Maandag 20 oktober, feestje op het strand. Ontbijt met spelende dolfijnen op de achtergrond.

Met dat beeld verlaten we de kust. We gaan het binnenland weer in naar Joshua Tree NP. Maar eerst langs Los Angeles. We proberen buitenom, maar het is druk. Heel druk! 10-baans wegen, afslagen zowel links als rechts…. Kortom even stressen. Heel wat anders dan de eindeloze wegen in Canada en Alaska waar je de zeldzame tegenligger groet…

Bij Palm Springs wordt het rustiger op de weg en tegen 6 uur rijden we camping Jumbo Rocks in Joshua Tree NP op. Als je de rotsen ziet snap je de naam. Het is een Flinstones-achtig landschap, prachtige verlicht in de ondergaande zon.

Intermezzo I

Minder leuk, een mailtje van Seabridge (onze camper verscheper). De Amerikaanse heffingen worden nu ook toegepast op niet in Amerika gebouwde schepen. Dat betekent dat de prijs per kubieke meter camper ineens verhoogd is met bijna 40% met ingang van 15 november! Seabridge stelt voor om te boeken van Baltimore naar Halifax, maar dat is voor ons geen optie met Hannes (geen directe vluchten en veel duurder).

’s Ochtends maken we een wandeling met Hannes rondom de camping. Wat is het hier mooi!

Jammer genoeg kunnen we hier niet blijven (alles is gereserveerd) en verhuizen naar de Hidden Valley. De naam is ontstaan in de 19^e eeuw toen veedieven hier het gestolen vee verborgen tussen de rotsen.

Op de camping bij de Hidden Valley geldt first come first serve. We hebben mazzel en vinden een prachtig plekje tegen de rotsen. Even later blijkt dubbel mazzel. Bij de registratie, zo’n 30 km verder op, geven we aan dat we 2 nachten willen blijven en krijgen een reserveringskaartje voor onze plek en in verband met de shutdown hoeven we niets te betalen. Het kaartje moet op de paal bij de plek. Zo werkt dat hier in Amerika. Op het kaartje staan de data dat de plek bezet is en niemand zal het in zijn hoofd halen er te gaan staan, ook als je zelf weg bent….. Plek geregeld, en eerst maar op pad naar het dorpje Joshua Tree. Lunchen bij de Country Kitchen. Bestellen een verlaat ontbijt met pancake’s. Komen daar toch 2 joekels van pannenkoeken aan met roerei en spek….. Gelukkig hebben ze hier doggy bag’s. Hoef niet te koken vanavond! Daarna is het tijd voor de wasserette. We hebben weer het nodige verzameld dus dat moet even gebeuren.

Woensdag 22 oktober. Tijd om het park te verkennen. We rijden naar Key’s View met prachtig uitzicht over de Coachella vallei, Palm Springs en in de verte de Salton Sea. De San Andreas breuk loopt hier dwars door heen.

We dalen weer af en rijden een stukje van de geologische route door het park. Dit is een erg slechte onverharde weg alleen geschikt voor 4×4. Wordt ons na een stukje te gortig en we gaan weer terug. Dan binnendoor naar de Barker Dam. Onderweg vele Joshua Tree’s waar het park naar genoemd is. De naam is afkomstig van de mormonen die in de takken van de Joshua Tree de ‘smekende naar de hemel reikende armen’ herkenden van de profeet Jozua….

We lopen een prachtige wandeling tussen de rotsen naar de oude Barker dam. Ooit aangelegd door boeren die zich hier rond 1900 gevestigd hadden.

Het is warm en we besluiten de middag bij de camper lekker in de schaduw van de rotsen. Morgen gaan we het andere deel van het park verkennen.

We zijn vroeg op pad naar de Cholla Cactus Garden. Een heel veld van dezelfde cactussoort schittert in het zonlicht. Is een prachtig gezicht.

Dit stuk van het park is heel anders dan wat we gisteren hebben gezien. De westelijke helft van het Joshua Tree NP behoort tot de Mojave woestijn waar de Joshua Tree zich helemaal thuis voelt en het oostelijke deel behoort tot de Sonora woestijn met creosootstruiken, ocotillo’s en cactussen.

We verlaten het park aan de zuidelijke ingang en rijden via een onverwacht mooie route door een canyon naar de Salton Sea.

De Salton Sea is eigenlijk per ongeluk ontstaan toen de Colorado rivier in 1905 overstroomde en het water in een kort daarvoor gegraven irrigatiekanaal naar Imperial Valley liep. Toen de overstroming 2 jaar later onder controle was had zich een 55 km lange binnenzee gevormd in de Salton Sink, 85 meter onder de zeespiegel. We lunchen aan het meer (-64 meter) maar het kan ons niet echt bekoren. Het water staat laag en de oever is blubberig en stinkt door het hoge zoutgehalte.

