Artic Ocean, 3 juli 2025. We made it! Over de Dempster Highway naar Tuktoyaktuk. 880 km over een onverharde weg naar het noordelijkste puntje in Canada wat per auto bereikbaar is (475 km boven de poolcirkel). Into the wild over een prachtige route door de wildernis.

Maar voor we hier aan de Poolzee staan hebben we een mooie route door Canada gereden. De Alaska Highway.  Startpunt dinsdag 24 juni bij Dawson Creek.

Het eerste stukje is weinig spectaculair. Een grote bever in Beaverlodge en koolzaadvelden onderweg.

We besluiten een omweg te maken naar Hudson’s Hope. Hier ligt een enorme dam (200 m hoog) in de Peace rivier. Prachtige omgeving, maar helaas laat het weer het afweten. Regen en onweer.

Terug op de Alaska Highway, woensdag 25 juni, op weg naar Fort Nelson. Opnieuw een mooie weg over heuvels en door bossen. Wordt haast saai. We beginnen met prachtig weer, maar de eerste wolken stapelen zich op in de verte. Al snel krijgen we een paar forse buien over ons heen. Het landschap lijkt te dampen. Of is het rook van de bosbranden rond Fort Nelson? Onderweg enorme stukken recent afgebrand bos aan weerszijden van de weg. 9 van de 10 bosbranden in Canada ontstaan door blikseminslag. De Canadezen zijn dan ook vrij nuchter hierover ‘het is de natuur’.

Donderdag 26 juni. Een fantastische dag op de Alaska Highway. We komen in de Northern Rockies. Prachtige slingerwegen door de bergen en we zien zomaar een beer de weg oversteken. Al het verkeer stopt om het imposante dier te bekijken.

Verder langs de weg zien we elks (edelherten), berggeiten en het prachtig blauw/groene Muncho Lake. Het water is zo helder dat je meters diep kunt kijken!

Bij de warmwaterbronnen van Liard Hot Springs overnachten we. Wij gaan badderen! Na zo’n kilometer lopen over houten vlonders komen we bij de bronnen. Het ruikt een beetje zwavelachtig. Het water is erg warm, bij de bron zo’n 53 graden…. ons te warm. Wij blijven in het achterste gedeelte, daar is het ‘gewoon’ warm!

De camping is vol, dus we staan op de overloop camping. Ook een groep bosbrandbestrijders zoekt een plekje. Eerst nog even een gezamenlijk overleg en dan worden de tentjes opgezet. De volgende ochtend om 6 uur zijn ze al weer op weg.

Wij zijn ook vroeg op pad en zien vandaag veel wild. Eerst een beer, dan verschillende kuddes bizons met jongen en tenslotte een grote bizon stier.

Tegen enen zijn we in Watson Lake. Hier staat het beroemde Sign Posts Forest. Meer dan honderd duizend kentekens, plaatsnaamborden, verkeersborden en andere curiosa zijn hier verzameld. Het bos is ontstaan in 1942 toen een ingenieur, die werkte aan de Alaska Highway, een bord plaatste van zijn geboorteplaats met de afstand in kilometers. Velen volgden hem….

We hebben internet. Dat is op deze route zeker niet meer vanzelfsprekend, dus we nemen het ervan om even lekker de krant te lezen, de blog bij te werken en de invoerformulieren voor Hannes in de USA te mailen. We informeren bij de Toerist Information naar de bosbranden op Highway 4 die wij eigenlijk willen nemen naar Dawson City. De weg blijkt nog steeds afgesloten. Zo nu en dan wordt er een konvooi doorgelaten. Dat is ons te risicovol en we besluiten de Alaska Highway te vervolgen naar Whitehorse en dan af te buigen naar Dawson City.

Zaterdag 28 juni. Opnieuw prachtig weer en de route gaat door een mooi glooiend bosrijk landschap. Ineens zien we naast de weg een bruine en een zwarte beer. Al grazend wandelen ze door de berm. Geweldig om die enorme dieren vrij in de natuur te zien!

In Teslin stoppen we bij een stel heel bijzondere totempalen. Even verder, bij de brug van Johnson’s Crossing zien we ineens een kerkhof van oude auto’s. Waarom? Geen idee.

In Whitehorse aangekomen hebben we mazzel en kunnen de auto midden in het centrum op één van de vijf vrije camperplaatsen parkeren. We staan aan de rivier. Whitehorse is genoemd naar de stroomversnellingen in de rivier die doen denken aan de manen van een wit paard….. Het is nog steeds mooi weer dus we eten lekker op een terrasje. Het is druk!

Zondag 29 juni. Vroeg wakker en een spatje regen. Wandeling met Hannes door een druilerig stadje.

We halen bij de Toerist Information informatie op over de Dempster Highway naar Inuvik – Tukhoyaktuk. Dit is de enige Highway in Canada die de poolcirkel kruist en staat bekend om zijn prachtige arctische landschappen en wilde dieren (geopend in 1979). Het is 1760 km heen en weer….. Vraag is doen we het of niet? Staat niet in onze roadmap, maar het lijkt ons geweldig en we gaan het doen. Kost ons minimaal 7 dagen, een echt avontuur! Betekent dat we voorraden moeten inslaan. We verlaten de Alaska Highway en rijden zo’n 500 km verder op de Klondike Highway richting de afslag naar de Dempster Highway vlak voor Dawson City. In die 500 km, en de 1760 km van de Dempster Highway erna, zijn weinig of geen voorzieningen. Zondag blijkt hier DE dag te zijn om boodschappen te doen. Hartstikke druk!

Het is al 12:30 als we Whitehorse verlaten en de Klondike Highway oprijden. Het bos wordt anders van samenstelling. Meer lage berken en minder dicht. Onderweg zien we nog een zwarte beer.

