Utah, the big five! Bedoeld worden de vijf grote nationale parken in Utah. Arches, Canyonlands, Capital Reef, Bryce en Zion. Daartussen ook nog een hele serie prachtige ‘tussendoortjes’. Keuze stress in de selectie van foto’s…. wat een prachtige natuur. Veel te veel foto’s …. Maar besloten dit deel van de blog in tweeën te knippen en veel foto’s op te nemen in ‘slideshows’. Jullie zijn gewaarschuwd…..

Het is maandag 16 september als we vertrekken van de Saddle Horse Campground in Colorado NM. Prachtig weer en onderweg naar beneden stoppen we nog even bij Balancing Rock. Je moet er niet aan denken dat die naar beneden komt!

In plaats van rechtsaf naar Grand Junction slaan we nu links af op de Interstate 70. Een klein stukje en dan naar het zuiden op de Hwy 128 naar Arches NP. De route loopt door de vallei van de Colorado rivier met aan weerszijden prachtige rode rotswanden.

Voor Arches NP moet je in verband met de drukte een tijdslot reserveren. Wij mogen om 12 uur naar binnen.

We lunchen met zicht op de Park Avenue rotsformatie. De namen zijn ooit bedacht door de eerste bezoekers van het park (en dus niet de oude inheemse namen!) Water, ijs, extreme temperaturen en het verdwijnen van ondergrondse zoutlagen zijn verantwoordelijk voor de haast gebeeldhouwde rotsformaties in Arches.  

Op de route vele uitzichtpunten met prachtige vergezichten.

We lopen de trail naar de Sand Dune Arch. Prachtig!

Als we terug komen bij de auto hebben we het gehad. Het is warm, plus 30 graden. We zoeken een plekje buiten het park op aan de Colorado Rivier.

De volgende ochtend gaat de wekker om 5:45 uur!!! Voor 7 uur heb je geen tijdslot nodig om Arches binnen te komen. We vertrekken in een donkere wereld. Voor de toegangspoort naar Arches staat toch een korte rij (je moet natuurlijk wel entree betalen of je NP pas laten zien). Om 6:45 rijden we omhoog Arches in. Heel voorzichtig piept de zon over de rode rotsen. Een hele bijzondere wereld zo vroeg.

We rijden naar Devils Garden en ontbijten met prachtig uitzicht. Daarna wandelen we de trail naar de ‘Landscape Arch’.

Op de terugweg lopen we langs de Pine Tree Arch en de Tunnel Arch. Stukje terug met de auto zien we ook nog de Skyline Arch. Fantastisch mooi in het vroege ochtendlicht en nog niet druk.

Koffiepauze op Panorama Point en dan verlaten we Arches. Als wij eruit rijden komt ons een file van bezoekers tegemoet. Het heeft toch wel wat zo vroeg te zijn …. We rijden langs prachtige rotsformatie naar het volgende park, Canyonlands NP.

Dit park bestaat uit drie delen en Island in the Sky ligt tussen de rivieren de Green en de Colorado in. Deze rivieren hebben enorme kloven in het landschap uitgesleten en Island in the sky torent hier hoog boven uit. Vanaf de uitzichtpunten kijk je diep in de canyons. Huiveringwekkend diep, maar fantastisch mooi!

We hebben mazzel en vinden een plekje op de Green River Overlook Campsite. We zijn vroeg, 14:00, maar het was een lange dag.

’s Avonds zien we de zonsondergang vanaf de Overlook. Prachtig!

Donderdag 18 september. Een pittige klim naar de Upheaval Dome. De meningen zijn verdeeld over het ontstaan ervan. Ofwel een ingestorte zoutkoepel (doorsijpelend regenwater heeft de zoutlagen doen zwellen, waardoor de bovenliggende rotslagen gebarsten zijn en het regenwater de zoutlagen vervolgens weggespoeld heeft) ofwel toch een meteoriet inslag? We hebben prachtig uitzicht in de krater.

Weer terug bij de auto eerst Hannes een rondje laten lopen. Toch wel jammer dat Hannes in de Nationale Parken nooit mee mag op de wandelingen! In de Staats Parken mag dit vaak wel. We rijden nog een keer de weg hoog over het Island in the Sky. Langs prachtige en indrukwekkende uitzichtpunten diep de canyon in.

Er is ook een geweldige 4×4 weg (de Shafer Road), maar helaas (gelukkig voor Frans 🙂 ) mogen we die niet rijden. We zijn te groot….

Door naar Moab. Lunch bij een foodmarket. Veel te grote, te vette en te dure hotdogs…. We lopen een rondje door de stad. Niet heel bijzonder. Hannes loopt mee en ontvangt veel complimenten! ‘What a beatiful dog!!!’ Hannes wordt er niet warm of koud van….

’s Middags rijden we naar de zuidpunt van Canyonlands, The Needles. Opnieuw een prachtige route door en langs hoge rode canyons.

Onderweg Newspaper Rock, rotstekeningen variërend in ouderdom tot 2000 jaar geleden. Een echte krant dus!

We stoppen bij Hamburger Rock op een schitterende vrije BLM plek. Prachtig uitzicht!

Vrijdag, 19 september. Onderweg naar Canyonsland, The Needles.

We rijden de Scenic Loop.  Fantastisch landschap met op de achtergrond de hoge bergkam van de Needles. Door wind en water zijn de rotsen geërodeerd tot staande ‘naalden’.

