Turkije Zuidoost
Woensdag 5 juni, we kijken onze ogen uit naar het resort naast ons. De camping wordt overschaduwd door een enorm complex. Resort Sea Planet is net nieuw en in april opgeleverd.
Wanneer we er s’ avonds omheen lopen worden we uitgenodigd om binnen te kijken. Wat een luxe! Een enorme hal over de hele hoogte van het complex met enorme kroonluchters en gedecoreerd met zwart en goud. Aan de zeekant een groot terras uitkijkend over drie met elkaar verbonden zwembaden. Prachtig maar heel erg over de top. We begrijpen dat er veel Russische gasten zijn…… Wij gaan snel terug naar Max en Sam en naar ons nederig stulpje. Zo gelegen aan het strand is het geweldig, zolang je maar niet naar rechts kijkt…..
Donderdag 6 juni, Bij vertrek uit Kizelot kom ik de eerste vervelende Turk tegen. Bij afrekenen van de camping wil hij 60 euro, mooi niet dus. De gangbare prijs voor 2 nachten is 70 lira (ongeveer 30 euro) en dat heb ik hem gegeven. Na wat moppers is het ok! Terug naar Side. Rijden met de camper dwars door de poort van de oude stad, past maar net.
Side is erg toeristisch. Combi van oudheden en souvenirs. Bij de oudheden is het minder druk en ze liggen prachtig tussen de velden met wilde bloemen.
Van Side door naar Alanya. Een weg met niets anders dan resorts aan de kust. We kijken onze ogen uit. Na Alanya is het ineens afgelopen en volgen we een prachtige weg langs de kust door de bergen naar Anemur. Overal bananenplantages op terrassen. We rijden achter een vrachtwagen met bananen en over ongeveer 60 kilometer doen we ruim 2 uur.
In Anemur installeren we ons op camping Dragon bij het kasteel van Anemur. We gaan onder de bomen staan en blijken achter bekenden te staan die we al eerder in Pamucak ontmoet hebben. Zij wijzen ons op een plekje voor hen aan het strand. We verhuizen en staan nu werkelijk op het strand onder de bomen. Super!
We kunnen nog aanschuiven in het restaurant en krijgen de dagschotel. Prima, tomatensoep met salade en brood en vervolgens een soort kipgoulash met rijst. Dat alles voor slechts 30 lira (12 euro) voor ons beiden.
Vrijdag 7 juni, wakker worden op het strand. Lekker even met de honden zwemmen, douchen en ontbijten met bruin brood! Lekker! Op het strand gewandeld en het kasteel van Anemur, wat tegen de camping aanligt, bezocht. We worden heel vriendelijk ontvangen door de bewaarder. Hij laat ons de zoetwaterschildpadden in de gracht zien. Onwaarschijnlijk hoeveel daar rondzwemmen. Het kasteel is een van de best bewaarde kruisvaarders kastelen in Zuid Turkije en bestaat uit 36 torens verbonden door muren. Het kasteel bestaat uit drie steeds hoger gelegen delen en is nog in goede staat. We klimmen en klauteren over muren, kantelen en trappen. Na afloop van ons bezoek drinken we verse muntthee met de bewaarder.
Vanuit het kasteel zijn de markeringen van de schildpadnesten op het strand goed te zien, het lijkt haast wel een mijnenveld.
’s Avonds wordt op de camper geklopt dat we mee moeten naar het strand. Een schildpad is aan land gekomen om eieren te leggen. In het pikdonker zien we een grote schildpad die zich half ingegraven heeft hoog op het strand. Het ene na het andere ei plopt uit een soort slurfje aan haar achterkant. Tussen de 75 en 200 eieren worden zo gelegd. Vervolgens wordt het nest dichtgegooid en gecamoufleerd doordat de schildpad even verderop nog een soort nestkuil maakt. De nesten zijn beschermd en worden gemarkeerd door speciale wachters. Na ongeveer 45 tot 70 dagen (afhankelijk van het weer) komen de eieren uit. Helaas zijn wij dan al weer lang vertrokken, maar het zeer bijzonder om dit mee te maken.
