Turkije Noordoost
Maandag 1 juli, tijd om te vertrekken. We willen naar de zwarte zee, maar eerst bezoeken we het Sumelaklooster. Het klooster ligt hoog in de bergen als het ware tegen de berg aangeplakt.
We rijden tot de parkeerplaats voor de bussen en gaan via het wandelpad omhoog. Later zien we vlak bij het klooster nog een parkeerplaats….. maar of de camper dat gehaald had? Wij zijn in ieder geval een van de weinigen die klimmen langs het eeuwenoude pad van de monniken steil omhoog door een dennenbos. Het Sűmela Manastiri is in de 4de eeuw gesticht door 2 Griekse monniken en bezit prachtige fresco’s.
Het klooster is meerdere malen herbouwd en de meeste van de huidige gebouwen dateren uit de 19e eeuw. Het is een christelijk bolwerk en het is vreemd om in dit islamitisch deel van Turkije zo veel Turkse bezoekers te zien. Hieronder ook streng islamitische vrouwen in boerka. Ze gedragen zich niet prettig, maar kijken zeer fel uit de ogen naar ons, toeristen.
We lopen het pad weer naar beneden en gaan verder richting Trabzon.
Daar willen we de Haghia Sophiakerk bekijken. De kerk is in gebruik als moskee en het interieur van de kerk met zijn fresco’s is verscholen achter gordijnen. Wij hebben geluk, een vriendelijke Turk trekt de gordijnen even aan de kant zodat we kunnen kijken. De fresco’s met taferelen uit het Oude Testament moeten tot de mooiste in Turkije behoren.
Later horen we dat we echt tot de gelukkigen behoren, de meeste toeristen komen niet verder dan de gordijnen.
Wij rijden verder, in westelijke richting, langs de Zwarte Zee. Op zoek naar een plek om te overnachten slaat de pech toe. Nadat we getankt hebben wil camper niet meer starten. Opnieuw het probleem van de elektronische startonderbreker. Met vereende krachten wordt de camper naar een parkeerplek geduwd. Frans probeert alle trucjes die de ANWB hem in Bulgarije heeft geleerd, helaas niets helpt. De mensen van het tankstation, zeer behulpzaam, bellen de FIAT-service. Al snel verschijnt er een alleen Turks sprekende monteur. Gelukkig heeft hij wel een Engels sprekende zus en zij treedt telefonisch op als tolk. Al met al is het probleem enkele uren later opgelost en nadat we alle, vele, behulpzame mensen hebben bedankt gaan we op zoek naar een plek om te overnachten. We belanden bij Vakfirbir op een parkeerplaats tussen de vrachtwagens aan de zwarte zee.
Vroeg wakker. We staan naast een drukke weg. De Zwarte Zee is mooi, hoge golven en een rotskust waar de golven op breken. De hele ochtend rijden we langs deze kust. De zeekant is prachtig, de landkant valt tegen. Eigenlijk is er ononderbroken bebouwing van flats, winkels, niet afgemaakte bouwprojecten, etc. Nergens rekening mee houdende heeft men hier een grote vierbaansweg gedropt. Om camping Goveluk in Unye te bereiken moeten we achteruit (op de snelweg) de ingang inrijden!
De voorzieningen van de camping stellen niet veel voor maar het uitzicht is geweldig. Enig nadeel is dat het zo hard waait dat we niet echt buiten kunnen zitten. We bekijken het uitzicht dus vanuit het raam. Prachtige hoge golven en een klein zwart zandstrand.
Woensdagmiddag 3 juli gaan we weer verder. We willen een rondje maken door midden Anatolië. Seldjoekse geschiedenis en Hettitische vindplaatsen. We vertrekken richting Tokat op een volgens de kaart gele weg maar na zo’n 20 km is de weg weg….. Men is druk bezig met een nieuwe weg, maar waar en hoe onze weg precies loopt komen we niet achter. Een vriendelijke Turk helpt ons om via wat gravelwegen weer op de grote weg te komen. We komen langs een camping die Gunter en Monica ons in Macka hebben aanbevolen. Hoog in de bergen en prachtig weer, Niksar camping is alles wat beloofd is. Goed aangelegd, goed sanitair, vriendelijke beheerders…… te vriendelijk misschien?
