Laatste stukjes van de reis. Eerste kerstdag vandaag. Maandag hebben we de auto naar de haven in Baltimore gebracht en nu nog een paar dagen in Washington. Moeten toch ook het Witte Huis gezien hebben, ongeacht wie er in zit…..

Terug naar waar we gebleven waren. Donderdag 4 december. We moeten weg van onze mooie plekje aan het strand van het Gamble Rogers Memorial State Park, er is de komende weken geen plekje meer vrij. Klusje dag vandaag. Gasfles en koelkast moeten gevuld worden. Daarna rijden we naar Anastasia State Park. Opnieuw een plekje bij het strand, maar ditmaal staan we tussen de palmbomen. We missen het geluid van de zee….

De volgende ochtend zijn we laat op pad. Het is Frans in de rug geschoten en hij komt niet op gang. Rustig aan dus en we wandelen rond in St. Augustine. Gesticht door een Spanjaard in 1565. Brandde in 1702 volledig uit en is herbouwd in de schaduw van Castillo de San Marcos. Een stervorming fort gebouwd van coquina, kalksteen ontstaan uit de combinatie van schelpen en koraal. Dit is het meest intacte fort van Amerika uit de 17^de eeuw.

Het historische centrum met prachtige oude gebouwen in de Spanish Quarter is erg toeristisch maar on-Amerikaans gezellig.

We bezoeken de Basilica Kathedraal aan het Plaza de Constitution. Een groot kruisvormig gebouw met een mooi houten plafond. Aan het plein ook het Flagler College uit 1883 en het Lightner Museum. Beiden van dezelfde architect Flagler.

We lopen met plezier een paar uur rond, eten empanada’s en zoeken dan de auto weer op. We rijden door naar Fort Clinch op de grens van Florida met Georgia op Amelia Island. Het is druk onderweg en we komen maar net voor donker aan op het park. Mooi plekje vlak bij zee. Het is warm en benauwd weer en we krijgen een enorme onweersbui. Alles staat blank en het is stukken koeler, ofwel koud!

’s Ochtends is het nog steeds grijs en koud en in de loop van de middag begint het te regenen. Frans heeft nog steeds heel veel last van zijn rug en we doen dus rustig aan. ’s Middags rijden we het stadje Fernandina Beach in, tot 1800 een piratennest. Nu is het een knusse Victoriaanse badplaats. Het Historische District heet Silk Stocking District naar de rijkdom van de bewoners. Prachtige huizen in diverse stijlen (Queen Ann, Italiaans, Chippendale) wisselen elkaar af.

In Centre Street zijn de voormalige pakhuizen nu souvenir-, antiek- en kledingwinkeltjes. We drinken een pilsje in de Palace Saloon uit 1878. Gezellig! Een band verwelkomt iedere nieuwe bezoeker met applaus. Zorgt voor een super sfeertje.

Zondag 7 december. Regen en nog eens regen! We verhuizen rond 12 uur naar het campinggedeelte aan de rivier (was geen plek meer bij het strand). Staan nu onder de bomen. Donker, in de regen…. Somber! Zie ‘s middags een gordeldier! Helaas geen camera bij me.

De volgende ochtend is het eindelijk droog maar nog steeds koud. Van korte broek en T-shirt naar winterjas! We rijden over de Interstate 95 naar Savannah. Veel moerasachtig landschap, een echt rivierendelta gebied.

Gelukkig gaat het inmiddels weer wat beter met de rug van Frans. Midalgan doet wonderen! We hebben voor 2 nachten een plekje gereserveerd in Skidaway State Park. Prachtige camping onder de bomen. Nog steeds koud! Dinsdag 9 december rijden we Savannah in. We boeken een rondrit met een trolley. Hannes mag mee!

De chauffeuse vertelt aan één stuk door over de stad, de bewoners en de huizen. SCAD, Savannah College of Art and Design, heeft een belangrijke rol gespeeld bij de restauratie en het weer tot bloei brengen van de historische binnenstad. Veel huizen rond de oude pleinen zijn door hen opgekocht, gerestaureerd en nu in gebruik voor de school of voor de huisvesting van de ca. 18000 (deels internationale) studenten. We rijden kris kras door de stad langs de pleinen, de kathedraal, de city market en eindigen in de haven. Lichtelijk platgeluld stappen we uit en lopen terug naar de kathedraal. Savannah is een mooie oude stad!

Woensdag 10 december een lange dag in de auto. Op naar het noorden, onderweg naar het Great Smokey Mountains National Park. We overnachten in Greenville op de parkeerplaats bij een outdoor winkel.

De volgende dag een mooie rit door een heuvelachtig landschap. Vlak voor de Smokey Mountains rijden we een toeristisch, beetje wintersport achtig, gebied binnen.