Zwemmen voor het ontbijt. Daarna even douchen. Dat is redelijk spectaculair hier op de camping want de douches staan midden op het veld tussen een paar schotten. Met mijn lengte is het een douche met een view! ’s Middags ziet de lucht er steeds dreigender uit. Er hangt onweer boven de bergen en komt het wel of niet? Het blijft bij een dreigende lucht en een paar druppen….
Maandag, 10 juni, rijden we langs de kust door naar Tasucu. Camping Akcakil is ons door meerdere mensen aanbevolen en we vinden inderdaad weer een prachtig plekje aan de zee. Kiezelstrand hier, maar prachtig helder water. Sam heeft forse concurrentie bij zijn etensbak. Hij weet niet goed wat hij hier mee aan moet…..
Het blijft erg warm en Max is niet fit. Hij wil niet eten en ook het wandelen gaat niet geweldig. Snel uit en thuis en dan weer onder de auto. We besluiten de volgende dag het binnenland in te trekken naar Konya. Dat ligt een stuk hoger en we hopen ook een stuk koeler.
Woensdag, 12 juni, verlaten we Tasucu richting Cappadocië. Konya, stad van de Derwisj dansers is onze eerste stop. Het eerste deel van de tocht voert ons over hoge bergpassen en diepe dalen. Het is kaal en ruig land. De rivieren hebben diepe sporen in het landschap achtergelaten. Voor Konya komen we op een hoogvlakte en wordt het landschap vlak en saai. Veel landbouw, voornamelijk graan.
In Konya is geen camping, maar we hebben het adres gekregen van een gratis bewaakte camperplek bij (lach niet) het volkstuinencomplex. Het is een soort parkeerplaats met een hek er om heen aan de rand van de rondweg rond Konya. Voorzien van douches, wc’s en stroom. Prima voor elkaar dus, alleen een beetje lawaaiig want naast de rondweg ligt ook het vliegveld vlak in de buurt. De volkstuintjes zijn net als in Nederland afgebakende stukjes grond met een huisje erop en druk in gebruik voor de verbouw van groentes. Hele Turkse families zijn ’s avonds aan het schoffelen. Omdat we hier veel hoger zitten is het niet meer zo warm. Helaas knapt Max hier niet van op en we besluiten de volgende dag een dierenarts op te zoeken.
Donderdag, 13 juni. Met veel moeite hebben we een dierenarts in Konya gevonden. De telefoon wordt niet opgenomen dus besluiten we er met de camper heen te rijden. We worden weer super vriendelijk geholpen door een paar Turkse mannen om het juiste adres van de dierenarts te vinden (adressen zijn erg lastig te vinden omdat huisnummers ontbreken). De dierenarts spreekt helaas zeer slecht Engels en dat maakt communiceren erg lastig. Ze vindt Max een erg oude hond en volgens haar is hij uitgedroogd. Hij krijgt een infuus en 2 uur later mogen we hem weer ophalen. Dat is even schrikken want hij kan niet meer lopen. Gelukkig knapt hij bij de camper weer een beetje op. We zoeken een plekje in de schaduw en laten Max even bijkomen. Zelf gaan we intussen het Mevlana museum bekijken. Het museum is gewijd aan Celaleddin Rumi, of Mevlana, de stichter van de filosofie der Derwisjen, hij wordt gezien als één van de grootste mystici van de islamitische wereld. In het museum de tombe van de Rumi, manuscripten en gebruiksvoorwerpen uit het leven der Derwisjen.
Het museum is vooral interessant door de eerbied van de Turkse bezoekers voor het tentoongestelde en de emoties die hierbij loskomen. Huilende vrouwen en mannen! Wat verder vooral opvalt is het prachtige decoratieve tegelwerk. Schitterend! Op de terugweg lopen we per ongeluk een tentoonstelling ter ere van Ataturk (vader der Turken) binnen. In dit geval een minutieus op schaal nagemaakt panorama van een oorlogslandschap rond 1920.
