Turkije Middenoost
Dinsdag 25 juni verlaten we ons plekje op de Kaya camping in Goreme. We rijden op advies van de campingbaas via een prachtige route door de bergen naar Karahmanmaras.
In dit gedeelte van Turkije zijn vrijwel geen campings en we vinden via internet een plek bij een picknickplaats vlak voor Karahmanmaras. Een prachtig aangelegd park met een, volgens Frans, Hollandse molen, vijvers, picknickbanken en BBQ’s. Als we arriveren is het rustig en op de parkeerplaats achter het hek staat niemand. Al snel komt er een bewaker op ons af. Frans heeft het druk met de man die alleen Turks spreekt. De man doet steeds zijn duim in de mond. Het gebaar voor thee drinken, maar Frans doet net alsof hij het niet begrijpt. Ik maak graag gebruik van het feit dat vrouwen hier niet echt meetellen en ga lekker iets anders doen.
’s Avonds is het een drukte van belang. Alle plekken zijn bezet met grote families al dan niet met hoofddoekjes. De beschikbare BBQ’s worden gezamenlijk gebruikt en het is gezellig. Wij kijken onze ogen uit, maar andersom worden wij ook zeer aandachtig bekeken door iedereen. Sam is in een kant en klaar gezinnetje gerold. Bij de camperplek is een teefje met jongen en dat gaat prima met elkaar. We geven het teefje maar wat extra voer, dus dan is het helemaal klaar. Wanneer we Sam uitlaten gaat de hele familie mee.
Woensdag gaan we vroeg op pad naar de Nemrut Dagi. Onderweg maken we een omweg naar de Ataturkdam, één van de grootste stuwdammen ter wereld. De dam wordt streng beveiligd en we kunnen alleen vanuit een uitkijkpunt kijken.
Weer onderweg maken we een kleine omweg om te kijken bij een oude Romeinse brug in Cendrere Coprosu. Vandaar zou je ook naar Nemrut Dagi moeten kunnen? Bij de brug ontmoeten we een Duits sprekende Turk, Omar, die ons een camperplek aanbiedt zo’n beetje op de brug.
Omar vertelt dat de weg vanuit hier naar Nemrut Dagi niet goed is om met een camper te rijden en biedt ons aan een ritje met de dolmus naar de Nemrut Dagi te regelen voor 130 TL uit en thuis. Waarschijnlijk veel te duur, maar (zeker achteraf) het geld dubbel en dwars waard. We worden samen met 2 Turkse jongetjes (van ca 7 en 11) opgepikt door Husein.
Via een onwaarschijnlijke weg door de bergen (geen asfalt, steil, haarspeldbochten, smal, diepe afgronden, rivierbeddingen, kuilen en gaten) van ongeveer 20 km rijden we eerst naar Arsemia, een antieke nederzetting, waar we even stoppen om te kijken.
Verder naar de Nemrut Dagi. Dit hadden we inderdaad nooit met de camper kunnen doen. Het laatste stuk gaat via de officiële weg (50 km vanuit Katha) die wij anders ook genomen hadden. Ook deze weg is smal en lange erg steile stukken. We waren waarschijnlijk wel boven gekomen, maar onze camper had dit niet leuk gevonden. Conclusie, goed dat we het zo gedaan hebben. Op de top van de Nemrut Dagi (2206 m) is een grafmonument gebouwd door koning Antiochus I rond 30 v.Chr. Drie enorme terrassen zijn uit de bergtop uitgehakt met daarop kolossale beelden van hemzelf en de grote (Griekse en Perzische) goden. Vanaf de parkeerplaats nemen onze jonge gidsjes ons op sleeptouw. Via een steil grindpad (trap is onder constructie) klimmen we met Sam omhoog.
We komen aan de oostkant boven. De koppen zijn prachtig, maar onze gidsjes hebben haast om ons naar de westkant te loodsen. Hier gaat de zon onder en ze willen ons op een goed plekje installeren. Frans blijft beneden bij Sam zitten en ik ga verder met ze omhoog. Op de bergkam zien we de zon ondergaan. Prachtig.
Als de zon is ondergegaan klimmen we via een geitenpad omlaag. De gidsjes geven precies aan hoe we moeten lopen. Prima jochies! Dan nog een enerverende rit terug in het donker via dezelfde onmogelijke weg als de heenweg. Soms is het maar goed dat het donker is…. Deze keer zit ik voorin en Frans met Sam achterin…. Onderweg belt Omar wat we willen eten en bij terugkomst is de tafel gedekt op …… de Romeinse brug!
