Vrijdagmiddag 22 maart. We zijn wat langer dan gepland in Pikillaqta blijven hangen en we willen vanmiddag nog wat kilometers maken. Quince Mil is ongeveer 200 km, maar al snel blijkt dat we dat niet gaan halen. De weg kronkelt omhoog door dorpjes en langs wegwerkzaamheden waar we lang stilstaan. De Peruanen zijn ongeduldig en snappen niet (of willen niet snappen) dat 3 rijen dik voor de wegversperring niet werkt. Als er weer om de beurt gereden mag worden zit alles muurvast….

Het is wat mistig en het begint een beetje te miezeren. Jammer, want we rijden weer over een prachtige pas (4500 m).

Om half zes stoppen we, het begint donker te worden. De volgende ochtend zien we pas waar we staan. Als ik met Hannes langs de rivier loop zie je dat we echt in de jungle komen.

Al verder naar het oosten rijdend (en steeds lager) verandert de vegetatie. We zien steeds meer tropische planten als banenbomen, ficussen, varens, palmen en bamboe. Ook het landschap verandert van heuvelachtig naar steeds vlakker. Het wordt haast saai. Veel water langs de weg en de dorpjes en stadjes zien er armoedig uit. Wat opvalt is dat we geen traditionele felgekleurde kleding meer zien.

In Puerto Maldonado rijden we naar Villa Harmosa. Een hostel met camperplaatsen in een prachtige tuin. Het is bloedheet, plus 30° (gevoelstemperatuur 41°) en benauwd vochtig. Zijn we niet meer gewend, dus zondag doen we niet veel. We regelen een excursie in de jungle voor maandagochtend en voor de rest hangen we wat bij de camper. Te warm!

Maandagochtend 25 maart zijn we vroeg wakker. Om 8 uur brengt een taxi ons naar de haven. We gaan met een soort longtail boot de Rio Madre de Dios op. Na een kwartiertje gaan we aan wal.

In een voor de dieren, spinvrije😁, beschermde omgeving zien we allerlei soorten apen die vrij rondlopen, klimmen en door de bomen slingeren. De hele entourage is prachtig. Veel verschillende soorten bomen en struiken. Onze gids vertelt over de geneeskrachtige werking van de diverse planten, die nog steeds door de inheemse bevolking toegepast worden.

Ons bezoek is veel te snel voorbij. We varen nog een stuk de zijrivier de Rio Tambopata op. Helaas zien we niet veel vogels en helemaal geen kaaimannen, maar het is wel een prachtig stukje natuur.

Om half elf zijn we terug in de haven en worden we weer naar de camping gebracht. Mooi op tijd voor Hannes, voor het te warm in de auto wordt. We kunnen helaas geen langere excursie maken. Het is veel te warm voor Hannes om in de auto te blijven en hem meenemen is ook geen optie. We besluiten de jungle voor gezien te houden (veel te warm, ook voor ons) en terug de bergen in te gaan. Om 11 uur rijden we Puerto Maldonado uit, omringd door motortaxi’s (fenomeen wat wij nog niet kenden, in plaats van een taxi of driewieler taxi een gewone motor waar je tegen betaling achterop stapt, herkenbaar aan een geel shirt met nummer). Ook bijzonder street art bij de stoplichten. Hier een breakdancer balancerend op zijn hoofd!

Het eerste stuk is hetzelfde saaie stuk van de heenweg, maar dan slaan we af naar het Zuiden, de bergen in. Bij de tolpost van San Gaban stoppen we. De regen komt met bakken uit de lucht. We vragen of we aan de zijkant van de weg mogen blijven staan. Is prima. Het is nog steeds warm…

Dinsdag 26 maart. Frans is jarig! Helaas geen taart. Zelfs geen brood! We hebben gisteren geen boodschappen gedaan, dus hij moet het doen met wat toost met kaas. Het gaat omhoog vandaag! Eerst een pas van 4880 m en dan bereiken we de hoogvlakte, of el altiplano zoals ze die hier noemen. Het hoogland van de Andes is de op een na grootste hoogvlakte op aarde (na Tibet) op een hoogte van 3300 – 3900 meter.

