Zaterdag 10 mei. Het is prachtig weer en Pleasant Bay doet zijn naam eer aan! Hannes vindt dat er gelopen moet worden. Daar voldoen we graag aan, dus wandelen we een stukje van het kustpad en langs de haven.

Dan verder langs het westelijke deel van de Cabot Trail.

Helaas verdwijnt de zon als snel achter de wolken. Motregen, mist en harde wind. We stoppen in Cheticamp aan het strand. De storm zet door en het is koud. De volgende ochtend neemt Hannes ons mee op een lange strandwandeling en Frans kijkt Feyenoord – PSV. Super spannend, maar we maken toch maar aanstalten om verder te gaan.

Deze kant van Cap Breton Island is kaal en door de harde wind worden de golven over de rotsen geblazen. We lunchen in Mabou Harbour tussen de kreeftenfuiken. Het is zondag en rustdag.

Verderop vinden we een mooi plekje op de parkeerplaats van de Celtic Shore Coastal Trail Troy. Dit is een voormalige spoorbaan die nu dienst doet als fiets- en wandelweg. Het is koud! Muts op en wanten aan! In de loop van de nacht wakkert de wind aan tot een echte storm en midden in de nacht verplaatsen we de camper zodat deze met de kont in de wind komt te staan. Slaapt iets rustiger…. (zeeziek?).

Maandagochtend 12 mei zijn de wolken weggewaaid en is het prachtig weer. Via Port Hastings rijden we het eiland af. In Antigonish tanken we diesel, water, laten we een gasfles vullen en doen boodschappen.

We willen wel even buiten zitten en genieten van het mooie weer, dus stoppen we in het Beaver Mountain Provincial Park. Leuk, we worden begroet door een enthousiaste ranger die ons alles verteld over het park. Helaas geen overnachtingsmogelijkheid dus we rijden door naar Pictou. Hebben een op het eerste gezicht leuke camping bij de vuurtoren op het oog. Wanneer we aan komen rijden zien we een zee van opeengestapelde fifth-wheels. Brrrr….. niets voor ons, weg wezen… Door naar Tatamagouche. Daar vinden we een prima plekje op een picknickterrein aan de rivier.

De volgende ochtend verlaten we Novia Scotia en rijden New Brunswick in.  Nova Scotia (bijna anderhalf keer zo groot als Nederland en slechts een miljoen Nova Scotianen) heeft ons verrast met eindeloze ruige rotskusten en een prachtige natuur.

Om Prince Edward Island te bereiken kun je met de pont of via de brug. Wij rijden via de Confederation Bridge (zou de langste brug ter wereld zijn 12.9 km) naar PEI, zoals de bewoners Prins Edward Island noemen. Het is een van de dichtstbevolkte gebieden van Canada en door het toerisme ook behoorlijk welvarend.

De hoofdstad van PEI is Charlottetown, genoemd naar Queen Charlotte, de echtgenote van koning George III. Hier werd in 1867 de Federatie van Canada gevormd. Prachtige oude houten villa’s, een mooi gerestaureerde haven en….. ja eindelijk!!! een mooie kerk, de St. Dunstan’s Basilica. Met haar 3 opvallende torens is dit het symbool van de stad.

Vanuit de haven loopt een boardwalk rond de baai naar Old Battery Point. Mooie wandeling met uitzicht op de stad.

’s Avonds eten we het kreeftmenu bij de Water Prince Corner Shop, een veredeld cafetaria met ‘the best lobster in town’. Puur toeval dat we hier terecht komen. De ‘locals’ eten hier ook en verzekeren ons dat we geluk hebben dat we een plekje konden krijgen. Het is superlekker!

Woensdag 14 mei gaan we het eiland verkennen. We rijden naar PEI National Park aan de noord kust. Een duinenlandschap met het voor PEI typerende roze zand. Nu kunnen we rustig rondrijden, maar de hoeveelheid parkeerplaatsen doen vermoeden dat het hier zomers afgeladen vol is.

We vervolgen onze route door het binnenland. Het is een vriendelijk landschap met mooie oude houten huizen, boerderijen en iedere 10 km wel een houten kerk. Meestal mooi verzorgd maar soms ook verlaten en vervallen.

We rijden langs de oostkust omhoog naar Jacques Cartier National Park, genoemd naar de eerste Fransman die hier voet aan wal zette in 1534. We vinden een plekje op de parkeerplaats aan het strand. Het is prachtig weer, warm zelfs! Frans kijkt Groningen – Ajax.  

