Vrijdag 4 juli, tijd om de Poolzee te verlaten, maar eerst nog een wandeling door het dorp. Bij het postkantoortje in de enige winkel van Tukhoyaktuk posten we een kaart. Benieuwd wanneer deze bezorgd wordt… Het is weer zo’n winkel waar je alles kunt kopen. Van brood, groente en fruit tot een bankstel, banden en een fiets.

De rit terug naar Inuvik is net zo mooi als de heenweg. Prachtige landschappen, velden met witte bloemen en her en der geparkeerde snowscooters. Waarom? Weten we nog steeds niet…..

Bij de stoplichten in Inuvik zien we een Inukshuk. Een stenen figuur uit de Inuit (Eskimo) cultuur. Het een weergave van een mens en staat voor de vitaliteit van de Inuit. Gisteren hebben wij in Tukhoyaktuk een kleintje gekocht.

We blijven ditmaal niet hangen in Inuvik maar rijden door. De weg is super stoffig. Bij passerende auto’s is het ditmaal niet alleen oppassen voor stenen, maar ook voor de dichte stofwolk. De eerste paar honderd meter zie je vrijwel niets meer.

Stenen zijn overigens wel een dingetje. Bijna direct in het begin van de Dempster Highway hebben we al een beste steen tegen de voorruit gehad van een tegemoet komende vrachtauto. De veelal grote tankauto’s hebben 12 assen en 46 wielen.…. Ze razen met een rotgang voorbij en werpen een enorme laag stof en stenen op… Zelfs zover mogelijk aan de kant gaan en stilstaan helpt niet. Betekent dat we in Dawson City weer op zoek moeten naar iemand die onze voorruit kan repareren.

De eerste ferry over de rivier de Red Artic halen we zonder problemen. We stoppen vlak voor de tweede in Fort Mc Pherson op een vrij kampeerterrein. Mooi plekje met uitzicht over het water. Tot we willen gaan slapen. Om 12 uur gaat er een generator aan die de hele nacht blijft brullen. Zelfs met oordopjes…..

‘s Ochtend nemen we de veerboot over de Peel River en we rijden een lange dag door de prachtige omgeving. Het is helemaal niet erg om dit stuk tweemaal te rijden. Het is zo mooi! Onderweg het verschijnsel van het ‘drunken forest’. Boomstammen weggezakt in verschillende hoeken als gevolg van het dooien van de onderliggende permafrost. Schots en scheef….

Onderweg passeren we de grens met Yukon (winnen weer een uurtje), de poolcirkel (fotomomentje) en ….. de auto passeert de 100.000 km op de kilometerteller!!!

Tegen vijf uur zijn we er zat van. We hebben net weer een verschrikkelijk slecht stuk weg achter de rug en we zijn even klaar met het gehots in de auto. ’s Avonds als Frans terugkomt van zijn loopje met Hannes heeft hij slecht nieuws. Onze linker achterband is lek. Tweede tegenvaller is dat onze bandenspanningsmeter de geest geeft. Betekent dat we de band niet op kunnen pompen om hoogte te krijgen voor de krik. We lossen het op door het wiel op balkjes te rijden. Goed, wiel eraf, reservewiel eronder en de krik weer laten zakken. Pffff….

Alle pech komt in drieën….. de reserveband is ook lek…. Het is de nieuwe band om de oude gerepareerde velg. Dat laatste is dus duidelijk niet goed gegaan. Gelukkig hebben we een tweede reserveband!!! Dus, hele procedure opnieuw. Om half twaalf zijn we klaar (met dank aan het midzomernachtlicht….) Kapot!

Zondag, 6 juli. Bij het wakker worden toch wel even met spanning gekeken of alle banden nog heel zijn….. Gelukkig wel! We rijden de laatste 160 km van de Dempster Highway zonder problemen. Zien onderweg wel wat rookpluimen van bosbranden, maar niet dicht bij de weg. Deze branden laten ze hier ook gewoon uitbranden. Zijn er te veel…..  

Nog even een foto bij het monument van de Dempster Highway en dan door naar Dawson City.

We hebben geboekt op de Goldrush Campsite midden in de stad. Even wat luxe. In het stadje is van alles te doen. Zelfs een life punk band in de plaatselijke markthal. Wij vinden een gezellige kroeg met prachtige schilderingen…. En goed bier!

Maandag, 7 juli, eerst op pad naar de garage. Beide lekke banden ingeleverd en een nieuwe bandenspanningsmeter gekocht. Afspraak gemaakt met iemand die onze voorruit kan repareren en op naar de wasstraat. De auto ziet er niet uit en daar gaan we wat aan doen.

Terug bij de garage willen we de bandenspanning weer verhogen naar normaal. Voor de Dempster Highway hadden we de bandenspanning iets verlaagd net zoals wij dat in Zuid Amerika op onverharde wegen ook altijd deden. De monteur denkt er duidelijk anders over… “STUPID!!! YOU NEVER DO THIS HERE!!!” We leggen uit dat we dat in Zuid Amerika altijd deden en dat veel auto’s en vrachtwagens daar zelfs een automatisch systeem voor hadden ze zodat de bandenspanning op onverharde wegen kunnen verlagen en op asfalt weer verhogen…. Hij blijft ons aankijken alsof we knettergek zijn… Mag hier nooit zegt hij nogmaals. De banden worden dan veel te warm en dat is de oorzaak van lekke banden…. Je ziet hem denken “die stomme buitenlanders”. We hebben gepoogd het na te zoeken op internet, maar het bewijs niet gevonden….

