Vandaag al weer een week op pad in Canada! Staan nu aan het strand bij Pleasant Bay op Nova Scotia. Het is mistig. Eén van de 190 dagen per jaar dat het eiland in de mist verdwijnt. Goed moment voor de blog.

Terug naar dinsdag 29 april 2025 ’s ochtend 6 uur. Nico haalt ons op en brengt ons met een mooie luxe bus in sneltreinvaart naar Schiphol. Om 8:45 staan we in de vertrekhal. De incheckbalie van Air Canada gaat net open en we kunnen direct de koffer inleveren. We spreken af om Hannes om 10:30 te brengen, dan kunnen we samen nog lekker even buiten een broodje in het zonnetje eten.

De vlucht zelf loop vlotjes en om 14:00 Canadese tijd landen we op het vliegveld van Toronto. Snel door de douane en op zoek naar Hannes. Die staat al klaar bij de bijzondere bagage. Hannes moet door de speciale veterinaire douane, daar wordt alleen naar zijn rabiës enting gekeken. Buiten Hannes bevrijd uit zijn bench, hij heeft het hartstikke goed gedaan maar moet nu ook nodig. Bij gebrek aan een grasspriet plast hij dan maar een lantaarnpaal omver.

De binnenlandse vlucht naar Halifax begint met lang wachten bij de speciale incheckbalie van Air Canada. Er zijn 2 balies open en iedereen, die niet via de digitale incheckbalie kan (probleem of iets bijzonders, bijvoorbeeld een hond), staat hier in de rij. Wachten dus…

We hebben 4 uur overstaptijd en dat hebben we nodig ook! We zitten amper of we kunnen boarden. Om 22:00 landen we op Halifax. Gelukkig is hier een grasveld en kan Hannes even lekker uit.  De shuttlebus brengt ons naar ons hotel en om 22:45 zitten we uitgeteld op onze hotelkamer, ruim 23 uur onderweg….

Woensdag 30 april. Vroeg wakker natuurlijk. Onze interne klok staat nog op de Nederlandse tijd. Ontbijt is een verrassing… broodjes met hamburger en omelet… ander beleg is er niet! Dan maar omelet, een lauwe hamburger om deze tijd gaat ons toch echt te ver. Vandaag kunnen we de auto ophalen dus met de taxi op weg naar de spediteur. Daar ontvangen we de papieren voor de camper. Een taxirit verder worden de papieren door de douane gelegaliseerd (tijdelijke importvergunning auto) en na een laatste taxirit wacht onze camper in de haven. We moeten even wachten want het is lunchtijd, maar om 13:30 rijden we het haventerrein af. Op zoek naar gasflessen, boodschappen en een telefoonkaartje. De gasflessen hebben we snel gevonden maar dan komen we terecht in een enorme Wal-Mart… wat een drama om wat te vinden. Ook de aanschaf van een telefoonkaart gaat niet vlekkeloos. 90 GB data voor 3 maanden ….. blijkt in 1 maand op te moeten…..

We gaan terug naar Hannes en parkeren de camper achter het hotel. Tijd om de auto reisklaar te maken. Alles uit de garage, gasflessen aangesloten (speciale adapters), bench van Hannes achterin opgeborgen, bedden opgemaakt en kleding weer opgeborgen….

Donderdag 1 mei rijden we naar Woodhaven RV Park zo’n 20 km buiten Halifax. Het is lekker zonnig en we hebben een mooi plekje tussen de bomen. Hier blijven we 2 nachten. Even bijkomen van de hectiek van de laatste dagen.

En dan ……. ON THE ROAD AGAIN

Zaterdag 3 mei gaan we dan echt op pad en rijden Halifax in. We bezoeken de Seaport Farmers Market. Aangekondigd als grote boerenmarkt met allerlei streekproducten en handwerk, maar dat valt tegen. Veel prullaria en verkoop van etenswaren.