Het is een fantastische rit met op de achtergrond prachtige bergen.

We rijden richting het Titicacameer, één van de hoogst gelegen meren ter wereld. Hier liggen een paar grote steden. De eerste die we doorkruisen is Juliaca. Hier wordt het erg druk. De weg houdt ineens op we moeten dwars door het centrum van de stad. Chaos in het kwadraat! Enorme diepe goten, hoge verkeersdrempels, smalle straatjes, driedubbel geparkeerde auto’s, plotseling stoppende collectivo’s (kleine passagiersbusjes die overal mensen oppikken en weer uitzetten), auto’s, motoren, fietsen, handkarren en voetgangers die zich in elk gaatje wurmen…. Kortom niet het leukste ritje.

Het is dan ook al donker als we Puno inrijden. We hebben via iOverlander een mooi plekje aan het Titicacameer gevonden achter een hotel. Prima plek om in het restaurant aan het water de verjaardag van Frans te vieren.

Woensdag 27 januari. Het is prachtig weer en we genieten van het grasveldje waar we staan met uitzicht op het meer. Helaas voor Hannes, kan niet los, er staan ook alpaca’s…. 

We nemen Hannes mee de stad in op zoek naar jerrycans. De diesel in Bolivia is verschrikkelijk slecht (veel te hoog zwavelgehalte) en onze Euro 6 motor kan daar niet tegen, dus we willen een aantal jerrycans met goede diesel uit Peru meenemen. We vinden er 1. Op de terugweg wordt ik vanuit het niets ineens in mijn kuit gebeten door een hond. Fors ook! Gelukkig had ik zo’n heel dicht geweven outdoor broek aan en de tanden van de hond zijn met broek en al mijn been ingaan. Broek niet stuk, dus geen direct contact met de tanden van de hond. Wel een forse bloedende schaafwond met tandafdrukken. Voor alle zekerheid toch maar even een mailtje naar de huisarts in Nederland. Gelukkig volgende dag antwoord, geen directe actie nodig maar wel in de gaten houden.

’s Middags om 2 uur worden we bij het hotel opgehaald voor een excursie naar de Uros eilanden. Dit zijn de drijvende rieteilanden in het Titicacameer waar nog zo’n 700 families van de Uro indianen wonen. We hebben getwijfeld of we deze excursie wel zouden maken. Het is een zeer toeristisch gebeuren en er wordt ook wel snerend gezegd dat de indianen er alleen nog maar overdag zijn wanneer de toeristen komen…. Aan de andere kant, we zijn hier nu, dus we gaan kijken. We worden opgehaald met een joekel van een boot. Kunnen wel 50 man op en we zijn de enigen….. We genieten op het bovendek van het uitzicht over het meer en de drijvende eilanden.

We worden afgezet op één van de drijvend eilanden en we worden vriendelijk ontvangen door de moeder en dochter van de familie. Ze laten ons zien hoe zo’n drijvend eiland gebouwd wordt (blijft ongeveer 30 jaar goed, steeds aan de bovenzijde met nieuw totora riet aangevuld) en bewonderen hun handwerk. Kleurrijk tamboereerwerk (met haaknaald kettingsteken door de stof heen borduren). Mag ook een stukje proberen en tot hun verbazing ken ik de techniek! Vervolgens mogen we zien hoe ze leven in de rieten hutjes (met zonnepanelen) en worden we in traditionele kledij gehesen. Nou ja, hoort erbij en we hebben met elkaar wel een hoop lol. Uiteraard kopen we wat, ook dat hoort erbij.

Weer terug in de haven lopen we nog even door het oude centrum van Puno. Op het centrale plein natuurlijk de kathedraal. Per driewielertaxi scheuren we terug naar het hotel (pfff… blij dat we heelhuids thuis zijn!)

Donderdag 28 maart. Vandaag op weg naar Bolivia. Onderweg nog 2 extra jerrycans gekocht. Hebben nu in totaal 80 liter extra bij ons, dat moet genoeg zijn.