Ondertussen is één band gerepareerd en van de andere blijkt de velg inderdaad stuk. We moeten dus op zoek naar een nieuwe velg en dat is niet zo simpel omdat Mercedes een afwijkend aantal bouten heeft. Misschien in Fairbanks. Met een schone auto terug naar de camping waar de glasreparateur op onze plek komt. Blijk een vriendelijk mannetje van 79 te zijn met een volledig gespalkt been… Op en neer op de motorkap is dus een probleem. Gelukkig kan hij er met een trap aan de zijkant bij. Het gaat alleen niet vanzelf. Het is een beetje een onhandig gebeuren en het resultaat is niet fantastisch. Maar goed, het risico van een gebarsten voorruit is hopelijk voorkomen.

Dinsdag 8 juli. We blijven nog een extra dag in Dawson City. Door al het gedoe hebben we nog weinig van het stadje kunnen zien. We lunchen op de Midnight Dome, een uitzichtpunt boven Dawson City met zicht op de rivier de Yukon en de mijnen van Bonanza Creek, het beroemde dal van de Goldrush.

Het is een beetje regenachtig dus we duiken het museum in met allerlei curiosa uit de gouden tijd.

Als we weer buiten komen is het droog en rijden we de Bonanza Creek in (oftewel de Gold Creek). Hier liggen nog operationele mijnen, maar ook de Gold Dredge No 4. Een enorme goud baggermachine die in zijn hoogtij dagen 8 ons goud per dag naar boven wist te halen. Met scheprad kettingen werd de rivierbedding ontdaan van goud. Het is een indrukwekkend gevaarte!

’s Avonds gaan we naar het Casino. Diamond Tooth Gertie’s Gambling Hall. Alleen de naam al! Naast een casino kun je hier ook eten en wordt er ’s avonds een Can Can Show opgevoerd. Het is best druk (zowel toeristen als lokalen) en er is een klein pokertoernooitje gaande aan de zijkant. We eten wat en om 20:30 begint de show. Drie danseressen, een zanger en een zangeres, begeleidt door piano en drums. Het is een verrassend goede show. Drie kwartier lang entertainment op hoog niveau. Ontzettend leuk om mee te maken.

Woensdag 9 juli. Mooie wandeling met Hannes. Langs bijzondere kleine houten huizen en andere woonvormen in diverse staat van onderhoud, maar allen bewoond…..

Na het ontbijt bereiden ons voor op de grensovergang naar de USA. Alle resterende groente wordt weggegooid. Vlees, kaas en eieren waren al op. Alles waar we over twijfelen laten we liggen. We zien wel. Eerst de pont over de Yukon. We komen in de rij voor de boot te staan. Het is een kleine veerboot en de joekelig grote camperbussen en caravans nemen zoveel plaats in dat er soms maar één meekan, aangevuld met gewone auto’s…. Het duurt dus even….

Om half twaalf zijn we aan de overkant. Daar begint de Top of the World Highway. Een onverharde weg over de toppen van de heuvels met prachtig uitzicht over de beboste dalen.

100 km verder zijn we bij Little Golden, de grensovergang naar de USA boven op een heuveltop. We zijn er zo over…. Er is niet in de auto gekeken en we hoeven Hannes zijn papieren niet eens te laten zien! Maar goed dat we verder niets weggegooid hebben!

Verder naar Chicken over een mooie maar verschrikkelijk slechte weg. In Chicken uiteraard de kip op de foto gezet en bij de handelspost ligt ook weer zo’n mooi Dredge.

De volgende stop is Tok (hoe verzin je deze plaatsnamen???). We overnachten achter een benzinepomp. Donderdag 10 juli, na de spectaculaire tocht van gisteren volgt een saaie rit naar Delta Junction.

Onderweg veel vrachtwagens geladen met Black Gold. Erts wat in omgeving van Tok gewonnen wordt en in Fairbank verwerkt. Delta Junction is het eindpunt van de Alaska Highway. Op de foto dus!

Hier ligt ook  Sullivan’s Roadhouse. Een soort pleisterplaats van vroeger waar reizigers konden overnachten. Deze is gerestaureerd en te bezichtigen.

Op het terrein een verzameling oude vrachtwagens en gereedschappen.

Ernaast een gezellige Amerikaans lunchtent met goede burgers.

Vlak voor Fairbanks stoppen we in Northpole, thuis van de kerstman. Uiteraard een grote winkel met heel veel prularia. Wel leuk het adres van de kerstman waar je post naar toe kunt sturen….

Door naar Fairbanks. Eerst op zoek naar een Amerikaanse simkaart voor de telefoon. We slagen bij AT&T. Daarna door naar het Pionierspark waar op het parkeerterrein camperplekken zijn. Vinden een mooi plekje in de schaduw.

Terug op de camperplek lopen we het Pionierspark in. Stelt niet heel veel voor. Het is wat vergane glorie. Een straatje met blokhutten en andere oude gebouwen waar nu winkeltjes en restaurantjes in gevestigd zijn (waarvan veel dicht). Verder ligt er een radarboot, de SS Nenana en ook het Denali treinstel, waarmee ooit de Amerikaanse president Warren G. Harding in 1923 naar Alaska reisde.

We eten in de Salmon Bakery. Je kiest je vissoort en daarbij kun je onbeperkt gebruik maken van de saladbar. We zitten lekker buiten aan een picknicktafel. Het loopt af en aan, hele bussen schuiven langs het buffet. Wel leuk om naar te kijken.

Morgen verlaten we de ‘grote’ stad (Fairbanks is de 2^e stad van Alaska met 34.000 inwoners!) Op weg naar het beroemde Denali National Park.