Minimaal om het 1/2 uur wordt gevraagd hoe het gaat. Eten wordt voor ons geregeld bij het plaatselijke restaurant en is het onmogelijk te weigeren om bij de BBQ aan te schuiven bij de de burgemeester van Niksar en zijn vrouw. Het aanbod om opgehaald te worden door een auto met gids en langs de bezienswaardigheden van Niksar te rijden ontlopen we door de volgende dag op tijd te vertrekken.
Donderdag 4 juli, we zijn ontsnapt…. Wij rijden naar Sulusary, daar ergens ligt Sebastopolis. Dit moet een relatief nieuwe opgraving zijn met veel verrassende vondsten. Wij vinden echter niets. Een paar jongetjes leiden ons naar een klein museum wat dicht is en verder is er niets.
Dan maar door naar Bogazkale. In Bogazkale rijden we Baskent camping op en zien we oude bekenden, Gunter en Monica die we al eerder in Macka ontmoet hadden. De camping is mooi hoog gelegen en we hebben prachtig uitzicht over Hattusas, de vroegere Hettitische hoofdstad.
De volgende morgen genieten we van de rust op de camping. Lekker ontbijten, wandelingetje met Sam en genieten van het uitzicht. In de middag pakken we de camper en gaan naar Hattusas. Dit was de hoofdstad van de Hatti vanaf ongeveer 3000 v.Chr. tot 1000 v.Chr. en is zeer uitgestrekt. Er staan nog delen van de muren en enkele poorten. De stad is gebouwd op een heuvel begrensd aan drie kanten door steile ravijnen. Rond de stad is een weg aangelegd langs de oude stadsmuren (ongeveer 7 km) zodat je met de auto alle bijzonderheden kunt bekijken.
Op een klein gedeelte van de oude stadsmuur is een reconstructie gemaakt van de koningspoort. De muur bestond uit ongeveer 6 meter hoge ruw gehouwen steenblokken met daarboven zongedroogde bakstenen. Terwijl wij bij de reconstructie staan te kijken is Sam in de auto achter het stuur weer fotomodel. Dit keer blijft zelfs de politie staan om foto’s te maken!
Zaterdag 6 juli, geen goede dag. Frans is de hele nacht aan het spoken geweest. Diaree, overgeven, koorts, helemaal van slag. Bedorven ijsje gegeten? Rustdag dus.
Zondag 7 juli, de misère lijkt weer achter de rug. We gaan op pad, eerst naar Yazilikaya, een heiligdom in de rotsen.
De reliëfs in de rotsen zijn prachtig bewaard gebleven en vooral de binnenste kamer die we via een smalle gang door de rotsen bereiken is indrukwekkend.
Dan door naar Alacahuyuk, gelegen op zo’n 30 km van Bogazkale. Opnieuw een Hettitische stad, maar nu veel kleiner en beslotener. Daardoor geeft het ook meer een indruk hoe zo’n stad er vroeger uitzag dan het uitgestrekte Hattusas. Er is ook een klein museum, maar alle interessante vondsten worden in Ankara tentoongesteld.
Terug laten we TOM de route bepalen. Gaat prima! We komen langs kleine dorpjes, worden enthousiast toegewuifd door de bewoners. Sam kan nog even zwemmen, we worden over mooie ‘binnen doorwegen’ geleid totdat we op 8 km van onze bestemming vastlopen in een grindafgraving….
Maandag 8 juli. Terug naar de kust. Via Amasya, een oud stadje met een Hettitische citadel, Romeinse rotstomben, Osmaanse moskeeën, een Koranschool en oude herenhuizen met houten balkons boven de rivier.
Over een prachtige weg door de bergen rijden we verder, langs een langgerekt stuwmeer in de buurt van Duragan, naar Kamping Marti in de baai bij Sinop. We worden naar een mooi plekje aan het strand gedirigeerd en we staan. Letterlijk en figuurlijk, want de auto wil niet meer starten. Opnieuw de elektronische blokkade van sleutel en contactslot!
Het is inmiddels laat. De auto zien we morgen wel weer. Eerst een pilsje en een glas wijn en dan een hapje eten in het restaurant bij de camping.
Een lekkere goulash met rijst en salade.
Frans & Mathilde op reis 