We lopen een stukje van de Slickrock trail en hebben dan in de verte ook nog uitzicht op Island in the Sky in het noorden.

In het begin van de middag rijden we terug naar Hgw 191 en via een binnenweg naar Hovenweep NM.

Het laatste stuk verandert het landschap naar vlak, kaal en leeg. De weinige huisjes die we zien lijken verwaarloosd en armoedig. Waar de mensen hier van leven? Bij Hovenweep komen we ineens in een groene oase.

Een riviertje heeft een canyon uitgesleten en rond 1230 tot 1275 woonden hier de Pueblo. Zij bouwden in de canyon een achttal torens. Waarom? En waarom ze na 1275 weer verder trokken? Onbekend. De naam Hovenweep is Ute/Paiute voor ‘Verlaten Vallei’. Zaterdagochtend maken we een prachtige wandeling langs en door de canyon. Hannes mag mee! We zien een aantal ruïnes van de oude torens, waaronder Hovenweep Castle.

’s Middags rijden we naar Mesa Verde NP. We hebben een plekje op de camping gereserveerd. Eerst moeten de muildierherten plaats maken. Hannes helpt wel even een handje….

Zondag, 21 september. Om 8 uur eruit. Hannes uitgelaten en in de auto naar de douches (3 km) en dan…. Pancakes!!! Op eerdere reizen in Amerika was dat altijd mijn favoriete ontbijt! Pancakes met ahorn siroop en vers fruit. Op deze reis hebben we nog nergens pannenkoekjes als ontbijt kunnen vinden, dus toen we bij het campingrestaurant pancakes zagen….. Bingo!!!

Daarna op pad door het park.

We boeken de Cliff Palace tour met een ranger. Cliff Palace is met ruim 200 kamers de grootste klifwoning. Het is een mooi klim en klauter avontuur. Via een steile smalle afdaling door een rotsspleet komen we bij een houten ladder. Omhoog en we staan in de klifwoning, die onder een soort horizontale spleet in de rotsen gebouwd is.

Het vakmanschap waarmee de kamers, kiva’s en torens met meerdere verdiepingen gebouwd zijn is indrukwekkend. Waarom de woningen verlaten zijn? De ranger noemt een aantal mogelijke oorzaken: droogte, overbevolking en/of conflicten. De werkelijke reden is onbekend, maar net als in Hovenweep trokken de Pueblo verder naar het zuiden en lieten deze bijzondere woningen verlaten achter…. 3 houten ladders weer omhoog staan we weer boven op de rim.

In Mesa Verde zijn veel meer van deze klifwoningen. Op het hoogtepunt rond 1200 woonden ongeveer 40.000 mensen in deze vruchtbare vallei. Met de auto rijden we langs de uitzichtpunten. In rotsspleten en onder steenbogen zien we vele klifwoningen, groot en klein. Toch heel bijzonder dat mensen er voor kozen om op deze lastig te bereiken plekken te wonen.

Maandag 22 september. Het sputtert een beetje vanochtend. Zijn we niet gewend! Voor het eerst in dagen weer een lange broek aan. We rijden het park uit en stoppen nog even bij het bezoekerscentrum.

Dan een lange saaie weg naar Kayenta.

We willen daar bij het benzinestation een broodje kopen, maar rijden onverrichte zake weer verder. Zoveel bedelaars, zo triest! Op dit kruispunt van wegen, in dit verlaten landschap waar helemaal niets is, is het ook voor de inheemse bevolking heel moeilijk een bestaan op te bouwen. Als er dan wat tegen zit…. Wij rijden door naar Monument Valley.

Monument Valley is een reservaat van de inheemse bevolking. Alles in het reservaat wordt door henzelf gedaan en de inkomsten vloeien ook direct terug in het reservaat. Dat betekent voor toeristen entree betalen en dure excursies. Maar het is zeker de moeite waard! Ondanks onze 4×4 mogen wij niet zelf de route langs de monumenten rijden (ze zien ons als RV en dan mag het niet). Wij boeken dus een excursie met ons tweeën. We vertrekken met een niet zo spraakzame chauffeur Jurad, maar gaandeweg ontdooit hij. Hij rijdt ons langs de beroemde rode monumentale rotsen: Linker en rechter Mitten, Three Sisters, John Ford Point, Camel Bute, Totem Pole (zo hoog als de Eifeltoren) en nog veel meer.

We zitten achterin de open auto en achteraf zijn we blij dat we dit niet met eigen auto hebben gedaan. Je moet soms echt moeite doen om in de auto te blijven zitten…. Jurad woont zelf in de Valley en stopt bij zijn huis. We zien een Hogan (oorspronkelijk Navajo huis) en zijn zuster vertelt het een en ander over het leven in het reservaat. Indrukwekkend!

We rijden verder door een stuk van de vallei wat alleen met een toer toegankelijk is. Langs Arches en Windows. Jurad maakt een hele bijzondere foto van ons onder ‘the eye of the eagle’ en trakteert ons op prachtige Navajo muziek gefloten op een zelfgemaakte fluit van juniperus hout.

Tot slot bezoeken we ‘the Ear of the wind’. Tegen de avond rijden we terug. Het was een fantastische en indrukwekkende tocht met een hele fijne gids!

We overnachten op een Tipi Campground met zicht op Monument Valley. Mooi plekje met ook weer een zeer vriendelijke Navajo gastheer.

Morgen weer een bijzondere dag. We gaan naar ‘The Valley of the Gods’.