Turkije Zuidwest
Vrijdag 17 mei vertrekken we met pijn in ons hart van ons plekje aan het strand in Pamucak. We gaan langs de westkust verder naar het zuiden. Onderweg gaan we de wat minder bekende, maar zeer verschillende antieke steden Priëne, Milete en Didyma bezoeken.
Priëne is één van de best bewaarde hellenistische steden uit de oudheid. De stad is tegen een heuvel gebouwd. We dwalen bijna alleen rond in de ruines. Soms is het net een grote antieke bouwmarkt. Alle onderdelen liggen verspreid waar ze ooit gevallen zijn. Zoek maar uit. Je mag overal op, door, onder lopen. Nergens bordjes of afzettingen.
Dan door naar Milete. Midden in de vlakte zien we een bult in het landschap en als we dichterbij komen zien we wat het is, een enorm theater. Milete is een voormalige havenstad, in verval geraakt na het dichtslibben van de haven. De ruines liggen in een moerasachtig landschap en het doet haast surrealistisch aan als je de zuilen net onder het water ziet liggen.
We hebben geen zin meer in de derde opgraving en zoeken een camping in Didim. Camping is een groot woord, eigenlijk zijn het een verzameling picknick plaatsen. We mogen op de parkeerplaats staan vlak aan het strand. Vriendelijke Turken brengen ons een lekker broodje als we onze stoeltjes buitenzetten. Super!
De volgende ochtend bezoeken we de derde antieke stad Didyma. Eigenlijk is de Appolotempel het enige resterende. Vroeger deed een orakel hier voorspellingen (op basis van giftige dampen uit een spleet in de rotsen). Nu resteren vooral nog rijk gedecoreerde zuilen en reliëfs. We ontmoeten hier een Nederlandse Turk (op vakantie) die net in het oosten is geweest. Wij willen daar nog heen maar twijfelen wat over de veiligheid. Hij verzekert ons dat er geen enkel probleem is. Veiliger dan in Nederland….
Door naar de volgende bestemming op ons lijstje, nu eens geen opgravingen, maar het Bafameer in de binnenlanden. In een prachtige landelijke omgeving komen we terecht op een kleine camping in Herakleia aan het meer. Het is klaarblijkelijk nat geweest hier want we komen prompt vast te zitten in de modder. Een paar vriendelijke Fransen helpen ons er weer uit. De natuur is hier prachtig, wilde cichorei bloeit prachtig blauw rond de camper en overal roze oleanders, witte kamille-achtige bloemetjes, klaprozen en gele brem. We slenteren door Herakleia en drinken wat op een bijzonder gemeubileerd terrasje….
’s Avonds eten we bij het restaurant vis uit het meer. We zitten op 2 andere gasten na alleen op het terras boven het water en genieten van een prachtige zonsondergang. Heb net een kraaltjesketting gekocht en die moet even geshowd worden….
Zondag 19 mei besluiten we door te rijden naar Bodrum. Na zoveel rust en natuur willen we ook wel weer even in een grote stad kijken. In het boek stond een camping in de stad, met de vermelding dat deze via smalle straatjes te bereiken was. Deze opmerkingen nemen we in het vervolg dus wel serieus. Op ca. 300 meter afstand hebben we het opgegeven. Steile smalle straatjes waar we met onze camper geen kant op kunnen dus ‘in zijn achteruit’ en gauw weg hier! We rijde naar de kust onder Bodrum. Via een prachtige maar bergachtige route komen we in Mazikoy uit.
We mogen op de parkeerplaats van een restaurant staan. We staan schitterend! Pal aan een kiezelstrandje tegen een muurtje onder de bomen. We eten s’ avonds in het restaurant boven het strand. We mogen in de keuken zelf de vis uitzoeken die we willen eten. We kiezen op goed geluk uit een stuk of 8 soorten vis een visje uit. Goede keuze. Smaakt prima. Terwijl we zitten te eten zien we de koeien over het strand terugkomen van de weide. Gek gezicht om die grote zwart witte koeien lekker over het strandje te zien kuieren…
We blijven maandag lekker op ons plekje staan en genieten van een dagje strand. ’s Ochtends vroeg beginnen we met een duik in zee en eigenlijk gaan we zo de hele dag door. Enige onderbreking geeft de oproep tot gebed van de moskee vlakbij. De zwerfhonden bij het strand gaan massaal hiertegen in verweer en hun gejank overstemd bijna de luidsprekers van de iman.
Dinsdag 21 mei verlaten we dit prachtige plekje. Op naar Pamukalle in de binnenlanden. TomTom voert ons over witte wegen door de binnenlanden. Prachtig maar wel spannend of de camper dit aankan. Ik zie een verbaast gezicht van een vrachtwagenchauffeur als we een steile binnenweg opdraaien. Gaat dat wel goed zie je hem haast denken…. Gelukkig wel, maar hellingen van meer dan 10% naar boven en naar beneden met smalle haarspeldbochten zijn geen uitzonderingen. Met overstekend wild!