Wel leuk is de Harbourwalk. Een voetgangersgebied langs de haven met winkeltjes en restaurantjes. Het weer is zonnig maar koud. Al lijken de Canadezen daar anders over te denken. De zon schijnt dus korte broek en t-shirt…. Brrrrr….

We laten Halifax achter ons en rijden naar Peggy’s Cove. Een schilderachtig vissersdorpje met gekleurde houten huizen en een beroemde vuurtoren. We wandelen even rond, maar vanuit zee komt er mist opzetten en het is wel erg toeristisch.

Iets verderop ligt het monument voor Swissair Flight 111. Het vliegtuig is op 2 september 1998 vlak voor de kust in zee gestort en hier zijn 229 mensen bij omgekomen. Het is een eenvoudig maar indrukwekkend monument op een prachtige rotskust. We overnachten op de parkeerplaats met nog 5 campers.

De volgende ochtend is het opnieuw mistig. Na het ontbijt maken we een ochtendwandeling met Hannes over de rotskust. Mistig uitzicht over zee. De rotsen zijn bedekt met IJslands mos en gaultheria met rode besjes.

We vervolgen ons ritje langs de kust. Stoppen even om met Hannes een balletje te gooien op het strand en lunchen in Mahone Bay. Een mooi oud dorpje (1850) met drie houten kerken op een rijtje spiegelend in het water van de baai. Terwijl we ons broodje eten komt er een rij sportwagens binnenrijden (Chevrolet Corvette Club). Moet Frans natuurlijk even bewonderen.

Langs de kust rijden we naar Lunenburg. Opnieuw een prachtig stadje (1753) opgenomen in de Unesco werelderfgoedlijst. Mooie oude huizen in Engels Victoriaanse stijl. Even rondgelopen en het zonnetje breekt door. Het is dan gelijk warm, dus aan het ijs…

We rijden nog een klein stukje door naar Liverpool en overnachten bij het Hank Snow  Museum (Canadese country zanger 1914 -1999). Alles is nog dicht, maar we kunnen er prima staan met een mooi grasveldje voor Hannes!

We worden wakker met prachtig weer. Na even met Hannes en de bal gespeeld te hebben rijden we naar Kejimkujic NP. Is ook nog gesloten, maar we kunnen wel een trail lopen naar de waterval. Een prachtige wandeling langs de rivier en door het bos. De loofbomen beginnen hier net uit te lopen. Vreemd dat op deze breedtegraad (ligt eigenlijk ter hoogte van Noord Spanje) de natuur zoveel achter loopt vergeleken bij Nederland…..

Terug in de auto door naar Digby, centrum van de mossel- en schelpenvangst. Leuk om even langs de haven te wandelen, maar verder is het nog uitgestorven. Het seizoen begint in Canada pas na Victoria Day (verjaardag van Queen Victoria op 19 mei).

We rijden verder naar Port Royal. Replica van de eerste Franse nederzetting in Nova Scotia (1604). Ook gesloten maar prachtig gelegen aan de baai. Door de barre omstandigheden en de Britse aanvallen heeft de nederzetting niet lang standgehouden (1613).

Verderop, aan de andere kant van de baai in Annapolis Royal doen de Fransen een nieuwe poging met Fort Anna. Tot 1713 was dit de hoofdstad van Frans Arcadië. Na de overname door de Britten werd de naam Annapolis Royal en was tot 1749 de hoofdstad van Nova Scotia. Nu resteert een stervormig wallencomplex met in het midden een museum in het voormalige officierskwartier. Uiteraard gesloten…

We overnachten op een parkeerplaats aan het water in het dorp. Prachtig plekje! Hoewel we ons kunnen voorstellen dat onze buren (hun veranda grenst aan onze camper) niet blij zijn met ons, komt de eigenaar een gezellig babbeltje met ons maken en vraagt of we nog wat nodig hebben….. Super vriendelijk!

Terwijl ik de blog schrijf stopt voor ons een auto (we staan aan het strand). De bestuurder loopt met een pan de zee in, vult de pan met zeewater, zwaait naar ons, stapt weer in de auto en rijdt weg….. Raadsel, zo zuiver water??? Geen zout voor de piepers???