We stoppen in Pelly Crossing op een gratis camping aan de Yukon rivier. We genieten nog even lekker van het zonnetje die hier inmiddels bijna niet meer ondergaat. We komen steeds noordelijker, pas om 00:15 gaat de zon onder.

Maandag 30 juni. Het eerste stuk vandaag is vrij saai (of we zijn al zo verwend?) De weg is niet al te best, veel potholes. Bij de afslag naar de Dempster Highway komen we Duitse bekenden tegen. Zij komen net terug. Even kletsen en ervaringen uitwisselen en dan starten wij. 880 km onverharde weg.

Het eerste stuk is prima, maar dit duurt niet lang en de weg wordt steeds slechter. We zijn inmiddels de bossen uit en de toendra opgereden. We zien meren met sneeuwranden ondanks dat het zo’n 15 graden is.

We zijn in het gebied van de permafrost (altijd bevroren grond). Prachtig weids landschap met kale witte bergen.

We vinden een plekje aan de kant van de weg met mooi uitzicht. Alles dichtgeplakt tegen de muskieten, maar we staan in de wind, dus het valt mee.

Dinsdag 1 juli. Het eerste stuk vanochtend gaat door een prachtig landschap met bergen en rivieren. Daarna wordt het vlakker met lage bossen van zwarte sparren.

Op km 369 tanken we bij Eagle Plains. De diesel is bijna een dollar duurder per liter als normaal. Maar wel logisch als je kijkt waar het vandaan moet komen…. We rijden nog een stuk door omdat we zo dicht mogelijk bij de veerboten over de rivier de Peel en de Artic Red willen komen. Deze varen alleen ’s ochtends en tussen beide veren zit 70 km onverharde weg, dus het is zaak vroeg bij de eerste veerboot te zijn. Maar eerst passeren we de poolcirkel. Natuurlijk een foto.

Daarna de grens tussen Yukon en de Northwest Territories. Tijd gaat ineens weer een uur vooruit! We stoppen zo’n 80 km voor de veerboot op een heuveltop. Hopen dat hier de muskieten iets minder talrijk zijn. Het weer is vanmiddag omgeslagen. Buitjes en bewolkt. Het landschap is indrukwekkend. Kale vlakten met sneeuwresten en velden vol witte bloemen.

Woensdag 2 juli, de wekker gaat om 7 uur (eigenlijk dus 6 uur door het tijdsverschil). We rijden door een kaal berglandschap met streepjes zon. Achter ons een donkere lucht, slecht weer.

Het laatste stukje voor de veerboot gaat naar beneden naar een moerasachtig rivierengebied. We halen de veerboot van 9:45 over de rivier de Peel en dan is het 70 km tot de veerboot over de rivier Artic Red, die tot 11:30 zou gaan. Als we daar aankomen blijkt die tot ’s avonds 11:30 te gaan (staat verkeerd in onze informatie). Wij zijn er om 11 uur, dus zat op tijd.

Dan rijden we over een goede onverharde weg naar Inuvik. Het lijkt een kaarsrechte lijn tussen een woud van zwarte sparren door. Pas vlak voor Inuvik zien we weer wat heuvels en kliffen langs de oever van de rivier.

Inuvik (betekent samenkomst van mensen) is gesticht in 1953 als administratief centrum van het gebied. We kijken even rond bij de kerk en de plaatselijke winkel. Je kunt hier alles krijgen, van autobanden, een bankstel, kleding, pannen, medicijnen, KFC burgers en boodschappen. Wij kopen een nieuwe fluitketel, want de onze heeft de geest gegeven. We overnachten op de plaatselijke camping. Even goed gebruik maken van de voorzieningen (wasmachine en lekker douche).

Donderdag 3 juli. Vandaag het laatste stuk naar Tukhoyaktuk. Dit is officieel niet meer de Dempster Highway. Dit gedeelte van de weg is in 2017 gereed gekomen. Om te voorkomen dat de permafrost smelt is de weg minimaal op 1.8 m hoog boven de grond aangelegd op een bed van stenen en gravel. De weg heeft in dit klimaat veel te verduren en dat is merkbaar. Veel wasbord, gaten en verzakkingen. Het is wel een prachtige route over de toendra langs meren en velden witte bloemen.

Onderweg veel luk raak geparkeerde snowscooters. Waarom daar? Geen idee.

Uniek zijn de Pingo’s. Pingo betekent kleine heuvel en ontstaat in een gebied met permafrost. Door het uitzetten van bevriezend grondwater wordt de bevroren ondergrond opgestuwd.

Tegen drieën bereiken we Tukhuyaktuk. Verspreid staande houten huizen in allerlei kleuren, maten en staat van verval.

Eindpunt is het Artic Ocean bord, verder kunnen we niet…. Op de foto natuurlijk!

De auto parkeren we met prachtig uitzicht over zee. Naast een Hymer Mlt-580……. Hoe is het mogelijk! Een Duits broertje en dat in het uiterste noorden van Canada!

Na het vrij moderne Inuvik maak Tukhuyaktuk een veel authentiekere, maar erg arme, indruk. De staat van veel huizen is erbarmelijk. Je moet er niet aan denken dat het hier 6 maanden winter is, donker en ruim 30 graden onder nul! In het dorp ligt het oude bevoorradingsschip ‘Our Lady of Lourdes’ als monument van vroegere tijden voor de kerk. Naast de modernere kerk ligt een oude Anglicaanse blokhutkerk en een gerestaureerd sodhouse (plaggenhut over een geraamte van drijfhout).

’s Avonds genieten we van het uitzicht over de poolzee in het licht van de niet ondergaande zon. Verder noordelijk kunnen we niet…..

Morgen weer terug naar het zuiden….