Verder langs de grens met Mexico. We rijden in een fuik van de Border Patrol. Iedereen wordt gecontroleerd. In Yuma (Arizona) overnachten we bij het Casino Paradise…..

Intermezzo II

We boeken telefonisch een vlucht terug naar Nederland met Hannes eind december. Dit kost wel extra, maar de gedachte erachter is dat we dan zeker weten dat Hannes meekan. Hoopten we…. Na bijna 2 uur aan de telefoon is nog niet duidelijk of Hannes wel of niet meekan. De aanvraag staat uit. We zijn er even helemaal klaar mee. De dame aan de telefoon is ofwel helemaal nieuw, ofwel heeft nog nooit een vlucht voor een hond geboekt, ofwel …. We moeten zelfs de maten van Hannes doorgeven (nog nooit meegemaakt! Het gaat om de maten van de kennel, niet om die van de hond…..) Maar oké, wij met de centimeterband Hannes opgemeten, die vindt het natuurlijk een fantastisch spelletje …..

We bezoeken het Yuma Territorial Prison Historic State Park. Een historische gevangenis van rond 1900 waar veel Wild West beroemdheden gevangen hebben gezeten, waaronder 29 vrouwen. Voor misdaden variërend van moord tot polygamie. Met 9 man in een kleine, bloedhete cel met een grote kans om te overlijden aan tuberculose…. Terwijl wij de gevangenis bezoeken wordt alles in gereedheid gebracht voor een bruiloft…. Vreemde combinatie, maar wel een mooie locatie!

We rijden door naar Ajo. Eigenlijk wilden we doorrijden naar het Organ Pipe NM, maar daar zal geen internet zijn. We zijn in afwachting van de bevestiging van de vlucht van Hannes, dus we nemen de camping in Ajo. Voordeel…. Super lekkere douches…..

Intermezzo III

De volgende ochtend staan we om half zeven op. We moeten weten of de boeking van Hannes goedgekeurd is. Dan kunnen we betalen (moet binnen 24 uur). Tot onze verbijstering is ons boekingsnummer niet meer toegankelijk….. (déjà vu heenreis?). Dus opnieuw gebeld met de KLM. Gelukkig deze keer iemand die verstand van zaken heeft. Onze boeking is op één of andere manier verdwenen. Maar deze behulpzame dame maakt alles in orde. Krijgt het zelfs voor elkaar dat de vlucht van Hannes direct bevestigd wordt. Lachen nog even over de absurditeit van het moeten doorgeven van de maten van de hond…. En dan is het GELUKT! We hebben tickets voor de terugvlucht met Hannes.

Zaterdag 25 oktober.  Vroeg op pad naar het Organ Pipe NM oftewel naar de orgelpijpcactussen. Zo genoemd door de gelijkenis van de verticale cactustakken met de buizen van een orgel.

Het bezoekerscentrum is helaas dicht (shutdown), dus geen plattegrond. We rijden de Ajo Mountain Drive. Een prachtige rit van 34 km over onverharde wegen door de cactusvelden en bergen.

Bij het grensplaatsje Lukeville slaan we af naar het Senita Basin. De weg loopt pal langs de grens. Een enorm hekwerk van 9m hoog scheidt ons van Mexico.

We zien opnieuw vele soorten cactussen.

We hebben er nog niet genoeg van en rijden door naar Tuckson. Overnachten op een BLM plek en bezoeken de volgende ochtend het Saguaro NP. We volgen een tour met een ranger langs de diverse soorten cactussen.

Echt heel interessant omdat hij veel achtergrond informatie over de groei- en bloeiwijzen in de woestijn verteld. Zo is er een paar weken geleden regen gevallen en de ocotillo’s zijn ineens van dorre takken veranderd in groene takken! En bloeien zomaar ineens een paar saguaro’s! We rijden de scenic route door het park, maar we zijn een beetje overvoerd met cactussen.

Tijd voor heel wat anders! Tombstone. Wild west stadje beroemd door de ‘Gunfight at OK Coral’ met de gebroeders Earp en Doc Holliday. Het hele stadje staat in het teken van het Wilde Westen. In de hoofdstraat lopen cowboys, lawmen, koetsen en paarden. Super toeristisch, maar wel heel erg leuk.

We bezoeken het Bird Cage Theater. Bijzonder, met veel oude meuk. Drinken een pilsje in Doc Holliday’s Saloon en eten spare ribs in het Crystal Palace, met bediening in stijl….

