Zondag 28 april. Gaucho land, San Antonio de Areco. We zijn weer terug waar we begonnen zijn. Het is een prachtige herfstdag op camping Club Atletico River Plate. De Argentijnen maken hier gretig gebruik van om nog even lekker met de hele familie te barbecueën. We zijn hier gisteravond aangekomen en gaan de komende dagen gebruiken om de camper ‘zeewaardig’ te maken.

Maar eerst weer terug waar we gebleven waren in Puerto Iguazu.

Zondag 21 april. Vandaag rijden we weer naar het Zuiden. Had een prachtige binnenweg uitgezocht langs de grens met Brazilië maar de Tom en Google Maps waren het roerend met elkaar eens. No go! 4 uur langer dan de directe route…. Dus toch maar een stuk over de Ruta 12 terug en dwars door Misiones naar El Soberbio.

Daar vinden we een prachtig plekje aan de Rio Uruguay (de overkant is Brazilië). We willen de Saltos de Mocona bezoeken, maar we komen erachter dat deze zo’n 65 km noordelijker liggen. Omdat de watervallen steeds genoemd worden in samenhang met El Soberbio dachten wij dat ze er vlak bij zouden moeten liggen (uiteraard niet gechecked op Google Maps…..) Dus rijden we de volgende ochtend 65 km noordelijk, op de Ruta 2, die we eerder van plan waren te nemen vanuit Puerto Iguazu….. We zijn vroeg want de campingdame maant ons haast te maken. Om twee uur gaat het regenen! De weg kronkelt langs de rivier en het schiet niet echt op. Rond half twaalf zijn we in Parque Provincial Mocona. Net als we de boot op willen stappen begint het te regenen…. Te vroeg dus! Maar het blijft een prachtig tochtje.

De Saltos de Mocona zijn niet bijzonder spectaculair. Het hoogste punt is misschien 5 meter. Wat het wel spectaculair maakt is de breedte van de watervallen. Over een lengte van 3 km stroomt het water van de zijkant de rivier in. De hoogte van de watervallen is afhankelijk van de waterstand. Nu dus vrij hoog (veel regen gevallen) en het schijnt voor te komen dat er helemaal geen watervallen te zien zijn! Onze bootchauffeur stuurt ons vlak langs de watervallen en het water is daar behoorlijk ruig. Wordt een echt wildwater tochtje. Leuk!

We zijn net op tijd terug voor de regen echt losbarst. Weer onderweg vreemde gasten op de weg en bar slecht weer. Het bruggetje terug over de rivier ligt nog maar net boven het water!

We rijden weer terug naar El Soberbio en verder langs de R2 naar de Missiepost Santa Maria. De vierde en laatste oude Jezuïetenpost die we bezoeken. Als we aankomen is het bijna sluitingstijd en vreselijk slecht weer, dus we blijven op de parkeerplaats overnachten. Dinsdagochtend, 23 april, het is droog maar mistig van al het vocht in de lucht. Geeft ons bezoek aan de oude ruïnes een mystiek tintje. We dwalen tussen de oude muren Alleen wat apen begeleiden ons boven in de bomen.  

Weer verder op weg naar Parque Nacional Ibera. 184.000 hectare moerasgebied met een enorme verscheidenheid aan dieren. We willen naar een dorpje centraal in het gebied. Wat we niet doorhebben tot we voor de R40 staan, is dat dit ripio is. En wel 120 km ripio die door de vele regen verandert is in rode blubber…… We proberen het 20 km en besluiten dan om te keren. De auto glibbert zelfs in de 4×4 over de weg. Later lezen we op iOverlander waarschuwingen over vastrijders in de blubber!!! En je bent daar bijna alleen op de wereld……

Probleem alleen is dat het een enorm gebied is met maar één weg er doorheen. Terug willen we niet, dus we kiezen ervoor om weer naar het Noorden te rijden, naar de camperplek van Posadas. Daar zijn we eerst een uurtje bezig om de rode blubber van de camper te spoelen (of beter gezegd schrobben, want dat spul is zeer hardnekkig).

Woensdag 24 april rijden we langs de westkant van het Parque Nacional Ibera weer naar het Zuiden. Bij San Miguel stoppen we. Daar kun je ook het park in en we willen kijken of we met een excursie meekunnen om zo toch nog iets van het park te zien. Helaas is de Tourist Information al dicht als we aankomen, dus de camping opgezocht. We staan alleen naast een meertje. Wel veel publiek wat via de camping naar het naastgelegen voetbalveld loopt.

Donderdag 25 april. De dag begint mooi en we rijden opnieuw naar de Tourist Information. Zou gezien de aangeplakte openingstijden open moeten zijn. Het bordje is ook gedraaid van cerrado naar abierto, maar helaas, daar blijft het bij. Niemand te bespeuren. Ondertussen is het weer ook omgeslagen en het begint te miezeren. We besluiten maar door te rijden.

We willen overnachten in Mercedes. Moet een mooi gelegen camping zijn, maar dat gaat helaas niet door. De enige toegangsweg is geblokkeerd door een vrachtwagen die vast zit in de berm. We wijken uit naar de parkeerplaats van het oude treinstation in het centrum.

Het is inmiddels weer erg warm geworden. Door de hoge luchtvochtigheid zijn de temperaturen van tegen de 30 graden niet aangenaam. Geen zin om te koken dus we bestellen ieder een sandwich Milanese bij de kiosk bij het station. We krijgen daar een joekel van een met schnitzel gevuld brood! Eten ieder een kwart en dan is het genoeg. Jammer, als je dat van te voren weet bestel je gewoon één broodje…..

Na een onrustige nacht (erg warm en veel lawaai van een nabij gelegen bar) zijn we vroeg wakker. Na een rondje station met Hannes gaan we weer op pad. Het is zonnig en warm.

We rijden over de pampa met zo nu en dan een estancia. Gaucho land! We besluiten vroeg te stoppen in Federacion. Hier ligt camping El Siriri aan een zijarm van de Rio Uruguay. We hebben prachtig uitzicht over het water. Hannes kan zich lekker uitleven met de bal en het water en wij genieten van een mooie zonsondergang. Het is nog steeds bloedheet en benauwd.

Zaterdag 27 april. Het is vannacht gaan regenen en vanochtend is het 10 graden koeler dan gisteren. Een verademing! Een Braziliaanse camper rijdt zich vanochtend bij vertrek vast in de blubber. Heel gedoe om er weer uit te komen, dus wij rijden extra voorzichtig weg. Weer terug naar de R12. Deze is inmiddels 4-baans geworden en we zoeven (nou ja, om de potholes heen) richting Buenos Aires. 450 kilometer pampa. Eentonig en saai ondanks het mooie weer.

Voor we het weten zijn we bij de brug van Zarate en nog 50 kilometer verder zijn we terug waar het begon. Camping Club Atletico River Plate in San Antonio de Areco.

Vrijdag 3 mei kunnen we de auto inleveren in Zarate. Dan reizen we door naar Buenos Aires en 9 mei vliegen we naar Frankfurt. Home sweet home ergens laat op de avond op 10 mei? Omdat het beeldscherm van de laptop kapot is en wij ons niet met een losse monitor het vliegtuig zien instappen (deze blijft in de camper), is dit voorlopig de laatste blog uit Zuid Amerika. Wordt later wel aangevuld met onze belevenissen in Buenos Aires. Bedankt voor de reacties en tot ziens in Nederland!