2013 Griekenland Turkije – Zuid Turkije (5)

Turkije Zuid

Zondag 26 mei verlaten we de kloof van Saklikent en rijden naar Kas aan de kust. Het is warm en we willen naar zee.

In Kas krijgen we een schitterend plekje op een terrassencamping aangewezen uitkijkend over zee. Het is een super luxe camping met ligbedden en een restaurantje.
Helaas geen strand maar ladders over de rotsen de zee in. Het water is koud! Kouder dan we tot dusverre gewend waren, maar als je even door bent gaat het best.

De camping ligt naast het stadje Kas met een leuke haven en een oud maar wel toeristisch centrum met restaurantjes en winkeltjes. We besluiten hier een paar dagen te blijven. We raken aan de praat met een Nederlander op de camping. De wereld is maar klein, Frank komt uit Zuidlaren! Hij is met zijn vrouw Ria (zij is nu even terug naar Nederland) al veel langer onderweg en ze zijn op veel plaatsen geweest waar wij nog naar toe willen. Dinsdag dwalen we wat door de straatjes van Kas en Frans is succesvol met het kopen van een 3G data simkaart voor de iPad. Met deze simkaart zijn we nu niet meer afhankelijk van wifi. ‘s Avonds eten we in de stad. Een zalig voorgerecht met plat Turks brood, humus en een gerechtje met geroosterde groenten en ….. een iglo pizza. Het zag er goed uit, maar het smaakte nergens naar. Gelukkig was die van Frans iets beter. Op de terugweg naar de camping heb ik mezelf getrakteerd op een duikbril met snorkel en flippers…

Woensdag 29 mei aan het werk. Nodig tijd om onze weblog bij te werken. Eigenlijk moet je elke dag even wat opschrijven, maar dat schiet er wel eens bij in. Schrijven, de foto´s erbij zoeken en het geheel bij elkaar plakken in de weblog kost toch eigenlijk wel wat tijd. Ondertussen hebben we ook afscheid genomen van Frank. Hij is weer op pad gegaan richting Myra en daarna Konya. Er is ook nog even tijd om de nieuwe duikbril met snorkel uit te proberen! Ben het nog niet verleerd. Er staat alleen een harde wind met hoge golven, dus niet het meest ideale weer voor snorkelen. Als we ´s avonds de honden uitlaten laat Max ons even heel erg schrikken. Ineens ziet hij wat (geen idee wat) en hij loopt zo de weg op onder een auto. De auto reed gelukkig niet hard en lijkt er allemaal niets aan de hand te zijn. De Turkse chauffeur is net als ons heel erg geschrokken. Eens te meer weer een les om ze altijd aan de riem te hebben, ook als het niet druk is en ze eigenlijk altijd goed luisteren.

Donderdag 30 mei verlaten we Kas en gaan richting Demre. We stoppen om de oude graanschuren bij Andriake te bekijken en zien tot onze verrassing Frank voorbij fietsen. Even een praatje maken.

We worden aangesproken door Aziz. Kapitein (zie witte kapiteinspet) en enig bemanningslid van een oud motorbootje die ons graag de verzonken stad Kekova wil laten zien (uiteraard tegen betaling). Een middag op zee lijkt ons wel wat dus samen met Frank besluiten we hier op in te gaan.

Het bootje blijkt een ronkende en walmende Russische motor te hebben en een muziek installatie met disco! Desondanks vermaken we ons prima. Het is een glasbodem boot en wij vragen ons al af waar die glas bodem dan moet zitten. Bij de verzonken stad wordt dit ons onthult……. Een raampje van 30 bij 40 cm naast de motor geeft zicht op de resten van de verzonken stad. We hangen met ons drieën boven de motor en het raampje. Als je maar lang genoeg hier blijft zitten ga je door de dieseldampen vanzelf van alles zien….

Onderdeel van de tocht is een bezoek aan Kale, prachtig gelegen tegen een heuvel met een oude Ottomaanse burcht op de top van de heuvel. Wanneer we omhoog naar de burcht lopen zien we kans om op een of andere manier achter de kassa van de entree te komen. Dus als eerlijke toerist betalen we de entree maar bij de uitgang. Snappen ze helemaal niets van… Op de terugweg laat Aziz dol enthousiast iedereen via een oorverdovend snerpend geluidssignaal weten dat hij klanten heeft. Driekwart van de bootjes ligt werkloos aan de oever. Weer terug aan land besluiten we op camping Andriake te overnachten. Wij niet alleen blijkt, maar ook duizenden steekvliegen. We worden ´s nachts lek gestoken.

Vrijdagochtend nemen we opnieuw afscheid van Frank. Hij gaat door naar Konya en wij blijven aan de kust. We rijden langs het strand richting Demre. Onderweg gaan we eerst nog even zwemmen met Max en Sam, wij alleen op een gigantisch strand.