Bij de entree van het National Park loopt een grote kudde elks. Zo’n grote groep hebben we nog niet eerder gezien.

Jammer genoeg krijgen we bij het bezoekerscentrum te horen dat de doorgaande route door het park Hwy 441 gesloten is. IJs en sneeuw! Jammer! Betekent dat we maar zo’n 8 km het park in kunnen naar de Smokemount Campground. Vond het al vreemd vanochtend toen ik reserveerde dat er maar 3 of 4 plekken bezet waren….. Normaal gesproken het drukste National Park van Amerika!

We installeren ons en gaan aan de wandel. We lopen een Nature Trail. Deze begint met een bruggetje van boomstammen over de rivier…. Ligt her en der nog wat sneeuw en het is koud. 1,5 tot 3˚C.  Mooie wandeling met een forse klim en afdaling.

Als we de volgende ochtend willen vertrekken horen we van de ranger dat de Hwy 441 net 5 minuten geleden weer is vrijgegeven. Super! We kunnen door het park. Het is een mooie route door de bergen met uitkijkpunten en veel bos. Hoogste punt is ca. 1600 m en hier ligt nog best veel sneeuw en ijs. Het is prachtig winterweer en op de staatsgrens tussen North Carolina en Tennessee stoppen we even om het uitzicht te bewonderen!

We overnachten op de Cades Cove Campground. Het stikt hier van de dieren. Feest voor Hannes! Herten, een grote groep wilde kalkoenen en heel veel eekhorentjes.

Zaterdag 13 december. We worden wakker van de kalkoenen rond de auto! Het is opnieuw prachtig weer. We rijden de Cades Cove Scenic Route. Een rondje van ca. 20 kilometer. Het is druk! We rijden zowaar in een langzaam rijdende file door een prachtig landschap.

De vallei was vroeger een boerengemeenschap en er staan nog verschillende oude boerderijen en kerkjes.

Via een mooie kronkelende weg langs de rivier rijden we de Smokey Mountains uit naar Gatlinburg. En daar is het druk! Zo druk hebben we nog zelden in Amerika meegemaakt. Wintersportdorp op en top!

Wij rijden door naar Asheville. We willen graag de Blue Ridge Parkway rijden. Dat is een 750 km lange toeristische route over bergkammen richting het Shenadoa National Park bij Washington. Helaas heeft Orkaan Helene vorig jaar een groot deel van de route in North Carolina verwoest en nu is ook nog heel veel afgesloten in verband met de sneeuwval van vorige week. We hebben het advies gekregen om in Asheville bij het bezoekerscentrum de actuele informatie over de route op de halen. We overnachten bij het Lake Powhatan Recreation Area.

Het is een koude nacht met zo nu en dan wat sneeuwvlokjes. Hannes is niet fit. Hij is fors aan de diarree. Zo erg zelfs dat hij ons ’s nachts wakker maakt omdat hij eruit moet…. Toch eet en drinkt hij goed…. Dat is voor ons in ieder geval geruststellend. Hij stinkt alleen als een grote. Zo nu en dan is het net of we in een giertank rondrijden… Bij het bezoekerscentrum in Asheville hebben ze helaas geen goed nieuws voor ons. De Blue Ridge Parkway is grotendeels afgesloten. Samen proberen we een paar stukjes te vinden die we wel zouden kunnen rijden verder richting Virginia. Eerste stuk dus maar over de snelweg gereden naar Lambsburg. Daar op een parkeerplaats aan de snelweg overnacht. Het is koud! Een ijskoude wind en de gevoelstemperatuur is -17˚C. De kachel heeft er moeite mee, verbruikt een halve gasfles.

Maandag 15 december. We rijden naar Floyd en doen een poging om daar op de Blue Ridge Parkway te komen. Helaas, lukt niet, afgesloten.

We geven het op en rijden via de Interstate 81 naar een camping bij Natural Bridge met een prima hete douche! Lekker bij deze temperaturen! Hannes is nog steeds aan het spoken. Al drie nachten op rij lopen we midden in de nacht met hem buiten. Heb hem nu op gekookte kip met rijst gezet. 

Omdat de Blue Ridge Parkway niet lukt hebben we nu onze zinnen gezet op het laatste stuk, de Skyline Drive in Shanadoa National Park. Deze zou volgens ene website wel, en volgens de ander niet, open moeten zijn. We gaan het zien. We rijden naar het begin bij Wayenesboro. Dicht dus! Rangers, die met het schoonmaken van de weg bezig zijn, verwachten (zonder garantie uiteraard) dat de weg morgen weer opengaat.

