Dinsdag 26 december. Tweede kerstdag wordt niet gevierd in Zuid Amerika, dus we gaan weer op pad. We gaan Chili in. Eerst langs de dierenarts om de papieren van Hannes voor de grensovergang te laten controleren. Onduidelijk is of Hannes nog een gezondheidsverklaring moet hebben of dat de huidige Argentijnse Senasa papieren (geldig tot 10 januari) voldoende zijn. De meeste dierenartsen die wij tot nu toe gezien hebben combineren hun praktijk met een dierenwinkel. Deze dierenarts combineert haar praktijk daarnaast ook nog met planten, een servicepunt voor een wasserette en nog veel meer spullen. Er loopt een poesje rond wat helemaal niet bang is voor Hannes, die weet het niet helemaal…..

Gelukkig zijn de papieren in orde en we kunnen door naar de grens. De Argentijnse kant is zo gepiept, de Chileense kant duurt iets langer! We worden deze keer zeer uitgebreid gecontroleerd, voor het eerst ook onze garage! Onze eieren overleven deze controle niet. Mag dus ook niet! In verband met Hannes moeten we altijd aangeven dat we plantaardige en/of dierlijke producten bij ons hebben, dus we worden altijd gecontroleerd. Nadat we in Chile Chico (grensplaatsje) ons Chileense telefoonkaartje weer geactiveerd hebben gaan we op weg naar de Carretera Austral. 124 km ripio langs het Lago General Carrera, zoals het Lago Buenos Aires in Chili heet… Het is een onwaarschijnlijk mooie weg. Na elke bocht in de weg zien we weer een nieuw ansichtkaartje.

De weg zelf vergt wel de nodige aandacht. Wasbord, smal en steile beklimmingen en afdalingen. Hebben bewondering voor vrienden van ons die deze weg met een normale camper gereden hebben. Dat was zeker afzien.

We lunchen in het zonnetje met uitzicht op het meer. Wat is dit mooi!!!

Aan het einde van de middag stoppen we voor de nacht op een parkeerplaats van een monumentje aan de kant van de weg. Opnieuw prachtig uitzicht over het meer. 

Woensdagochtend loop ik met Hannes omhoog naar het monumentje in een nis van de berg. Een heiligbeeldje en een stel kleurige nepbloemen. Het laatste stuk van de ruta 265 is minstens zo mooi als gisteren. Alleen een beetje minder ruig.

Bij Aldana komen we op Ruta 7, de Carretere Austral. Deze weg (men is met de weg begonnen in 1976 onder Generaal Augusto Pinochet) ontsluit de regio met een aaneengesloten Noord-Zuid route van Puerto Montt tot Villa O’Higgings, in totaal 1240 km. Een grotendeels onverharde weg die wel één van de mooiste ter wereld genoemd wordt. Het is dan ook een toeristische trekpleister en zeker de helft van het verkeer wat je tegenkomt is toerist. Van kleine volkswagenbusjes tot grote expeditie trucks, liftende backpackers en opvallend veel fietsers! Geen eenvoudige opgave over al die hellingen met los grind en dikke stofwolken van het passerende verkeer!

Wij doen de Noordelijke helft van Ruta 7 en rijden naar Puerto Rio Tranquilo. In het dorpje worden we aangesproken door iemand die ons een tour naar de Marmergrotten aanbiedt. Dat willen we toch al doen, dus we zeggen ja. Voor we vertrekken wandelen we door het dorpje. Het bestaat vooral uit bureautjes die allerlei excursies aanbieden, hostels, restaurantjes en een kerkje.

Ik koop wat groente bij een stalletje (in verband met de grensovergang hebben we niets meer) en schrik me te pletter van de prijzen. 8 euro 50 voor 4 aardappelen, 3 tomaten, 1 paprika, 2 uien en wat sla! Om 3 uur stappen we met nog 5 medepassagiers en een gids aan boord. Met hoge snelheid knallen we in een grote speedboot over de golven. Eerst naar 2 wrakken, die vroeger gebruikt werden om de mijnbouwlocaties in dit gebied te bevoorraden.

Dan komen de eerste marmergrotten in zicht. De grotten zijn uitgesleten door het water en het water heeft een prachtige structuur op het ‘marmer’ achtergelaten. De gids vertelt over stalactieten en stalagmieten in marmer??? Wij kennen dit in Europa eigenlijk alleen in kalksteen…. De gids komt er met zijn uitleg niet helemaal uit, of ik snap het niet, kan natuurlijk ook. In ieder geval is het heel bijzonder. Vooral als het zonnetje erbij komt en het water prachtig blauw kleurt.

Sommige grotten varen we met de boot in. De beroemdste, de Kathedraal en de Kapel mogen we alleen omheen varen. Mooi!!! De terugtocht is ruig. Het water spat over de boot en voor ik het weet zit ik in een plas water….

Terug leveren we de zwemvesten weer in en rijden nog een stukje verder naar een fantastisch plekje aan de rivier. Te midden van blauwe lupinen staan we aan de rivieroever. Weer zo’n fantastische overnachtingsplek!!!