Dan rijden we ons vast in de smalle straatjes van een dorp. Een vriendelijke Turk rijdt voor ons uit om ons uit het dorp en weer in de goede richting te loodsen. De Turken zijn over het algemeen echt supervriendelijk. Wanneer we Pamukkale bereiken komen we in één van de toeristische top attracties van Turkije. Tussen de busladingen toeristen bereiken we de camping in het centrum. We krijgen een plekje tegen de achtermuur van de camping naast een flatgebouw en een moskee. Dat belooft wat….. En ja, ’s avond mogen genieten van een Turkse soap op volle geluidssterkte tot 12 uur, om de paar uur overstemd door de oproep tot gebed van de moskee. Als je wat wilt zien moet je er wat voor over hebben…..
De volgende dag gaan we de spectaculaire witte terrassen en de erboven liggende antieke stad Hiërapolis bekijken. Honderd meter na de ingang moeten de schoenen uit en lopen we op blote voeten door het water over de travertin kalksteenterrassen naar boven. Prachtig blauw water in de kalksteen bassins nodigen uit tot zwemmen dus je ziet veel mensen in badkleding rondlopen en iedereen wil of moet op de foto in de meest bijzondere poses ( lijkt soms wel een modellenwedstrijd).
De combinatie van mensen in bikini in de ruines van het erboven gelegen Hiërapolis levert helemaal hilarische beelden op. Conclusie heel erg toeristisch, heel erg druk, maar we hebben ons wel vermaakt.
Terug op de camping komen we de Nederlandse ANWB groep tegen die we ook al in Alexandroupolis ontmoet hebben. We maken even gebruik van de ANWB techneut (nogmaals bedankt Cor!) om het probleem wat we hebben met het grote camperraam op te lossen. Het is een luxe probleem, maar het is erg lastig om de warmte ’s avonds uit de camper te krijgen als het raam niet open kan. Gelukkig bleek er niets aan de hand te zijn. Het raam was uit de schanier naar beneden getrild en kon gewoon weer omhoog geduwd worden. De wegen in Turkije zijn toch wel zodanig van aard dat alles wat vast moet zitten los trilt en dat wat los moet zitten vast komt te zitten….
Donderdag 23 mei vertrekken we na opnieuw een onrustige avond en nacht (competitie tussen de disco en de iman) op weg naar Aphrodisias. Als we het dorpje Geyre inrijden worden we bij het stoplicht opgepikt door een Turk op een brommer, de ‘campingbaas’. Hij brengt ons naar zijn huis, een oud hotel, en we parkeren op een distelveldje. Vlak naast ons een nest jonge hondjes. Met veel kabaal verdedigt de moeder haar kroost tegen Sam en Max.
De ‘campingbaas’ biedt aan om ons op de brommer naar Aphrodisias te gaan. Dat slaan we maar beleefd af en we pakken de fiets. Bij het parkeerterrein worden we tegengehouden. Met handen en voeten wordt ons duidelijk gemaakt dat we de fietsen moeten parkeren en dat we in een boerenkar naar de ingang gebracht worden. Prima, we stappen in en…… 300 meter later weer uit…..
Aphrodisias is prachtig. Bijna alleen dwalen we rond in het verleden. Meest opvallend is het gigantische stadium wat nog in hele goede staat is. 270 meter lang en 30.000 mensen konden hier een plekje vinden. Het is donderdag dus Frans maakt een trainingsrondje….
s’ Avonds eten we in het hotel wat bij de camping hoort. Een bordje witte bonen in tomatensaus en een met gort gevulde aubergine….. We hebben nog nooit zo beroerd gegeten. Net als de camping (sanitair is in een hotelkamer en als we uit de camper stappen staan we tot onze enkels in de distels….) vergane glorie, maar de mensen zijn wel super vriendelijk.
Vrijdag rijden we weer naar het zuiden naar de Saklikent kloof. Het is een prachtige route door de bergen en op sommige toppen ligt nog sneeuw.
Aangekomen bij Club Gorge staan we alleen op de camping en vinden een mooi plekje aan de rivier onder een boomhut. Ik ga vast inschrijven. Na een half uur komt Frans me redden. Ik heb inmiddels 2 koppen thee op en de eigenaar zit op zijn praatstoel. Een aardige man, maar een beetje te aardig.
De volgende dag gaan we de kloof in. Het water is door het vele smeltwater uit de bergen eigenlijk te hoog om ver de kloof in te gaan, maar we hebben mazzel. We ontmoeten een Nederlandse reisgroep die met gidsen de kloof in gaan. We mogen mee! Soms tot ons middel door het snelstromende water maken we een prachtige tocht door de kloof. Wel blij met de gidsen die ons precies laten zien waar we moeten lopen en waar we bij het beklimmen van de rotsblokken onze voeten moeten neerzetten (soms hijsen ze ons letterlijk en figuurlijk over de moeilijke punten heen).
s’ Avonds eten we forel uit de kwekerij achter de camping. Zalig! Morgen trekken we weer verder naar de zuidkust van Turkije.
Frans & Mathilde op reis 