Dan snel terug naar Max en Sam en terug naar de parkeerplaats bij de volkstuintjes. Max is niet goed, toch slaagt hij erin als Frans even met Sam aan de wandel gaat er achter aan te gaan. Wat een doorzetter! ’s Avonds eet hij een bakje gekookte kip met rijst en bouillon. Dat geeft weer wat moed. De volgende ochtend is het helaas helemaal mis.
Vrijdag 14 juni is black Friday. De dag dat Max komt te overlijden. Ondanks ons verdriet blijft ons toch ook bij de behulpzaamheid en het medeleven van de arts in de kliniek van de faculteit voor diergeneeskunde in Konya. Alle lof voor hem en zijn medewerkers!
Mail aan familie, vrienden en bekenden
Vandaag, 16 juni, een mail met een droevige boodschap. Afgelopen vrijdagmiddag, 14 juni, is Max overleden. Na, wat achteraf is gebleken, een lange strijd om bij ons te blijven is zijn hart er mee gestopt. Dit gebeurde in Konya (midden Turkije) in de universiteitskliniek voor diergeneeskunde. Zij hebben onderzocht wat de oorzaak was en het blijkt dat Max al ruim 2 tot 3 jaar longkanker en prostaatkanker heeft gehad. Hij had bijna geen gezonde longcellen meer over en de doktoren waren zeer verbaasd dat hij pas 3 dagen geleden ingestort is. Afgelopen woensdag had Max nog samen met Sam in zee gezwommen, achter de balletjes aan!
De laatste twee weken begon Max wat slechter te eten. ‘s Ochtends sloeg hij soms het ontbijt over, maar tot afgelopen dinsdag at hij ’s avonds zijn bak goed leeg. Het bewegen was wat minder, hij wilde niet meer lang uit, maar dat was ook in Nederland al zo. Even snel een poepje en een plasje en dan gauw weer een plekje in de schaduw of de mand, maar zodra de balletjes uit de zee gehaald moesten worden was hij de eerste. In een keer wilde hij niets meer eten, zelfs zijn lekkerste snoepje niet, en zijn conditie ging zienderogen achteruit. Wij hebben een dierenarts opgezocht in Konya. Zij dacht dat Max aan uitdroging leed en heeft hem een infuus gegeven. Dit had amper effect en wij zijn naar de universiteitskliniek voor diergeneeskunde in Konya gegaan.
Verbazingwekkend is wel dat Max zo lang ziek is geweest zonder dat iemand iets gemerkt heeft. Alles werd aan ouderdom en artrose (wegens zijn gebroken poot) geweten. Max heeft ons op verbazingwekkende manier voor de gek gehouden. Hij liet niets merken en deed overal enthousiast aan mee (balletje gooien, achter katten aan, etc.). De dierenarts in Nederland heeft Max voor vertrek naar Turkije een paar maal gezien en kwam ook tot de conclusie ‘ouderdom’ en heeft Max voor vertrek gezond verklaard. Dus of je het had kunnen onderzoeken of weten????
Max wilde altijd met ons mee op reis. Als we aanstalten gingen maken zorgde hij er wel voor dat hij in de auto zat. Het zou niet gebeuren dat hij niet mee ging….. Als het dan wel eens gebeurde dat hij een weekje uit logeren ging, paste hij de weken er na dubbelgoed op dat we niet zonder hem vertrokken. Nu, op deze reis heeft hij ons achtergelaten en moeten wij zonder hem verder. Op dit moment staat ons hoofd daar niet naar. We gaan een paar dagen rustig aan doen en ons bezinnen op wat we willen. Verder reizen volgens ons plan of ons plan bijstellen. Hoe of wat nog geen idee. Jullie horen wel van ons via de weblog hoe we verder gaan.
Frans & Mathilde op reis 