We gaan de kleine grensovergang bij Yunguyo over. De Peruaanse kant duurt even omdat de douaneman aan het lunchen is. Na een half uurtje wachten (de rij wordt steeds langer) komt de douaneman eraan. Hij is nieuwsgierig naar onze auto, dus gaat kijken. De andere mensen in de rij wachten geduldig nog wat langer.

Bij de Boliviaanse grens zit ook één dame (met klein kind in omslagdoek op de rug) die alles moet regelen. Gelukkig had ik de avond ervoor de digitale versie van de TIP voor de auto al ingevuld, dus dat ging snel. Maar dan wil ook zij naar de auto kijken. Omdat we van andere reizigers gehoord hebben dat er in Bolivia niet gecontroleerd wordt op honden hebben we de gok gewaagd om deze keer geen papieren voor Hannes te regelen. Hannes ligt onder de tafel in de camper… Dan wil zij ook in de auto kijken. Shit, denken wij….. Deur open, Hannes krijgt een aai en we mogen verder…. Pfffff… In Copacabana aan de Boliviaanse kant van het Titicacameer stoppen we bij camping Ecolodge. We staan alleen, maar dat zal morgen veranderen…..

Vrijdag 29 maart. Het is overal een drukte van belang. Het is Goede Vrijdag en dus met Pasen een lang weekend voor de Bolivianen. Dat wordt uitgebreid gevierd met de hele familie. In de loop van de ochtend arriveren een aantal families in kleine tentjes en ook buiten het terrein worden langs de oever van het meer honderden tentjes opgezet. Kampvuurtjes erbij. Feest!

’s Middags lopen we naar het dorp. Overal tentjes, kraampjes met eten, verhuur van boten, waterfietsen en nog veel meer waterplezier.

Het is druk maar wel gezellig. Eerst maar de standaard klusjes in een nieuw land, geld wisselen en een nieuwe simkaart voor de telefoon. Daarna lopen we naar het centrale plein. In verband met Goede Vrijdag is het druk in de Kathedraal. We kijken even. De kerk leeft hier toch nog echt.

Weer terug bij de haven zoeken we een terrasje op het dak op. We genieten van het uitzicht over het meer en de drukte beneden op straat. Toch weer heel bijzonder zo’n dag hier mee te maken.

Zaterdag 30 maart. Vandaag op naar La Paz. De weg loopt hoog langs het meer en we hebben prachtig uitzicht.

Bij Tiquina steken we per platbodem de Estrecho de Tiquina (engte in het Titicacameer) over. Per platbodem 2 auto’s en je rijd op planken de boot op. Best wel eng in eerste instantie, maar vrachtwagens en bussen doen het ook! Achterwaarts de boot weer af, draaien tussen al het op- en afrijdende verkeer en weer verder langs het meer.

Het is zaterdag en om de paar kilometer zien we een voetbalwedstrijd met veel publiek. Soms is de snelweg gewoon parkeer en picknickterrein met uitzicht op de wedstrijd….

La Paz is groot en berucht om zijn hectische verkeer. De voorsteden vallen nog mee, maar dan wordt het echt chaos…. We zijn 2 uur bezig om bij Camping Las Lomas aan de andere kant van de stad te komen.

Hoog in de heuvels van Valle las Animos (3650 m) ligt hier een ommuurde camping annex garage met plek voor een stuk of 6 campers. We staan nog maar net als Marcos, de vriendelijke eigenaar, ons komt halen. Er komt een optocht door de straat. Geweldig! Schitterend traditioneel aangeklede dames en heren in alle leeftijden komen dansend voorbij, begeleid door een fanfare orkest. Nog extra feestelijk door ontploffend dynamiet…..

Het is een fantastische aankomst in La Paz. We gaan hier een paar dagen rondkijken en genieten.

Nog wat huishoudelijke mededelingen:

Hannes wordt eind mei bij de trimmer in Schildwolde verwacht, dan krijgt hij weer zijn zomerse tenue😉.

De terugreis naar Nederland komt ook dichterbij. De boot met onze auto vertrekt naar verwachting 5 mei en wij vliegen op 9 mei terug naar Frankfurt….. Nog een klein maandje reizen!