Woensdagochtend, 20 december. Vandaag staat de beroemde gletsjer Perito Moreno op het programma. De gletsjer ligt in het Parque Nacional Los Glacieres en Hannes mag dus niet mee. We hebben voor hem een plekje bij Guarderia Canina Charly geregeld. Een professionele hondenoppas in de stad. Om 9 uur leveren wij hem af. Hele vriendelijke mensen en Hannes heeft een hele tuin met hondenspeelgoed tot zijn beschikking. Dan snel nog even langs de wasserette om te kijken of de vermiste spijkerbroek van Frans terecht is. Helaas, ze gaan op zoek en ik moet vanavond terugkomen. Dan snel op pad naar het Parque Nacional Los Glacieres, zo’n 80 km ten westen van El Calafate.

We parkeren de auto op de grote parkeerplaats en worden met een shuttle bus naar het informatiecentrum van het park gebracht. Daarvandaan loopt een uitgebreid stelsel van trappen, uitkijkplatforms en wandelpaden over het schiereiland vlak voor de gletsjer.

Het is een erg toeristisch gebeuren. Busladingen toeristen worden hier losgelaten. Het is zo massaal dat het bijzondere, dat je zo dicht bij een prachtige gletsjer bent, bijna teniet gedaan wordt tussen alle selfies en familieportretten nemende toeristen. Maar toch, het is adembenemend mooi! De kleuren van het ijs, het afkalven van brokken ijs van de gletsjer die in het water plonzen, fantastisch! Links is de ijsmuur ongeveer 40 meter hoog en rechts 70 meter.

Ik loop nog een extra rondje langs de rechterkant van de gletsjer daar waar in de winter vaak een brug van ijs gevormd wordt naar het schiereiland. In het voorjaar stort deze ijsbrug dan weer in. Erg spectaculair zoals we morgen zullen zien in het ijsmuseum.

Op de terugweg zien we een mooie vogel en een bordje wat we goed zouden kunnen gebruiken in Harkstede….

Terug in El Calafate de ontknoping van de vermiste spijkerbroek…. gevonden!!! Ook weer opgelost. We halen een blije Hannes op bij de oppas. Hij heeft zich prima vermaakt zien we op een filmpje wat ze van hem gemaakt hebben.

We blijven nog een nachtje op de camping. Het ijsmuseum waar we heen willen gaat morgen pas om 12 uur open, dus we hebben alle tijd. Het is een nieuw museum, gebouwd in de vorm van een gletsjer.

Tegen half drie zitten we weer in de auto op weg naar El Chaltén. Een mooie rit. Eerst kale pampa, maar dan langs de meanderende rivier tussen de heuvels door met zo nu en dan prachtig uitzicht over de besneeuwde bergtoppen.

De berg Fitz Roy, het plaatje wat we uitgekozen hebben voor deze reis in de blog, komt steeds dichter bij.

Vlak voor El Chaltén zien we ineens een bekende Nederlandse auto ons tegemoet komen, E&R. Zij keren  om en we hebben een hele gezellige avond samen in El Chaltén. De volgende ochtend gaan zij verder, maar niet voordat zij ons even een lekker broodje voor het ontbijt gebracht hebben. Super!!! Het is koud en waait hard. We willen gaan wandelen, maar Fitz Roy is gehuld in de wolken, dus we wachten totdat het weer wat beter wordt. Mooi tijd om met de blog aan de gang te gaan. Tegen 2 uur klaart het op en komt de zon tevoorschijn. We klimmen naar Mirador del Condor. Een steile klim van ongeveer een kilometer. Mooi uitzichtpunt over Fitz Roy, maar we zien geen condors.

Terug het dorp ingelopen. Het is hét toeristisch wandelcentrum van Argentinië en het stikt van de hostels, restaurantjes, barretjes en backpackers, maar verder is er niet veel te beleven.

Als we terugkomen een onaangename verrassing…. het deurslot is weer eens kapot….. gelukkig kent Frans het slot inmiddels van binnen en van buiten en heeft hij het vrij vlot weer voor elkaar. Van al dat gehobbel gaat er toch regelmatig iets los wat vast moet zitten, vast wat los moet zitten of gewoon kapot….

Zaterdag 23 december rijden we het dorp uit. Eerst even tanken bij het kleinste benzinestation. Zo ingericht dat je uit de wind kunt tanken! Niet dat wij daar last van hebben want in Zuid Amerika wordt er voor je getankt. Super service en als je wilt worden je ramen ook nog even gewassen!

We gaan op weg voor de 90 km terug naar de R40. Na 5 km, staan we boven op de rem. Boven de weg zweven 2 grote condors! Prachtig gezicht!  

Eenmaal weer op de Ruta 40 waait het super hard. Het is DE grote doorgaande weg, maar ineens is het asfalt op. Ripio, ongeveer 40 km. Wanneer het asfalt weer begint slaan wij af op de RP29, een short cut, maar wel weer ripio.