Na een lekker ontbijtje buiten in het zonnetje rijden we langs de kust verder omhoog. Bij Seacow Pond zien we vissersboten op hoge snelheid het haventje naderen. Kijken dus. Ze brengen de kreeftenvangst binnen. Vanochtend om 3:30 zijn ze vertrokken en nu wordt de opbrengst aan land gebracht en gewogen. Kratten kreeften worden gewisseld voor een simpel briefje…. De vissers en de werklui in de haven zijn super vriendelijk. Ze hebben alle tijd voor een praatje. Ze mogen in dit gebied maar 2 maanden per jaar vissen op kreeft om overbevissing te voorkomen.

We houden ze niet langer op en rijden verder naar North Cape. De plaatsnamen zijn soms toch heel wonderlijk (plaatsnamen uit heel Europa komen voorbij) …. Hier ligt een enorm windmolenpark met een windmolenmuseum. Open volgens de website…. Dicht bij aankomst…. Even rondgewandeld bij de vuurtoren en de mooie rode kust.

Verder met de auto langs de veel kalere westkust. Prachtige doorkijkjes naar zee en stille haventjes.

Bij de West Point vuurtoren kijken we op het roze strand van Cedar Dunes National Park. Het stikt hier van de muggen, dus we houden het snel voor gezien.

We maken ons rondje op PEI af (was mooi!!!) en rijden over de Confederation Bridge weer terug New Brunswick in naar Shediac. We overnachten op een parkeerplaats bij een wandel en fiets gebied.

Vrijdag 16 mei. Het is bewolkt vanochtend, maar niet koud. We doen boodschappen in Shediac, de kreeftenstad, en uiteraard staat hier de grootste kreeft ter wereld….

We rijden door naar Moncton. Daar ligt de Magnetic Hill… een optische illusie waarbij een auto (in de vrij) achteruit een heuvel omhoog lijkt te rijden…. Dat willen we meemaken. En JA! Hoe het kan weten we niet, maar het lijkt echt zo. Zie de foto’s. Zelf onze 4 tonner rolt in de neutraal omhoog…..

Volgende stop de Hopewell Rocks aan Chignecto Bay. Hier zijn extreme getijverschillen te zien (tot 15 meter), veroorzaakt doordat bij vloed het zeewater de trechtervormige Bay of Fundy ingeperst wordt. Twee maal per dag spoelt ruim 100 miljard ton water de baai in en uit. De enorme kracht van het water heeft bijzondere rotsformaties gevormd die ook wel de Flowerpot Rocks genoemd worden. De grillig gevormde rotsen hebben bovenop namelijk nog een forse toef begroeiing van bomen, varens en struiken. Bij eb kun je tussen de ‘bloempotten’ op de zeebodem lopen. Als wij aankomen is het vloed en zien we normale eilandjes omspoeld door zeewater.

We overnachten op de parkeerplaats buiten het park en ’s ochtends om 10 uur lopen we opnieuw het park in. Het is eb en we zijn niet de enigen die dit natuurwonder willen aanschouwen. Hoewel het lopen op de zeebodem voor ons Nederlanders toch een wat andere betekenis heeft…. is het wel heel bijzonder.

Wanneer het weer vloed begint te worden rijden we door naar Fundy National Park, een natuurgebied aan de baai. We vinden voor 2 nachten een plekje op de camping van het park. Het is druk. Lang weekend in verband met Victoria’s Day. Maar dat is ook wel weer heel leuk. We zien Canadese families in allerlei samenstellingen en in allerlei kampeermiddelen, van tenten, vouwwagens, caravan’s, fifth-wheels en camperbusjes tot enorme touringcarbussen (stom, maar helaas geen foto’s gemaakt). Iedereen is vrolijk, er worden vuurtjes gestookt, gebarbecued en gezellig samengezeten. Alleen het weer laat wat te wensen over. Het is koud, grijs en zo nu en dan valt er een buitje. Het dorpje Alma ligt op loopafstand en we drinken een biertje in de Tipsy Tails…. Lekker bier!

Zondag 18 mei. Het is mistig en regenachtig. We draaien een wasmachine & droger en daarna aan de wandel. Plan is een stukje van het Coast Path naar Herring Cove te wandelen. Na ongeveer twee kilometer geven we het op. De wandeling is gekwalificeerd als ‘difficult’ en dat klopt. Het pad is steil met veel losse rotsen en uitstekende boomwortels. Door de nattigheid bovendien ook nog eens spekglad.

Terug lopen we langs een groepje jongens die met een plastic zak en zeep dik lol hebben op een helling van gras.

Valt ons op dat de jeugd hier echt buiten bezig is. Er wordt hout gezocht voor de kampvuren, marshmallows gesmolten boven het vuur en ze zijn druk met stunten op de fiets. Een gezellige camping en voor ons een lekker rustig intermezzo. Morgen gaan we weer verder. Nog een klein stukje New Brunswick en dan de provincie Quebec in.