Utah, the big five! Bedoeld worden de vijf grote nationale parken in Utah. Arches en Canyonlands hebben wij in het vorige deel (16) bezocht, nu staan de overige drie, Capital Reef, Bryce en Zion, op het programma. Daartussen ook weer prachtige ‘tussendoortjes’. Opnieuw keuze stress in de selectie van foto’s…. dus wederom een ‘foto’waarschuwing!

Dinsdag 23 september. Nog even genieten we van het uitzicht op Monument Valley, maar al snel kondigen zich in de verte nieuwe prachtige landschappen aan. Eerst rijden we voorbij Mexican Hat. Klein maar fijn!

Maar dan komt het echte werk in ‘The Valley of the Gods’. Wat een fantastisch landschap. We slaan een onverharde weg in dwars door de vallei. 30 km uitdagende weg, maar wat is het hier mooi!

In de verte rijzen steile bergkliffen op met een smalle gravelweg naar boven toe, de Moki Dugway. 15 jaar geleden hebben we hem naar beneden gereden in een huurcamper. Nu zou het niet meer mogen. Geen caravans of trailers, geen auto’s langer dan 7 meter of zwaarder dan 4500 kilo. Wij mogen dus! 5 kilometer lang haarspeldbochten over een onverharde gravelweg uitgehakt in de bergwand. Hellingspercentages van 10 tot 11%! Fantastisch uitzicht over de vallei, hoewel zonder vangrails (zeker voor de bijrijder) soms best wel eng…..

Eenmaal boven aangekomen volgt een saai stuk over een soort plateau tot we aankomen bij Natural Bridges NM. Het water heeft hier een prachtige bochtige canyon in de rotsen uitgesleten. Soms is het water doorgebroken in een bocht en daar is dan een ‘natural bridge’ ontstaan. Er liggen er drie in het park. De Sipapu, Kachina en Owachomo Bridge. Bij de laatste dalen we af naar beneden. Het blijft indrukwekkend om onder zo’n enorm brok steen te staan.

We overnachten net buiten het park op een BLM plek zo’n 2 km van de weg. Weer zo’n fantastisch mooi plekje. Dat is toch wel super dat je in Amerika vrij mag staan op publiek land beheert door het Bureau of Land Management.

Woensdag. Er staat weer een prachtige route op het programma. Over Hwy 95 door allerlei fascinerende landschappen en canyons. Op één dag zo veel verschillende landschappen is toch wel uniek! Van de rode rotsen van Glen Canyon tot het grijs witte maanlandschap van de Moonland Overlook.

We stoppen bij Capital Reef NP. Flink mazzel, want we kunnen last minute een plekje reserveren op de camping. De campground ligt in Fruita, een voormalige mormonen nederzetting, tussen de oude boomgaarden. Er zijn veel muildierherten die frank en vrij over de camping lopen. Hannes helemaal wild natuurlijk! Terwijl wij hem proberen in de camper op te sluiten ziet hij kans te ontsnappen….. Heeft hij niet veel plezier van gehad, want het mannetje van de groep lust hem rauw!!! We hebben het niet gezien, maar we denken dat hij Hannes in de rivier gedonderd heeft. Er komt in ieder geval een heel gedwee en druipnat hondje weer naar ons toe….. Trouwens wel weer heel bijzonder…. We staan naast een Zwitsere Hymer MLT-580…

We hebben uitstekend geslapen in deze oude Mormoonse oase. Vandaag op pad in de prachtige canyons van Capital Reef NP. We genieten vooral van de prachtige onverharde paden in de Grand Wash en de Capital Gorge Canyon. We stoppen nog even bij de rotstekeningen.

Verder over Hwy 12 naar Bryce NP. Opnieuw een fantastische route door de bergen. De herfst zet in en de hellingen zijn goudgeel gekleurd. We rijden hoog door Escalante State Park over een soort ‘zadel’ met aan weerskanten canyons.

Prachtig! In de verte zien we de eerste rode rotsen van Bryce NP. We hebben voor 2 nachten een plekje op de Sunset Campground kunnen boeken. Ook weer mazzel, want de campgrounds op de nationale parken zijn meestal al tijden van te voren volgeboekt.

Vrijdag, 26 september. Vandaag de shuttle bus genomen naar het verste punt waar je met de bus kunt komen, Bryce Point. Vandaar de Rim wandeling gelopen via Inspiration Point, Sunset Point naar de Lodge.

De prachtige wandelingen in de Canyon hebben we in het verleden al eens gedaan. Helaas zit dat er nu even niet in. De Rim wandeling biedt uitzicht over het natuurlijke amfitheater met zijn rode, roze en witte hoodo’s. Vooral alle kleuren in het zonlicht zijn onwaarschijnlijk mooi!

We lunchen in stijl in de Lodge. Weer zo’n prachtig houten gebouw uit het begin van de 20^ste eeuw.

