Turkije Midden
Zaterdag 15 juni. Gisteren zijn we rechtstreeks vanuit Konya naar Sultanhani gereden. We komen terecht bij Mustafa op een kleine camping in het dorp. Ons hoofd staat er niet naar, maar we moeten wat eten en Mustafa biedt aan voor ons te koken. We moeten zeggen wat we willen hebben en een paar minuten later zien we Mustafa in zijn auto stappen op weg naar de supermarkt. Het resultaat is zalig! Uiteraard kip en aubergine, maar erg lekker klaargemaakt. Het bijbehorende pilsje moet eerst even door zijn zoon op de fiets opgehaald worden. ’s Avonds komt Mustafa nog een lekker schaaltje pruimen uit eigen tuin brengen.
De volgende dag gaan we de karavanserai van Sultanhani bekijken en vertelt de tapijthandelaar heel boeiend over de soorten tapijten: kelim, geweven, geknoopt en geborduurd. Naast nieuwe tapijten verkoopt hij ook hele fraaie oude tapijten uit Oost Anatolië. En ja….. we gaan voor de bijl! Er ligt nu een oosters tapijt opgerold in de camper onder de bank. Schitterend!
Karavanserais werden gebouwd rond 1200 n. Chr. door de Seldjoeken langs de karavaanroutes door Anatolië om de handelslieden en voorraden te beschermen. Het is een joekel van een gebouw met opslagruimtes, slaapplaatsen, keukens, etc.
Wij rijden naar Cappadocië. We weten dat daar een goede camping is met prachtig uitzicht en daar willen we een paar dagen gaan staan. We rijden zonder problemen door naar Goreme en komen dan ineens voor een paar steile haarspeldbochten te staan….
… om bij camping Kaya te komen moeten we een steile helling met enkele verraderlijke bochten omhoog. De camper haalt het maar net!.
Later lezen we bij de beschrijving van de camping om vooral niet via de weg te komen die wij genomen hebben!!!
Maar we zijn boven en vinden een plekje op camping Kaya met schitterend uitzicht over de rotsformaties. We treffen vriendelijke buren uit Nederland en Duitsland en een camping met goed sanitair. Lekker douchen zonder rond te hoeven springen om een druppel op te vangen of in de douche ernaast te moeten gaan staan omdat de douchekop daarheen spuit, en nog schoon en heet ook!
Zondagochtend rond 6 uur ’s ochtends worden we wakker van een vreemd geluid. Het lijken wel gasbranders boven ons hoofd… We kijken uit het raam en zien wel 50 luchtballonnen in de vallei. Sommige maar zo’n 20 meter boven de camper! Geweldig om te zien! Ter plekke besluiten we om ook te gaan ballonvaren!
Zondag en maandag houden we rustdag. Verwennen Sam met veel aandacht en genieten van de rust en het uitzicht op de camping.
De rotsformaties van Cappadocië zijn ontstaan door erosie van de verschillende gesteenten lagen (lava en tufsteen). Het tufsteen is zacht en dus zeer geschikt voor bewoning in rotswoningen. Al vanaf de 4e eeuw werd Cappadocië bewoond door monniken en kluizenaars en het stikt dus werkelijk van de kleine kerkjes en kloosters uitgehouwen in het zachte tufsteen. Tegenover de camping ligt zo’n kerkje met klooster.
Als we Sam uitlaten komen we hier langs. De bewaarder nodigt ons uit om te komen kijken. We hebben geen geld voor de entree bij ons, maar dat geeft niet, kan morgen ook wel en dan moeten we thee met hem drinken. Dat kan gelukkig allemaal in Turkije. We krijgen een zaklantaren mee, Sam wordt even bij de bewaarder geparkeerd en we gaan de kerk in.
De gespiegelde kerk (kerk en klooster zijn in grote lijnen elkaars spiegelbeeld) is uitgehouwen uit de rots, met smalle lage gangetjes naar de verschillende ruimtes afgesloten met grote sluitstenen. De kerk dateert uit de 8e – 9e eeuw en is met rode verf gedecoreerd. Best spannend om zo half gehurkt door een donker gangenstelsel te kruipen!
Vanaf onze camperplek kijken we in het wandelparadijs, de Rose Valley. Prachtige vergezichten en veel afwisselende kleuren. Dinsdag 18 juni maken we ‘de’ wandeling door de rosé vallei. Vanaf de camping is dit een route van circa 2 uur langs een aantal oude kerken en kloosters naar Cavusin en dan kun je met de bus weer terug. Het is werkelijk fantastisch mooi. We lopen over smalle paden, door grotten en tunnels, over steile trappen, langs grotwoningen en grillige rotsformaties. Onderweg passeren we zelfs een paar cafeetjes waar we wat kunnen drinken.
Alleen die 2 uur…….na 6 uur lopen komen we eindelijk in Cavusin aan en daar moeten we nog een uur wachten op de bus. Een vriendelijke Turk pikt ons op en zet ons in Goreme af. Hij kan de helling niet omhoog!! We moeten nog 2 kilometer lopen, omhoog naar de camping….. Een liter koud water voor Sam en een paar grote snoepen en 2 ijskoude pilsjes plus een zak chips voor ons zijn onze beloning.
De volgende dag hebben we de smaak te pakken en besluiten via het dal naar Goreme te lopen en daar het openlucht museum te bezoeken. Deze keer laten we Sam thuis. Een goede beslissing blijkt achteraf, want wanneer we na 3 uur lopen Goreme bereiken zijn we kapot. Het is erg heet en door de hoge rotsen waren gedwongen helemaal rondom Goreme te lopen. Wel weer een prachtige tocht en bij een glas frappe (ijsmengsel met koffie en slagroom) komen we weer bij.
