Griekenland Vasteland Noordwest
Donderdag 8 augustus. We verlaten de drukke en rommelige camping in Vasilliki. We rijden de weg terug naar Lefkada en hebben nu wat meer oog voor het schitterende landschap. De ene prachtige baai na de andere komt na elke bocht (en dat zijn er nog al wat) te voorschijn.
Het blijft toch heel erg druk (heel veel Italianen) en we zijn blij als we het schiereiland verlaten. We gaan door een tunnel onder een baai door naar Preveza. Met afgeplakte koplampen voor groot licht, want ons dimlicht is er weer eens losgetrild. Blijft een probleem! Preveza is uitgestorven in de hitte van de middag. We rijdend door naar camping Acrogiali bij Riza. Deze keer hebben we mazzel. Het is een kleine camping met een aantal plaatsen aan zee en er is net een plek vrijgekomen in de eerste rij aan zee! Enig nadeel is dat er weinig schaduw is, maar het is zo’n giga mooi plekje! Als het te warm is gaan we gewoon weer verder.
De rest van de middag liggen Frans, Sam en ik in zee. ’s Avonds zien we vanaf onze plek de zon ondergaan in zee. Er staat een grote lamp op de zee gericht en de zee is zo helder dat we in de branding de keien er onder (het is een kiezelstrand) kunnen zien. Perfect plekje.
Vrijdag, zaterdag, zondag, maandag……. We kunnen er niet genoeg van krijgen……… Uitslapen, even zwemmen en met Sam lopen, ontbijten uitkijkend over zee, beetje zwemmen, snorkelen, dobberen op het luchtbedje (kunnen we net met zijn tweeën half op liggen), beetje lezen, enz…. Het is net vakantie……..Enige onderbreking zaterdagavond tot 4 uur ’s nachts life Griekse smartlappen… in een vol restaurant…..
Dinsdag 13 augustus is het afgelopen met het geluier en gaan we weer reizen. Boven Preveza ligt Kassopi, de resten van een grote antieke stad op een hooggelegen plateau met uitzicht over de Ionische Zee. Via een smal weggetje kronkelen we naar boven. De Kassopiërs waren een stam die in de 4de eeuw v.Chr. in deze streek leefden. De opbouw van de stad is verrassend strak en gepland in blokken. Er wordt druk gewerkt…. Nou ja, de mannen hebben middagpauze… aan de opgravingen. Sam wil in de schaduw blijven en een van de mannen wil wel even op hem passen….
Op de nabijgelegen bergtop zien we het monument van Zalongou, wat herinnert aan de vrouwen van Souli, die zich in 1806 liever van de kliffen wierpen dan zich over te geven aan de Turken. Natuurlijk gaan we kijken….. 400 treden omhoog en weer omlaag… Het uitzicht is fantastisch! Het monument is van afstand mooier!
We rijden via een prachtige route langs een rivier naar Dodoni. Na Delphi het belangrijkste orakel van het oude Griekenland en… met het grootste theater van Griekenland. Helaas… We arriveren na 3 uur en dan is in Griekenland alles dicht (veel bezienswaardigheden zijn alleen tussen 9 en 15 uur open!). Even zoeken en via een zijweggetje en een stukje lopen op een zandpad kunnen we toch een stukje theater zien.
We besluiten dat we het niet de moeite waard vinden om er de volgende dag voor terug te komen (we zijn in Turkije vreselijk verwend….) en rijden door naar de camping in Ioannina. We vinden een plekje aan het meer met zicht op de roeivereniging, die ’s ochtends vroeg en ’s avonds laat druk in training zijn. Leuk om te zien!
De camping ligt op een kilometer van het centrum dus de volgende dag gaan we lopend de stad in. Ioannina is onder invloed van de Turkse overheersing rond 1800 tot bloei gekomen als centrum van de Epirusstreek. De Turkse invloed is terug te zien in het fort op de landtong in het Pamvotismeer. Binnen het fort restanten van het Turks paleis van Ali Pasha, het Byzantijns museum met veel zilverwerk en de Aslan Pashamoskee met prachtige decoraties.