We besluiten in Wayenesboro te overnachten en morgen een nieuwe poging te wagen. Hannes heeft een goede nacht en we hoeven er niet uit. Zijn buikje rommelt nog wel als een idioot, maar het ergste lijkt achter de rug. Gelukkig blijft hij goed eten en drinken! ’s Ochtends rijden we terug naar het begin van de Skyline Drive, maar helaas nog steeds afgesloten. We besluiten niet langer te wachten en door te rijden. Tegen 12:00 krijgen we een sms’je dat het Noordelijke deel vanaf 12 uur open is van Swift Run tot Front Royal. We zijn vlak in de buurt van Swift Run, dus om 12:30 rijden we de Skyline Drive op.

De weg loopt hoog over de bergen op zo’n 1000 meter en we hebben prachtig uitzicht over de bergen en de vallei. We zien heel veel herten, die kijken echt zo van wat doen jullie hier?

Het is jammer genoeg wel bewolkt en we besluiten na zo’n 60 kilometer toch de snellere route naar de camping bij Harpers Ferry te nemen. Om vijf uur is het donker en in het donker rijden onder deze omstandigheden vinden wij geen van beiden een optie. Net voor donker rijden we de camping op. Het is nog steeds koud, maar lang niet meer zo erg als de afgelopen dagen. Overal ligt nog wel een beetje sneeuw. De volgende ochtend rijden we door Harpers Ferry, waar de rivieren de Potomac en de Shanadoa bij elkaar komen. In de burgeroorlog was dit een strategische positie en de noordelijke en zuidelijke troepen waren hier afwisselend aan de macht (het stadje is 8 maal veroverd). Het is een mooi oud stadje met prachtige houten huizen met veranda’s in kerstsfeer.

Vandaag gaan we op weg naar ons voorlopige eindstation. Een camping tussen Washington en Baltimore. Hier blijven we de komende drie nachten om de auto klaar te maken voor de boot.

Vrijdag 19 december. Klusje dag. Eerst de administratie. Mailtjes naar de expediteur om de afspraak te bevestigen en naar de escort service die ons (verplicht) gaat begeleiden achter de douane in de haven. Met de auto naar de wasstraat, boodschappen gedaan….. Kortom zo’n dag….

Zaterdag opnieuw klusjesdag. Gewassen, garage van de auto uitgeruimd, auto zelf uitgeruimd, koffer ingepakt en alle spullen die niet mee mogen verwijderd. Zondag 21 december. Laatste dingen ingepakt, camper van binnen schoongemaakt en als we klaar zijn voor vertrek vindt Hannes nog even een leuk speel kameraadje.

Total loss hijsen we hem binnenboord en rijden we naar Washington Dulles. Hier hebben we een hotel geboekt vlak bij het vliegveld. Blijkt een superluxe suite met woonkamer, slaapkamer, keuken en badkamer. Mooi! Auto leegmaken en alles klaarmaken voor morgen. Rond 19:00 zijn we klaar en hebben we het ook wel een beetje gehad. Tijd voor erwtensoep. Een wat dunne Amerikaanse variant!

Maandag 22 december. De laatste rit met de camper in Amerika. Eerst brengen we Hannes weg naar de honden oppas. Akshata is een lieve Indiase hoogzwangere hondenopas. Zij woont vlak bij het hotel, dus ideaal. Daarna via een tolvrije omweg naar Baltimore. Het is ca. 90 km en we doen er 1,5 uur over. Het is druk op de weg.

Rond 11:15 zijn we bij de expediteur. Dat is een fluitje van een cent. Een hand geld overhandigen in ruil voor 2 gestempelde papieren. Bob, onze escort komt om 12:30. Er mag maar één persoon mee het douane terrein op en er is nergens een wachtruimte. Dat is dus waardeloos geregeld. Frans moet wachten bij een bushokje. Op het haventerrein neemt Bob alles van mij over. Ik hoef niets te doen. Hij staat in de rij en na 1,5 uur is alles geregeld. Eigenlijk stelt het verrassend weinig voor. Geen enkel onderzoek van het interieur van de camper. Alleen het vin nummer en de afmetingen van de auto worden gecontroleerd. Dat was in Duitsland en in Argentinië wel anders….. Toch blijft het een raar gevoel de auto zo achter te laten met de sleutels erin….

We pikken een verkleumde Frans weer op en Bob zet ons af bij een bushalte. We willen met openbaar vervoer terug naar Washington maar we besluiten (i.v.m. de tijd) het eerst stuk met 2 busritten te skippen en een Uber te nemen naar het station. Daar nemen we de boemel naar Washington Union Station (45 minuten), vervolgens 2 metroritten waarvan de laatste zo’n 50 minuten, en tenslotte een wandeling van 25 minuten terug naar ons hotel.

Een belletje naar Akshata en om 19:00 sluiten we Hannes weer in onze armen. Het was een lange, lange dag! Nu gaan we nog drie dagen van Washington genieten voor we vrijdag, 2^e kerstdag, terugvliegen naar Nederland.