Het openlucht museum is mooi maar valt ons wat tegen na de kerken die we gisteren ‘in het wild’ gezien hebben. Wel prachtige fresco’s en decoratieve schilderingen. We kunnen er nog steeds niet over uit dat op zo’n korte afstand van elkaar zoveel kerkjes zijn uitgehouwen uit de rotsen. In het openlucht museum zijn er een stuk of 6 fraai gerestaureerd, maar oorspronkelijk moeten het er honderden geweest zijn.
Donderdag 20 juni maken we een tochtje door de omgeving met de camper. Naast kerken en kloosters zijn er complete ondergrondse steden in het tufsteen uitgehouwen. In dit gebied zijn er 36, waarvan een paar voor bezoekers opengesteld. We bezoeken de ondergrondse stad Kaymakli. We krijgen een privé rondleiding in een op hoog tempo, zeer rap, gebroken Engels. Gelukkig vertelt hij een aantal keren hetzelfde, dus uiteindelijk snappen we het verhaal. Over 5 niveaus verdeeld zijn er kleine woonverblijven, stallen, bronnen, ventilatie- en communicatie schachten, kerken en voorraadkamers. Hoe oud deze steden zijn is onbekend, maar vermoedelijk woonden hier van de 6e tot de 9e eeuw duizenden mensen. Deze mensen waren stukken kleiner dan nu en het gangenstelsel is niet geschikt voor Frans, want hij bewijst maar weer eens dat hij geen ezel is en stoot maar liefst 5 keer fors zijn hoofd.
Na Kaymakli bezoeken we ook de grootste ondergrondse stad Derinkuyu (diepe bron). Deze valt ons wat tegen. Het is minder oorspronkelijk en meer aangepast voor de toeristen. Het complex, waar ooit ongeveer 20.000 mensen moeten hebben gewoond, beslaat 8 verdiepingen en is ongeveer 60 meter diep. Frans ziet wel kans om nog een keer zijn hoofd fors te stoten en is er helemaal klaar mee!
Terug boven de grond worden we besprongen door vrouwen en kinderen die ons souvenirs willen verkopen. We kopen een lappenpoppetje en zijn daarmee bevrijd van de plaag. Het is in Turkije zelden hinderlijk maar hier wel. Waarschijnlijk door gebrek aan toeristen, want het is inderdaad erg rustig.
We rijden door naar Soganli. Volgens de reisgids een oase van rust na de drukte van het Goremedal. We bekijken hier 2 mooie kerken in de heuvels. Voor de eerste moeten we een steile rots beklimmen. We worden hier toch steeds handiger in…
Dan worden we ook hier belaagd door souvenirverkopers. We rijden een stukje verder om in alle rust te kijken waar we heen moeten, maar dan komen ze ons zelfs op de fiets achterna…..
We rijden terug via Urgup. Een mooie route over een hoogvlakte doorsneden door kale en ruige kloven met de typische rotsformaties van Cappadocië en met de witte top, eeuwige sneeuw, van de Erciyes Dagi (3900 meter) op de achtergrond.
In Urgup vinden we een supermarkt met een vleesafdeling! We eten dus eindelijk weer eens iets anders dan kip! Vleesspiesjes op de BBQ!
Vrijdag 21 juni en zaterdag 22 juni doen we het rustig aan. Gaan nog even met de dolmus naar Urgup. We wandelen een paar uurtjes door de stad, klimmen naar het uitzichtpunt en doen wat boodschappen. Kopen een backgammon spel dat hier veel gespeeld wordt! Helaas, nog op zoek naar de spelregels, want die ontbreken….
Een beetje relaxen en wat voorbereiden op de spannende dag van morgen.
Zondag 23 juni is het dan zover. ’s Ochtends om 4 uur gaat de wekker. Frans heeft voor het eerst de wekker van zijn nieuwe smartphone gezet….. en kan hem niet weer uitkrijgen…. We waren dus goed wakker!
Om 4:45 uur worden we samen met Doris en Peter, die we ook al eerder op onze reis in Papas Iskelesi ontmoet hebben, opgepikt door een busje bij de ingang van de camping. We worden naar een verzamelplaats bij Goreme gebracht. Daar liggen en hangen half in de lucht al een stuk of 7 ballonnen.
Wij mogen naar een relatief kleine ballon waar ongeveer 20 mensen in kunnen. We staan met de Zwitsers samen in 1 compartiment (er zijn 5 compartimenten waarvan 1 in het midden voor de ballonvaarder). Spectaculair om te zien hoe alles in gereedheid wordt gebracht en we uiteindelijk de lucht in gaan. Het is echt een fantastische en onbeschrijfelijke ervaring. Je zweeft hoog in de lucht, het is stil en de zon komt op boven de grillige rosé en witte rotsformaties………
De landing lijkt vanzelf te gaan. Onder ons staat in een veld al een terreinwagen met trailer gereed en onze ballonvaarder ziet kans om de mand van de ballon op de trailer te landen! Een perfecte vlucht die beklonken wordt met rosé champagne en een diploma. Een geweldige ervaring!
Maandag nemen we afscheid van Doris en Peter. Zij gaan verder richting het noord oosten. Wij willen eigenlijk ook verder trekken, maar dan richting het zuid oosten, richting SanliUrfa. Het is daar zeer warm en daar hebben we niet veel zin. We besluiten vandaag nog hier te blijven en eens goed te bekijken wat we per se willen zien en hoe onze route eruit gaat zien. Waar we morgen heen gaan? Wordt vervolgd……..
Frans & Mathilde op reis 