Donderdag 11 april. Hannes is jarig!!! Onze held is vandaag 3 geworden. Gebak gehaald bij de Panderia op de hoek. Hannes kijkt er wat ongelukkig bij. Hij heeft liever zijn botje….. Het is miezerig weer en het 2 maanden geleden zo drukke zwembad ligt er verlaten en leeg bij.

Vandaag verlaten we definitief de Andes. Op weg naar het Noordoosten van Argentinie, Misiones en de watervallen van Iguazu. Het eerste stuk gaat nog wel, maar dan komen we op vlakke, eindeloze wegen met helemaal niets. Saai! Waren we al voor gewaarschuwd, maar deze eindeloze troosteloosheid hadden we niet verwacht.

Voordeel is dat we flink door kunnen rijden, ruim 400 km vandaag. We stoppen bij een YPF benzinestation. Het is inmiddels gaan regenen en het is een enorme blubberzooi. Volgende ochtend ontbijten we in de YPF. Ik krijg zelfs voor mij lekkere koffie. Een bak warme melk met een scheutje koffie! Verder stelt het ontbijt niet veel voor. Ieder 2 kleine bladerdeegbroodjes met vleessmaak. Maar goed, we hadden geen brood meer, dus dit weten we nu ook.  Weer verder op de eindeloze weg naar het Oosten.  Ongeveer halverwege hebben we een stop gepland bij Campo del Cielo. Een museum over de meteorietenstorm die hier miljoenen jaren geleden neergekomen is. Een aantal meteorieten zijn ook in levende lijve te bewonderen. Bij de afslag naar Campo del Cielo (het is nog 15 kilometer) denken we al…… gaat dit hem wel worden….. De weg is één grote modderpoel.

Auto in de 4×4, maar na ongeveer 500 m glijdt de auto naar de kant. Snel in de achteruit en proberen weer weg te komen…. Helaas! We zitten muurvast! Eerst proberen we er zelf uit te komen, maar dat gaat hem niet worden.

Gelukkig staan we vlak bij een veevoederfabriek en de medewerkers daar vinden het helemaal niet erg om gestoord te worden. Al snel wordt er een tractor geregeld en in no time staan we weer op vaste bodem. Super hulp!!! En ze willen er nog niets voor hebben ook, de schatten!

Helaas dus geen meteorieten museum en we rijden maar door. De regen komt met bakken uit de lucht en de auto wordt aan de buitenkant weer schoongespoeld. Binnen is een ander verhaal. De modder is van die vieze rode plakklei. Iedere stap die je er in zet groei je een centimeter….. Binnen is het dus een zootje, maar daar is weinig aan te doen in deze omstandigheden. Ook Hannes doet lekker mee met het zootje. Voor de overnachting zoeken we weer een plekje bij de Shell deze keer in Precidencia Roque Saenz Pena. Een prachtige naam maar toch weer een modderpoel. 

Zaterdag 13 april. Weer een lange dag on the road. Eindeloze pampa, miezerig en saai. In Resistencia doen we uitgebreid boodschappen bij een Carrefour. Fijn om weer wat voorraden te kunnen aanvullen.

We hebben een camping uitgezocht aan de rivier de Parana, maar zoals wel vaker wordt hem dat niet (niet te vinden) en komen we een stuk verder terecht in San Cosme bij Camping Laguna Totoro. Daar worden we super vriendelijk ontvangen. Iedereen wil even in onze camper kijken en een van de bazen komt zelfs ’s avonds nog even terug met zijn vrouw! Het is eindelijk droog, maar warm. 27 graden met een luchtvochtigheid van bijna 100%. Dat is dus benauwd warm! Plus het stikt van de muskieten, dus alles potdicht! Het toiletgebouw van de camping is voorzien van een prachtige muurschildering, binnen zijn de voorzieningen helaas een stuk minder en we nemen genoegen met een koude douche.

Zondag 14 april. Als we vertrekken begint het weer te miezeren en tegen de tijd dat we Itati bereiken hoost het weer. In Itati willen we de enorme Basilica de Nuestra Senora bezoeken. Ieder jaar, op 16 juli, komen hier duizenden pelgrims samen om het houten beeld van Maria te vereren. Hoewel de regen met bakken uit de lucht komt lopen we toch even over het grote plein naar de kerk. Het is van binnen een sobere kerk.

Drijfnat zoeken we de auto weer op en rijden weer verder. Ineens een bliksemflits en een enorme klap. De bliksem is vlak achter ons ingeslagen, we schrikken ons een hoedje! Het is noodweer. Langzaam rijden we verder. De sporen in de weg staan vol water en bij passerende auto’s en vrachtwagens is het zicht volledig verdwenen in de watermassa.

Na een uurtje wordt het wat beter en aan het einde van de middag bereiken we Posadas. De hoofdstad van de provincie Misiones. Hier ligt aan de rand van de stad een heuse campercamping. We staan met zicht op de rivier de Parana, wel aan de rondweg, maar toch!

Maandag 15 april. De regen komt nog steeds met bakken uit de lucht. De vooruitzichten zijn de komende 2 dagen 100% regen en ze geven meer water af dan er normaal in een maand valt. We besluiten in ieder geval een dagje hier te blijven. Zo is er niets aan en bovendien is het gewoon gevaarlijk op de weg met al dat water.