In Demre bezoeken we de St.-Nicolaaskerk, genoemd naar St. Nicolaas of te wel de echte Sinterklaas. Dus niets Spanje, maar Turkije! Het is een kleine, deels gerestaureerde, Byzantijnse kerk met mooie fresco´s.
Opvallend veel Russische bezoekers bezoeken deze kerk en bidden bij de tombe van St. Nicolaas.

Vlak bij Demre ligt Myra. Een dodenstad van de Lyciërs. Hier een mooi theater maar vooral de heuvelrug met gestapelde grafhuizen maken veel indruk.

Het is heel erg warm, te heet om lang rond te slenteren. Het strand lonkt. Binnendoor rijden we naar het Olympos Nationaal Park. Aan de kust zijn hier enkele picknick plaatsen waar we ook mogen overnachten. We vinden een schitterend plekje met een schitterende naam, Papas Iskelesi. Er staat al een Zwitserse camper en wij sluiten aan. Lekker zwemmen met de Max en Sam en ’s avonds een BBQ aan het strand. Het is weekend en ook een aantal Turken blijft overnachten. Dat betekent luide maar wel erg goede muziek en kampvuren.

Zaterdag kijken we onze ogen uit naar het Turkse strand en picknick leven. Volgeladen auto’s halen halsbrekende toeren uit om zo dicht mogelijk bij een picknick tafel of de zee te komen en ladingen eten worden bereid en opgegeten. Turkse vrouwen zwemmen door elkaar met uiteenlopende badkleding. Sommigen met lange broeken, tunieken en hoofddoeken, anderen met minuscule bikini’s die niets aan de verbeelding overlaten. Al met al is het een gezellige drukte van belang. De camper en vooral ook de honden trekken veel belangstelling en er worden veel foto’s, van en met ons, gemaakt.

Zondag 2 juni zwemmen we voor het ontbijt met de honden en ruimen we op. Facetime mislukt, dus maar even telefonisch contact met het thuisfront. En nadat Sam afscheid heeft genomen van zijn vriendje de schildpad breken we op en gaan we via het Nationaal Park naar Olympos. Via een oude rivierbedding bereiken we de ruïnes van Olympos aan het strand. We zien o.a. oude graftomben, een vervallen theater, een badhuis en een een tempel.

Nadat we uitgekeken zijn gaan we weer verder en na twee dagen wild kamperen zoeken we nu een camping. We komen terecht in Beldibi, camping Orkanos, ingeklemd tussen resorts en disco’s. We eten aan het strand met een prachtig woeste zee met hoge golven.

Maandagochtend worden we vroeg wakker. ’s Ochtends om half acht is het al een drukte van belang aan het strand op 5 meter van waar wij staan. De camping is een soort doorgang van hotels die niet aan het strand staan naar het openbare strand. Veel Turkse dames op leeftijd in doorzichtige tentjurken, kleine bikini’s en met zeer bijzondere hoedjes. Achter de hotels en resorts ligt een kilometers lange winkelstraat. Sjaals, soepjurken, bloemetjes broeken, strandkleding en leren jassen. We eten een zalige Turkse pizza. Bij het betalen kan de baas duidelijk niet rekenen. We mogen zelf het wisselgeld uitkiezen…. Geen idee of hij door heeft gehad dat we hem een flinke fooi gegeven hebben.

Dinsdag 4 juni vertrekken we richting Antalya. Tomtom blijkt andere ideeën te hebben over de route naar de hoofdweg. Tot 2 maal toe rijden we vast. Onze Duitse reisgids leidt ons vlekkeloos naar een perfecte parkeerplaats midden in het centrum. Via de poort van Hadrianus lopen we het oude centrum in. Leuke kleine straatjes met heel veel winkeltjes. Mathilde wordt de trotse bezitter van een Turkse harembroek.

Na enkele uurtje rondslenteren rijden we naar Aspendos. Hier staat het best bewaarde klassieke theater van Turkije. Er worden nog uitvoeringen van opera’s en ballet gegeven. We lopen ook naar de oude stad boven op de heuvel. Het oude stadium kan Frans niet tot trainen verlokken. Het is ook veel minder mooi als het stadium van Aphrodisias waar we eerder waren. Wel fraaie restanten van een aquaduct.

We besluiten Side (voorlopig) voorbij te rijden en door te rijden naar camping Osay bij Manavgat/Kizelot. Onderweg tanken we gas, onze lpg tank is bijna leeg (ruim 6 weken op 1 tank!). Ook bij de Shell blijkt dit een hele onderneming waarbij zwaar gereedschap om de vuldop vast en weer los te krijgen nodig is.