Dinsdag 6 mei. Via Halifax rijden we naar het noorden langs de kust. We volgen de Marine Drive, een mooie rit langs kust met prachtige vergezichten over zee, de vele baaien en heel veel mooie oude houten huizen langs de route. Wat een prachtige plek om te wonen!

We stoppen in Sheet Harbour bij de Sober Island Brewing Company. We mogen achter de pub staan met uitzicht over de rivier. Hannes is welkom in de pub en we gaan ons te buiten aan een bierproeverijtje. Ondertussen kijkt Frans Barcelona – Inter Milaan. GB genoeg immers….. Hoewel, ik heb de offline kaart van Canada in iOverlander gedownload…. 32 GB @#$@#@

Woensdag 7 mei. We zijn laat wakker. Het was goed bier! Na het ontbijt begint het te regenen. We besluiten het 2^e deel van de Marine Drive over te slaan. Niets aan met dit weer. We rijden rechtstreeks naar Port Hastings, verbonden met Nova Scotia door een dambrug. De damwanden liggen 66m diep in de zeebodem! Het miezert nog steeds en het is mistig als we doorrijden naar Louisbourg, een klein vissersplaatsje aan de kust.

De volgende ochtend bezoeken we Fortress de Louisbourg. Een deels gerestaureerd en deels gereconstrueerd fort. Eens de grootste Franse steunpost aan de Atlantische kust en nu een historisch openluchtmuseum. De vesting is een paar keer veroverd door de Britten en weer terugveroverd door de Fransen. In 1758 veroverden de Britten de vesting definitief en vernietigden het fort. Toentertijd woonden er duizenden mensen en de kade met een grote toegangspoort vormden het hart van de vesting. De Kings Bastion was het grootste gebouw en huisvestte 500 soldaten. We wandelen een uurtje rond in de mist en motregen. Vanaf half mei lopen hier mensen in kledij van toen en zijn de oude werkplaatsen in gebruik. Nu is het een spookstad.

Onderweg naar Cap Breton NP rijden we door Sydney, de tweede stad van Nova Scotia. Moet een mooi oud centrum hebben, dus we stoppen en lopen even rond. Het is inmiddels mooi weer en we zien een paar mooie oude huizen, maar verder kan het ons niet echt bekoren.

Door naar Ingonish, start van de fameuze Cabot Trail, een autoroute langs de kust van het prachtige Cap Breton NP. Eerst wacht ons nog een verrassing. Ineens een pont onderweg! Een gratis voorziening voor de bewoners, maar wel één met een hele steile op- en afrit… Gaat maar net goed.

In Ingonish tanken we water bij het Bezoekerscentrum van het park en rijden door naar een parkeerplaats bij Neils Harbour. Mooi uitzicht over de baai. Wanneer we wakker worden is het een kleine wereld, mist! Jammer, zo zien we niet veel van deze prachtige route. We rijden eerst de Scenic Loop tussen Neils Harbour en South Harbour en rijden dan weer verder op de Cabot Trail. Bij Cape North slaan we af naar Bay St. Lawrence, een authentiek vissersplaatsje. De kade staat vol met kreeftenfuiken.

We vervolgen de weg nog een stukje naar Mead Cove. Nou weg, een gravel/zand pad en we slalommen tussen de potholes door…. Serviesgoed ligt weer ondersteboven in de kastjes! Een mooie uitdagende weg noemen we dat!

Het eindpunt is een camping en een strandje aan een baai. Mooi! Als het mooi weer was geweest waren we gebleven, maar nu rijden we weer terug naar de Cabot Trail.

Onderweg huisvlijt….

Het laatste stuk gaat ‘hoog’ (450 m) door de bergen. Ligt zelfs nog een beetje sneeuw en we zien een skilift met skihellingen!

Bij Pleasant Bay zoeken we de parkeerplaats aan het strand op. Een prachtig plekje, zelfs in de mist! Morgen wordt het weer beter (hopen we) ….