Onze laatste dagen in Amerika, Washington DC (District of Columbia) de hoofdstad van de USA. Het is een beetje een gekke stad qua bestuursvorm. Washington DC ligt niet in een staat, maar is een speciaal federaal district om te voorkomen dat de hoofdstad onder de invloed van één specifieke staat zou komen. 

Woensdag 24 december wordt Hannes al vroeg opgehaald door de hondenoppas. Wij krijgen een lift naar het metro station en om 10 uur staan we op Union Station in het centrum van Washington DC. We hebben besloten een Hop On Hop Off te nemen om zo in korte tijd veel van Washington te zien. Het is koud, maar prachtig weer en we gaan boven in de dubbeldekker in de openlucht zitten.

De rit begint bij het Capitool, de zetel van de volksvertegenwoordiging van de Verenigde Staten. Er tegenover ligt The Mall, een enorme lang gerekte park met in de achtergrond de witte marmeren obelisk van het Washington Monument en het Lincoln Memorial. 

Hier staan ook de beroemde Musea van Washington waaronder het Smithsonian en het prachtige gebouw van het National Museum of African American History and Culture.

We zouden dagen kunnen rondlopen in alle mooie musea, maar ditmaal houden we het bij een dagje sightseeing. De HoHo rijdt ons langs het Tidal Basin met het Thomas Jefferson Memorial over de Potomac naar Arlington.

Op de Arlington begraafplaats liggen 400.000 militairen gesneuveld in actie en veteranen. We stappen uit en lopen naar het Graf van de Onbekende Soldaat. Om 12 uur vindt hier de wisseling van de wacht plaats. Een vrij grimmig gebeuren met een hoop geschreeuwde commando’s.

Verder langs het amfitheater naar het monument voor de bemanningen van de Space Shuttles. Het is een enorme begraafplaats en erg indrukwekkend.

Beroemdste graf is ongetwijfeld dat van de familie Kennedy. JFK en zijn vrouw Jacqueline zijn hier begraven. Het is een mooi eenvoudig monument met de eeuwige vlam.

Terug in de HoHo rijden we langs een hele serie Memorials (o.a. voor de oorlogen in Vietnam, Korea en WWII) en op afstand zien we het Witte Huis.

Voordat de HoHo ons afzet bij het Witte Huis rijden we eerst nog een rondje door het centrum en China Town.

Bij het Witte Huis lopen we zover als we mogen tot een enorm hekwerk. Ervoor een soort kersttuin met een grote kerstboom en kleine kerstbomen uit alle staten van de VS. Het Witte Huis zelf is eigenlijk onverwacht klein. Er bovenuit torent een hijskraan bezig met de omstreden balzaal van Trump.

De metro brengt ons rond 5 uur terug bij ons hotel en een half uur later wordt Hannes thuis gebracht. Eerste kerstdag brengen we rustig in ons hotel door en ’s avonds lopen we naar het nabij gelegen winkelcentrum.

In het winkelcentrum zijn de meeste winkels en restaurants gesloten, maar een Indiaas restaurant is wel open. Hier eten we zalig Indiaas. De kaart is niet heel duidelijk, dus we blijken 5 voorgerechten besteld te hebben. Pakt heel goed uit! Meer dan genoeg voor ons en we hebben een bijzondere variëteit aan gerechten. Lekker!

Tweede kerstdag is het tijd om onze koffer te pakken. We mogen wat langer in ons appartement blijven en om 13:15 staat de shuttle van het hotel klaar om ons met bagage inclusief de reiswieg van Hannes naar het vliegveld te brengen. Super service! We kunnen vrijwel direct inchecken en de administratie rond Hannes afwikkelen. Hannes mag hier gelukkig gewoon aan de riem meelopen en hoeft niet direct in zijn reiswieg. Hij mag nog een tijdje bij ons blijven en we lopen met hem naar de speciale honden uitlaatplaats. Is hier stukken beter geregeld dan op de heenreis in Toronto. Om 4 uur brengen we Hannes naar zijn reiswieg en gaat hij door de douane.

Wij gaan met de metro naar de vertrekhal voor de internationale vluchten, door de douane en om 17:15 kunnen we aan boord.

Het vliegtuig is bomvol en het is een wat onrustige vlucht met veel turbulentie. Gelukkig is het maar 7 ½ uur vliegen. ’s Ochtends om 7:30 zetten we na 8 maanden reizen weer voet op Nederlandse bodem. Onze koffer is een van de eersten op de band en ook Hannes is er snel. Met hem door de douane (controle rabiës entingen) en om 8:30 staan we buiten en worden opgepikt door Nico. Zo fantastisch dat we zo in kunnen stappen! Geen gedoe met openbaar vervoer, Hannes en zijn enorme reiswieg!!! Om 11:30 zijn we THUIS!!!

We hebben een fantastische reis gemaakt door Canada, Alaska en Amerika. Acht maanden onderweg en 42.321 kilometer gereden. Klinkt enorm veel, maar de afstanden zijn ook groot. Toch hebben wij niet het gevoel alleen maar gereden te hebben. Elke dag een stukje en soms wat dagen wat meer om grote afstanden te overbruggen. Maar iedere dag hebben we bijzondere dingen gezien en bekeken, vriendelijke mensen ontmoet, mooie gesprekken gevoerd en genoten van een overweldigend mooie natuur.

Het was een geweldige reis! Ondanks de politieke onrust die wij wel degelijk meekregen. In de loop van de zes maanden die wij in de VS hebben doorgebracht (we hadden bij vertrek nog 9 dagen van ons visum over) merkten we dat de Amerikanen steeds voorzichter werden in hun uitspraken. Don’t talk politics, then we stay friends…. Logisch gezien de ontwikkelingen. Je bent je baan niet zeker als je je uitspreekt tegen de huidige machthebbers…. Opvallend ook de laatste periode veel ontevreden Republikeinen….. Daarnaast zagen wij grote armoede. We zagen het steeds minder druk worden in de supermarkten en steeds meer mensen die in de supermarkt de goedkoopste producten uitzochten…… Nee, Amerika is zeker niet het gedroomde land, tenzij je tot de happy rich few behoort…. Wij hebben 8 maanden in deze bijzondere wereld mogen rondreizen. Enorm veel gezien en meegemaakt. Genoten en nu weer THUIS!!!