijd van de salpeterwinning (van 1872 -1960), tegenwoordig een soort openlucht museum. Het is interessant om te zien hoe men vroeger woonde, leefde en werkte in zo’n mijnstadje.

Hoe het proces rond het winnen van salpeter precies in zijn werk ging? Zie bijgevoegd schema!

Salpeter werd ook geëxporteerd naar Nederland getuige de Nederlandse posters die hier hangen…. Maar ook hier werden de arbeiders uitgebuit. Indrukwekkende posters herdenken de massale arbeidersstaking en de bloedige beëindiging ervan op 21 december 1921. Militairen met machinegeweren openden het vuur op de menigte. Tussen de 140 (volgens de militairen) en 2000 (volgens de stakers) mensen vonden de dood en de staking werd zo hardhandig de kop in gedrukt.

Na een rustige nacht voor de poort van Humberstone rijden we naar El Gigante de Tarapaca. Een 86 meter hoog reliëf in een heuvelwand van een mens/god figuur midden in de woestijn. Heel bijzonder dat men dit ooit gemaakt heeft. Het is er bloedheet!

We zitten nog steeds op Ruta del Desierto. De woestijn is hier kaal en nog eens kaal, alleen onderbroken door kloven met een lange afdalingen naar kleine groene oases langs de rivier en beklimmingen er weer uit .

Vlak voor Arica stoppen we bij de Chinchorro beelden. Een mannelijk en vrouwelijk beeld die de Chinchorro mummies symboliseren. Het zijn windorgels (Jaillina Thaya, het gezang van de wind). Erg mooi!

Verderop komen we nog een beeld tegen en natuurlijk de grootste Coca Cola reclame ter wereld.

Dan rijden we Arica binnen. Lijkt een redelijk welvarende stad tot we naar de camping in een buitenwijk rijden. Aan de buitenkant van de stad enorme krottenwijken. Later horen we dat hier voornamelijk gevluchte Venezolanen een plekje gevonden hebben.

De camping ligt in een gribus achtige buitenwijk waar je alleen muren ziet, maar binnen is het een groene oase met een zwembad! Zalig, maken we even gretig gebruik van.

Donderdag 22 februari. Vandaag moeten we de papieren van Hannes voor elkaar maken voor de grensovergang naar Peru. Eerst maar naar de SAG (de Chileense organisatie voor import en export van dieren). Ik heb ergens gelezen dat Hannes een Corona vaccinatie zou moeten hebben, maar dat staat nergens in de officiële papieren…. Als het niet hoeft doen we dat liever niet, dus eerst maar naar de SAG, gevestigd in een woonhuis in een buitenwijk. Een hele lieve dame legt ons precies uit wat nodig is. Helaas is dat dus ook een Corona vaccinatie! Zij wijst ons een dierenarts vlak bij, dus goed geregeld. ’s Middags om half vier heeft Hannes zijn papieren. Terug naar de camping kijken we eerst nog even bij het strand.

Daar worden we niet vrolijk van. Wat een bende. Hadden we helaas al eerder gezien. Men gooit alles maar aan de kant…. Zo zonde…. Snel terug naar onze oase aan het zwembad. Morgen gaan we de grens over naar Peru.