Hannes heeft de pest aan ripio. Als hij onder de tafel ligt schudt hij natuurlijk gigantisch door elkaar. Net als motorrijders op de motor staan bij het rijden over slechte wegen, zo staat Hannes op zijn achterpoten tegen de passagiersstoel. Hij heeft ook al prima in de gaten dat wanneer wij naar het fototoestel grijpen er meestal dieren te zien zijn, dus daar is hij ook als de kippen bij…. (met geluid). De RP29 is een prachtige weg langs eenzame estancias. In de winter is dit gebied 4 maanden lang onbereikbaar. We zien veel guanaco’s (wilde lama’s) en choiques (klein struisvogels).

Weer terug op de R40 denk je ha, fijn weer asfalt…. maar soms heb je liever ripio. Dit is slalommen tussen de enorme potholes. We gaan echt zigzaggend over de weg. Aan de remsporen kun je ongeveer zien wat de minst slechte keuze is…. Om 19:30 stoppen we in het gehucht Bajo Caracoles. We zetten de auto neer naast het politiestation. Het was een lange dag….

Zondag 24 december vroeg. Een enorme kudde guanaco’s loopt vlak voor de camper op de pampa. Geweldig! Eén staat op de uitkijk en hij laat me tot een meter of 30 naderen.

Na ontbijt rijden we naar de Cueva de las Manos. Opnieuw ripio dus we kiezen de kortste (Noordelijke) ingang. Een uitdagende rit is zachtjes uitgedrukt! Ripio met hele steile beklimmingen en afdalingen in een fantastische kloof. Maar zeer de moeite waard.

We mogen om 12 uur mee met de gids naar de rotschilderingen. De rotschilderingen vertellen het verhaal van de jacht op guanaco’s van begin tot einde. We zien 2 manieren van jagen uitgebeeld. Drijfjacht met tot doel de kudde over de rand van de klif te jagen en drijfjacht naar een groep jagers met speren.

Opvallend zijn natuurlijk de vele handen (vandaar ook de naam van de grot) in alle soorten, maten en kleuren (verschillende mineralen). Ze deden dit door ‘verf’ te blazen om de hand heen of de hand, gedoopt in ‘verf’, af te drukken op de steen. De oudste ‘handen’ dateren van 9000 voor Chr. Zo bijzonder, zo in de open lucht, alleen beschermd door de natuurlijke ligging onder de rots.

Weer terug op de Ruta 40 rijden we een kilometer of 30 verder naar het Parque Nacional Canadon Pinturas (de gekleurde bergen).

Hannes mag hier niet naar binnen dus we parkeren de auto aan de overkant van de weg en lopen door de poort het park binnen. Na ongeveer 600 meter komen we bij de wandeling Tierra de Colores (3.4 km). Het gaat eerst steil omhoog naar de rand van de kloof, maar dan hebben we prachtig uitzicht over de gekleurde rotsformaties.

Geweldige kleuren, wit, geel, rood en bruin. Alleen op de wereld in deze overweldigende natuur! Om half zes zijn we weer terug bij de auto. Het is kerstavond en we willen eigenlijk een plekje op een camping vinden om morgen kerst te vieren. Dus nog een 80 km verder gereden naar Los Antiguos, aan de grens met Chili.

De municipal heeft nog een plekje voor ons, hoewel het vol is met Argentijnen die kerstavond vieren met een asado (BBQ) met de hele familie. Het is een drukte van belang met veel tentjes en auto’s rond de BBQ’s en iedere familie heeft de eigen voorkeur van muziek op vol volume aanstaan. Wel heel gezellig! Eerste kerstdag is een herhaling van kerstavond. Rond 9 uur beginnen de eerste BBQ’s al weer te roken en gaat de muziek weer aan…. Wij ontbijten met kerstbrood en een eitje.

We maken er een rustig dagje van, begeleid door Argentijnse volksmuziek en heerlijke geuren van de BBQ’s. ’s Middags maken we een wandeling langs de boulevard. Los Antiguos ligt aan het gigantisch grote Lago Buenos Aires. Een enorme zalm moet waarschijnlijk getuigen van een goede visstand….

We zijn op zoek naar een restaurant voor een lekker kerstdiner vanavond. Helaas, dat kunnen we wel vergeten, alles is dicht! Dus ons kerstdiner wordt een groenteprut met witte bonen en een stukje karbonade met brood. Ook lekker! Onze voorraad begint aardig te slinken, maar omdat we morgen de grens weer overgaan moet dat ook. We mogen immers geen verse producten mee nemen. Morgen gaat de reis weer verder. Chili in en op weg naar de Carretera Austral…..

Update autoproblemen. Geen nieuws. We krijgen het pakketje met de sensor gewoon niet door de douane. Zijn in gesprek met UPS Chili.