De volgende ochtend gaan we naar de ‘Gunfight at OK Coral’. De acteurs staan al midden in de hoofdstraat om klanten te werven.

We komen binnen in een soort museum. Dit is de originele plek waar het gevecht plaatsvond tussen de gebroeders Earp (Virgil, Wyatt en Morgan), hun vriend Doc Holliday en 3 cowboys.  Het gevecht duurde 30 seconden, 30 kogels, 3 dode cowboys en 3 gewonden. Het wordt heel goed nagespeeld. Extra leuk doordat er een grote schoolklas bij is en de kinderen leven helemaal mee. Echt een feestje!

Na de lunch rijden we verder naar Lordsburg (New Mexico).

We overnachten op een Veteranenpark. Ooit geschonken door een rijke veteraan ter nagedachtenis aan de 2^e WO.

Dinsdag 28 oktober. Een lange dag over de I-10. Onderweg worden we ineens met een rotgang ingehaald door een oversized konvooi. Onwaarschijnlijk maar waar. Erachter rijden 2 auto’s ter begeleiding. Bij een rechterbocht wordt de linker weghelft geblokkeerd door één van deze auto’s om te voorkomen dat een toevallige passant van de weg geduwd wordt….

Bij La Cruces slaan we af naar White Sands NP. Een prachtig landschap van witte gipsduinen. Hannes mag meewandelen en is helemaal door het dolle in het fijne zand….

Het is net alsof we door een zout- of sneeuwlandschap lopen en rijden. De planten hebben zich aangepast aan het ‘wandelende’ zand en staan als het ware op heuveltje van wortels. Fantastisch mooi duinenlandschap en zoals te zien ook een mooie locatie voor trouwfoto’s….

We overnachten in het Oliver Lee Memorial State Park met prachtig uitzicht over de woestijn.

knopen er nog een lekker rustig dagje aan vast. Wel spannend wat hier allemaal rond kruipt….. (tarantula’s).

Donderdag 30 oktober weer op pad. Het is koud ’s nachts. Maar 4 graden….. Duurt even, maar dan is het weer korte broeken weer (28 graden overdag). We rijden via El Paso (Texas) naar Marfa. Een saaie lange dag door de woestijn.

Marfa daarentegen is een apart plaatsje. Beetje alternatief. We ontbijten de volgende ochtend in een Mexicaans restaurantje. Is de plek waar je moet zijn, want het is bomvol. Iedereen komt een ontbijtburrito halen. Wij ook dus! Erg gezellig en we raken aan de praat met een stel Amerikanen. Geen politiek, dan blijven we vrienden…. (zeggen ze zelf! Wij beginnen er niet over!)

Verder naar Big Bend NP. De parken in Amerika zijn iets groter dan wij gewend zijn. Zo is Big Bend NP bijvoorbeeld ca. 3250 km2 groot (Groningen ca. 3000 km2) en is Yellowstone NP ca. 9000 km2 (1/4 Nederland). Niet vreemd dus dat we ongeveer 100 km het park inrijden naar Chisos Basin. Een soort hooggelegen vallei tussen de bergen met prachtig uitzicht (1450m).

De volgende ochtend verkennen we het park. We rijden de Ross Maxwell Scenic Drive. 50 km prachtige geologische landschappen.

Eerst rond de Chisos bergen met zijn beroemde window en dan bij Sotol Vista prachtig uitzicht richting de Santa Elena Canyon en Mexico.

Onderweg komen we langs Mule Ears (ezelsoren) en Tuff Canyon. Deze canyon is uitgesleten in de witte vulkaanas die het landschap hier 29 miljoen jaar geleden bedekte.

We bereiken de Rio Grande, grensrivier met Mexico. Het Big Bend NP dankt zijn naam aan de bocht van 90 graden die de Rio Grande maakt, terwijl de rivier door het vulkanische gesteente van de San Vicente- en de Sierra del Carmen bergen naar de Golf van Mexico kronkelt.  

Hier kun je hem gewoon oversteken als je zou willen. De Mexicaanse kant is een enorme granieten muur.

Bij de Santa Elena Canyon draaien we om en rijden dezelfde weg terug. Nog net zo mooi en toch ook weer heel anders.

We overnachten aan de andere kant van het park in Rio Grande Village. Hannes heeft het zwaar met alle dieren die hier rondlopen. Koeien met kalfjes (te groot voor Hannes), paarden (ook te groot), pekari’s (he, dat is mijn maat….. daar wil ik wel achteraan…..)

Morgen, 2 november,  gaan we richting San Antonio. Voor de afwisseling weer eens een stad……