Dinsdag 16 april. Het weer wordt langzamerhand wat beter. In de middag zal het opklaren. We gokken erop en vertrekken.

We willen vandaag twee reducciones bezoeken. Dat zijn ruïnes van Jezuïtische missieposten uit de 17^e eeuw. Doel was het bekeren van de inheemse Guarani (zij moesten polygamie en kannibalisme afzweren). Het succes van de missieposten leidde rond 1776 tot hun ondergang (conflicten met de Portugese slavenhandelaren en het Spaanse bestuur). De missieposten werden verlaten en verwoest. Een aantal reducciones is nu Werelderfgoed. Als eerste bezoeken we Nuestra Senora de Santa Ana (1637). De weg erna toe belooft niet veel goeds…. gelukkig gaat het goed.

De plattegrond van de missieposten is overal ongeveer hetzelfde. In het midden een groot plein met daaraan de kerk, de begraafplaats en de woning van de priesters (meestal 2). Daarnaast de werkplaatsen waarin de Guarani opgeleid werden tot vaklieden. Meestal aan de linkerzijde van het plein de woningen van de Guarani en aan de rechterzijde de wat luxere woningen van de notabelen. In Santa Ana is van dit alles weinig meer te bespeuren. Een grote ruïne van de kerk en wat restanten van muren, overwoekert door de jungle, is alles wat rest.

We rijden door naar de Nuestra Senora de Loreto (1632). Dit was één van de grootste missieposten (17 hectare) in de jungle. In deze missiepost is niets gerestaureerd. Het enthousiasme van de conservator, die ons rondleidt, zorgt ervoor dat het voor ons gaat leven, maar eigenlijk is er bar weinig te zien. We overnachten op de parkeerplaats.

Woensdag 17 april. Vanochtend bezoeken we de laatste reduccione San Ignatio Mini. Dit is een bijzondere missiepost, want deze is in de veertiger jaren van de vorige eeuw deels gerestaureerd. Je krijgt een goed indruk hoe het er uit moet hebben gezien. Rond 1750 had San Ignatio Mini ongeveer 3000 bewoners.

’s Middags een lange rit naar Wanda door een heuvelachtig landschap. Misiones is ook het gebied van de yerba mate. Een soort thee die door de Argentijnen de hele dag door gedronken wordt. De blaadjes worden 2 maal per jaar geoogst en klaarblijkelijk zitten we in oogsttijd want we zien de ene afgeladen vrachtwagen na de andere.

De volgende ochtend bezoeken we in Wanda de Minera Wanda Company. Een mijn waarin amethist, agaat en kristal gewonnen wordt. De geoden zijn gevormd in het lavasteen en liggen bijna aan de oppervlakte, van vele kleintjes tot enorme joekels. Onze gids laat ons de wondere wereld van deze prachtige schitters zien. Hij heeft ook hele handige fototrucjes zodat we als het ware in de geode kunnen fotograferen. Levert prachtige beelden op.

Het is nog maar een klein stukje naar het uiterste puntje van Misiones, Puerto Iguazu. Eigenlijk het drielandenpunt van Argentinië, Brazilië en Paraquay. Onze camping aan de rand van het stadje is verrassend luxe (3 zwembaden!), maar we zijn hier natuurlijk voor de watervallen….. Parque Nacional Iguazu.

Vrijdagochtend, 19 april, gaat om 7 uur de wekker. We willen op tijd bij het Nationaal Park zijn. Dat lukt. Om half tien staan we bij de entree en een half uurtje later hebben we tickets voor de Gran Adventura van 10:15. Een spectaculaire boottrip naar en onder (blijkt later) de watervallen. We worden met een open vrachtwagen door de jungle naar de rivier de Parana gebracht.

Daar krijgen we een zwemvest, een zeildoeken tas voor onze spullen en mogen we aan boord. We hebben snel onze regencapes onder het zwemvest aangetrokken en later blijkt dat een gouden greep. Het eerste stuk over de wild stromende rivier is prachtig maar valt in het niet als we de watervallen zien. Wat een fenomenaal gezicht!

In totaal 275 verschillende watervallen vallen hier met donderend geweld naar beneden. De boot maakt rondjes tot vlak bij en als slot van de toer scheert hij een paar keer vlak langs en door de watervallen. Helaas zie je er niets van want het is een enorme klap water die je over je heen krijgt. De regencapes zijn fantastisch, alleen voorkomen ze niet dat we volledig in het water zitten. Wij zijn dus voor de helft nat, de anderen zijn echt drijfnat.

Terug worden we met de vrachtwagen in het park afgezet bij de wandelroutes. We lopen de lage route met zicht op de watervallen en tot slot de hoge route die over de watervallen loopt waar deze naar beneden storten. We hebben er prachtig weer bij en de zon zorgt voor schitterende regenboogeffecten door het opspattende en verstuivende water.

Een superdag! Eén van de vele hoogtepunten van onze Zuid Amerika reis. Morgen een rustdag op de camping en dan gaan we zondag weer verder. Op de terugweg naar Buenos Aires.