Eenmaal weer buiten het fort staan we midden in het drukke centrum van Ioannina en….. Frans heeft eindelijk succes met de aanschaf van een datakaartje voor de iPad (Cosmote vervangt het Turkcell kaartje). Vlak bij de camping zien we een winkel met gebak waaronder baklava. Dat moet uiteraard geprobeerd worden. Helaas, kan niet tippen aan de baklava uit Turkije, maar kijkend naar de training van de zwoegende roeiers op het meer genieten we er wel van…
Donderdag 15 augustus rijden we het Pindos gebergte in boven Ioannina. Eerste stop zijn de grotten van Perama, 1700 meter stalactieten en stalagmieten in alle soorten en maten. We krijgen een rondleiding maar helaas is de groep wat te groot en lopen wij achter een stel luidruchtige Franse tieners… Desondanks zeer interessant, maar alle trappen zijn niet goed voor de knie van Frans (opnieuw erg dik en pijnlijk).
Dan rijden we echt het Pindosgebergte in. Wat is dat mooi! Prachtig ruig berglandschap afgewisseld met bossen en doorsneden door riviertjes.
In het gebied Zagoria liggen nog een aantal traditionele dorpen met imposante herenhuizen daterend uit de welvarende Turkse tijd. De dorpen zijn onderling verbonden door stenen boogbruggen over de riviertjes.
Hier ook de spectaculaire Vikoskloof, uitgesleten door de rivier de Voidomatis. De kalkstenen rotswanden rijzen op tot 915 meter! We rijden naar het uitkijkpunt bij Oxia. Over een smal paadje zonder reling lopen we boven de kloof…..Schitterend uitzicht, maar wel erg hoog…. Onderweg ook schitterende rotsformaties.
Terug rijden we samen op met de kuddes die terug komen uit de bergen met hun herders en honden. Het zijn grote kuddes, soms wel 1000 geiten en 10 tot 15 honden!
We besluiten boven op de berg bij een oorlogsmonument te blijven staan. Het is op deze hoogte lekker koel en dat is best wel eens weer lekker!
De volgende ochtend rijden we naar het andere einde van de kloof bij Vikos. Opnieuw een prachtige route met spectaculaire vergezichten. Aan de overkant van de kloof zien we Megalo Papigko liggen. Te bereiken via een netwerk van haarspeldbochten. Daar willen we ook heen! We rijden door kleine dorpjes, de camper past er net doorheen, In Aristi moeten we zelfs een paar keer steken om met de camper de bocht door te komen, maar het lukt! We bezoeken een prachtig oud kerkje.
Dan snel weer naar beneden. We gaan raften op de Voidomatis! Omdat Frans niet kan wandelen met zijn knie (eigenlijk is het een wandelgebied bij uitstek!) een prima alternatief. ’s Middags stappen we met 6 vrouwen en mannen plus de gids in de boot. Het water is 6 graden dus we dragen pakken, waterschoenen, een zwemvest en een helm.
Een beetje overdreven want het ‘wilde’ water valt wel mee. Het zijn aardige stroomversnellingen maar niet echt spectaculair (te weinig water zo laat in het seizoen). De tocht zelf is prachtig. Je komt op plekken waar je normaal nooit komt. Onderweg bezoeken we nog een oud kloostertje en kunnen liefhebbers even zwemmen (wij niet!).
De tocht eindigt met een spectaculaire afdaling over een soort glijbaan bij een stuw. Daarna worden we teruggebracht naar het vertrekpunt. We besluiten op de parkeerplaats te overnachten. Het stikt er van de tenten hoewel je eigenlijk niet mag kamperen in een Nationaal Park.
Helaas, we zijn buitenlanders, dus een vervelende Griek (de eerste die we in Griekenland tegenkomen!) vindt het nodig om ons te dreigen met politie en andere vervelende zaken. We besluiten dus maar te verhuizen naar de parkeerplaats bij Megalo Papigko, daar staan meer campers. Nu bij schemering weer de 30 haarspeldbochten naar Megalo Papigko omhoog! Blij dat Frans de lichten van de auto gemaakt had!
Morgen gaan we verder de bergen in naar het noorden. Op zoek naar de kroeskoppelikaan….
Frans & Mathilde op reis 