Onder een fantastische sterrenhemel eten we eieren met groente en brood en een pilsje. Als we klaar zijn komt Omar bij ons zitten en ook de bewaker schuift aan. Onder het genot van nog een pilsje zien we de maan opkomen boven de bergen. Super!
De volgende ochtend is ons plekje bij de brug wat minder super. Om 7 uur staat de zon al te branden op de camper en is het binnen al ruim 30 graden. We moeten wachten tot Omar arriveert om af te kunnen rekenen voor we vertrekken. Na de nodige chai (thee) vertrekken we. We besluiten naar het noorden te rijden. Het zuidoosten van Turkije is prachtig maar ons te heet in deze tijd van het jaar. We willen graag nog een keer terugkomen maar dan eerder in het jaar. Omar vertelde ons dat in april de nu dorre heuvels vol met bloemen staan…. Nu op naar het koelere noorden. De route van zuid naar noord loopt over meerdere bergpassen en de wegen zijn zeer gevarieerd van kwaliteit. Op sommige stukken rijden we 30 km en proberen we al zigzaggend de ergste gaten te vermijden en andere stukken zijn 4-baans snelwegen waar we vrijwel de enigen zijn.
In Malatya lunchen we langs de weg. De bedoeling is een simpel broodje, maar de hele tafel wordt volgeladen en we eten zalige meze en lamsspiesen met brood. Prima! Hoef ik vanavond niet meer te koken. We rijden verder door de bergen en bij Elazig komen we weer in het stroomgebied van de Eufraat. Hier ligt een enorm stuwmeer en we moeten met de pont over. Ik rij en ik moet achteruit de pont oprijden. Alle aanwezige mannen (en dat zijn er nogal wat) bemoeien zich ermee. Een mooie vertoning maar gelukkig gaat alles goed.
Op zoek naar een camperplek zien we best veel plaatsen waar we kunnen staan, maar zo alleen en verlaten dat we dat niet aandurven. Uiteindelijk rijden we nog een flink stuk door naar Tuniceli. Daar zien we bij een benzinestation nog een camper staan. We vragen of we hier mogen overnachten en dat is goed. We zien ook ineens veel patrouille wagens van het leger rondrijden. Het blijkt dat we in een vrij onrustig gebied zitten (Koerden). We lopen nog even het stadje in met Sam en staan onze ogen uit te kijken bij een enorme Turkse bruiloft in de tuin van een restaurant. Echte suikertaartjurken, zowel de allerjongsten als de ouderen, en geweldige muziek met trommels en een soort gitaar. ’s Nachts koeien op straat…..
Vrijdagochtend zijn we vroeg wakker. We blijken de camper naast een bouwput gezet te hebben en op een halve meter van waar wij slapen wordt gehamerd, getimmerd, gezaagd en…. gezongen. Het is inmiddels ook al weer erg warm dus we zijn snel weer op pad. Een prachtige weg door een kloof langs een snelstromende rivier. We stoppen om Sam even te laten afkoelen. Hij vindt het zalig.
We zien de natuur nu ook echt weer groener worden. Naarmate we verder naar het noorden komen en er weer meer water voorhanden is, worden de bomen weer talrijker en hoger en zien we weer meer bloemen. Eerst vooral in de kloven langs de riviertjes maar zo’n 100 km onder de Zwarte Zee zien we weer de eerste bossen.
We rijden door naar Macka. Daar vinden we een plekje op Sumer camping. Eigenlijk is het een enorm openlucht restaurant bij een forellenkwekerij. We mogen op een klein veldje naast het snelstromend riviertje staan onder de bomen.
Zaterdag 29 juni maken we er een lekkere rustdag van. We hebben fantastisch geslapen, lekker koel en ondanks de herrie van het riviertje lekker rustig. Onze buren zijn wat oudere Duitsers in een prachtige grote caravan. Op de camping ook een Belg op een motor. Hij moet wachten op zijn visum voor Iran. Rosdie heeft het goede idee om ’s avonds met zijn allen te BBQen. Op de motor worden kőfte, worstjes en wijn gehaald in Macka.
Monica en Gunter leveren lamkarbonaadjes, salade, bier en raki en wij leveren brood, bier, salade en ook nog wat kőfte. Kortom een echt feestmaal en super gezellig!
De volgende avond eten we forel in het restaurant. Zalig! een perfecte afsluiting van ons verblijf op camping Sumer.
Frans & Mathilde op reis 