We rijden het rondje met de shuttle verder naar het Bezoekers Centrum en zien de mooie film over het ontstaan van de rotsformaties in Bryce. Als we weer verder willen worden we verrast door een enorme onweersbui. Gelukkig hebben we een plu…. Meestal garantie voor geen regen, maar nu toch wel handig!

Zaterdag, we maken nog een rondje met de auto door het park. Eerst naar Rainbow Point. Het verste punt waar je met de auto kunt komen. Dit stuk van Bryce is minder overweldigend en overdadig. Het oogt allemaal wat ruimer. We kijken bij de diverse Overlooks, onder andere bij een prachtige Natural Bridge. Het is hier ook veel rustiger dan in het centrale deel van Bryce.

Net buiten het park nog even gekeken bij de Fairyland Loop trail. Dat is echt prachtig! De wandeling gaat direct stijl naar beneden over een soort richel… Niet echt iets voor mensen met hoogtevrees, maar geweldig om te zien.

Het is inmiddels toch al weer later dan gedacht, dus we stoppen vrij snel buiten Bryce bij de Red Canyon Campground. First come first serve hier, er zijn nog mooie plekjes vrij. De volgende ochtend wandelen we vanuit het Visitor Center een prachtige trail onder de hoodo’s. Het is hier zo fantastisch mooi en bijna geen mens te bekennen…

We gaan door naar nog zo’n onbekend juweeltje, Cedar Breaks NM. Via een prachtige weg binnendoor naar Duck Creek. Daar eten we een broodje, nou ja…. Diner!

Langzaam klimmen we steeds hoger en zeer verrassend rijden we ineens tussen de lava velden door….

Cedar Breaks ligt op 3200 m hoogte en verrast ons met een prachtig amfitheater à la Bryce. Alleen net allemaal wat weidser en wat verder geërodeerd.

Het is fantastisch mooi maar erg koud zo hoog in de bergen. Het is hier herfst en de goudgele bladeren van de berken kondigen de komende winter aan. De camping is al gesloten, dus we gaan via een andere mooie route terug naar Hwy 89.

Vlak voor Zion NP zoeken we een BLM plekje op. Mooi, maar jammer dat sommige mensen er zo’n troep van maken.

Maandag 29 september. We rijden naar Zion NP. 15 jaar geleden kon het ons niet echt imponeren, dus tijd voor een herkansing. Het eerste stuk is fantastisch. De Checkerbord Mesa (tafelberg met schaakbord motief) is imponerend en de ronde bergen lijken net zalmkleurige deegklompen die in willekeurige vormen geduwd zijn.

Regen en wind erosie hebben hun sporen achtergelaten. De smalle, lage tunnel gaat goed. We hoeven niet te betalen. Grote voertuigen mogen/kunnen hier niet doorheen en je bent afhankelijk van de beoordeling van de ranger te plaatse. Wij gaan in single line.

Daarna een mooie afdaling.

En dan begint de ellende…. Je mag niet met eigen auto het park in en het vinden van een parkeerplaats is een ramp. Alles is vol en druk!!! Uiteindelijk vinden we een plekje waar we niet in de weg staan, maar wat waarschijnlijk niet echt mag…. We wagen het erop en nemen de shuttle het park in. Grote gelede bussen en bomvol!

We rijden tot het eindpunt mee en dan kun je in file een trail lopen. We hebben een klein stukje gedaan, maar dit is niet ons ding. De bus terug gepakt en halverwege uitgestapt bij de Weeping Rock. Een korte trail naar een druppelende waterval over hangende ‘tuinen’. Erg mooi!

De andere wandelingen laten we aan ons voorbij gaan. Het is ons veel te druk. Snel terug naar Hannes en het park uit. De tunnel terug is wat enerverender, we hebben tegenliggers, maar het gaat goed. Verder naar de Coral Pink Sand Dunes State Park. We krijgen het laatste plekje op de Campground met op de achtergrond de prachtige roze duinen. Boeken gelijk voor 2 nachten.

De volgende ochtend een mooie wandeling met Hannes in de duinen gemaakt. Hij vindt het fantastisch en springt alle kanten op! Jammer dat hij niet los kan, maar dat gaat nu eenmaal niet.

Voor ’s middags hebben we een tour geboekt met een UTV (Utility Terrain Vehicle) door de duinen naar een kleine slot canyon. Echt geweldig! Zowel de rit als de canyon. We mogen zelf rijden in een UTV met een gids in een UTV voor ons. Onze gids is een jong ventje (laatste jaar high school) en die scheurt ervandoor. Frans plankgas erachter aan…. Zo’n autootje kan echt alles, recht omhoog, steil naar beneden, scheuren door het diepe zand….. Kortom prachtig speelgoed.

De slot canyon is klein maar fijn. Kruip en sluip door, maar fantastische kleuren en vormen.

Terug rijd ik….. ook plankgas! Super!!!

Lichtelijk gezandstraald komen we terug op de camping, maar we hebben genoten.

Morgen gaan we weer verder. We hebben de Big Five achter ons gelaten en het is tijd om Utah te verlaten richting Arizona en de Grand Canyon.