Donderdag, 28 december. Een stralend blauwe hemel als we wakker worden. Wat een mooi plekje! We gebruiken wat rivierwater om de ramen van de auto schoon te maken. Het is droog en door de stofwolken van het rijden over ripio hebben we aardig matglas in de auto. Dan weer op pad. Het eerste deel is fantastisch. Langs de weg heel veel lupines. Gek genoeg hier weer gele.

Vlak voor Villa Cerro Castillo wordt de weg steeds breder en gaat over in betonblokken. Op een parkeerplaats eerst maar weer wat meer lucht in de banden. Bij de laatste band gaat het ventiel van de manometer kapot. Straks dus eerst op zoek naar vervanging, want die hebben we wel nodig!

Tegen half vier rijden we Coyhaique in, de hoofdstad van de regio. Wat een drukte! We zijn zeker een kwartier bezig om een parkeerplaats te vinden in de buurt van de supermarkt. Ook daar is het hartstikke druk. Volgende stop is een winkel voor auto accessoires voor een nieuwe bandenspanningsmeter. Als we weer buiten komen is het is inmiddels zes uur en we hebben het gehad. Op naar de camping aan de rivier.

De volgende ochtend, vrijdag 29 december, rijden we naar Puerto Aisen. Onderweg zien we veel meer landbouw en veeteelt als op het eerste stuk van de Carretera Austral. In het begin van de 20^ste eeuw hebben zich hier veel Duitse kolonisten gesetteld. Puerto Aisen valt wat tegen. Wat mooie oude houten huizen.

We lopen even rond en kopen zalige kersen en aardbeien uit de kofferbak van een auto. Terug naar de Ruta 7. We zoeven over het asfalt met op de achtergrond de besneeuwde bergen.

Het blijft prachtig maar eigenlijk is het wat te makkelijk….. Het avontuurlijke van het begin van de Carretera Austral is er wat af. Dan rijden het Parque Nacional Queulat in en stoppen bij de waterval Salto del Condor.

Als we weer verder tijden maakt het asfalt plaats voor ripio en we komen terecht in een lange steile afdaling met de ene na de andere haarspeldbocht. Het avontuur is weer terug! We rijden nog een klein stukje door en vinden een plekje aan het fjord S. Ventisquero. Het fjord heeft een open verbinding met zee en hier kunnen vaak dolfijnen gespot worden. En Yes, we zien ze in het kristalheldere water! We genieten van een prachtige zonsondergang voor de auto. Het is warm!

Volgende ochtend vroeg worden we getrakteerd op een ware dolfijnenshow. Zo mooi! Alleen lastig om op de foto te krijgen met de telefoon…. (mis mijn digitale camera nu toch echt wel!)

We rijden langs het fjord verder door een subtropische groene wereld van boomvarens, gunnera, bamboe en nog veel meer moois.

Bij Puerto Puyuguapi stoppen we even. Het dorpje is begin 20^ste eeuw gesticht door 4 Duitse broers. We zien zelfs nog een Duitse vlag. De huisjes zijn klein, veelal van hout maar wel fotogeniek. Een nostalgische sfeer van 50 jaar geleden….

Het ripio is inmiddels weer vervangen door asfalt en het is relaxed rijden door de groene heuvels. Bij la Junta stoppen we voor een broodje. Blijkt een complete maaltijd! Wel Lekker! 

Bij Villa Santa Lucia nemen we afscheid van de Carretera Austral. We slaan af richting Futaleufu en de Argentijnse grens. De weg loopt langs de wild stromende rivier Futaluefu. Dit is de plek voor raften en wildwaterkanoën in Chili. Toeristisch, maar de weg is gewoon slechte ripio, we hobbelen de 80 km in langzaam tempo naar het dorpje Futaleufu.

We overnachten bij het benzinestation. Zondag 31 december rijden we naar de grens. De Chileense kant is binnen 5 minuten gepiept, de Argentijnse kant iets langer, 10 minuten. Maar dat komt omdat de douane ambtenaar Hannes wilde zien! Hij had een mini schnauzer…. Het is nog 30 km naar de camping Vinas Nant y Fall (bedankt T&I voor de tip!) De camping ligt in een wijngaard aan een riviertje. Argentijnen komen hier graag een dagje met de hele familie om lekker te BBQ’en. Hier willen we oud en nieuw vieren. De camperplekken zijn vol en we krijgen een mooi plekje aan het riviertje.

We worden uitgenodigd om ’s avonds mee te eten in het restaurant (een mooi modern gebouw met bijzondere kunst). Om tien uur ’s avonds is er een diner met medewerkers van de wijngaard met hun familie en een aantal campinggasten. Heel bijzonder en heel gezellig op zo’n manier het nieuwe jaar in te luiden.

Nieuwjaarsdag genieten we bij de camper van het BBQ gebeuren van de Argentijnen. Het is harstikke druk en we kijken onze ogen uit. Weer heel anders dan het volksfeest eerste kerstdag in Los Antiguos.

Het bevalt ons prima om even niet te reizen en we besluiten nog een paar dagen te blijven.

Tijd voor de was, de blog, reparatie dakraam camper en genieten van de idyllische omgeving aan het riviertje met de wit besneeuwde bergen in de achtergrond. Het nieuwe jaar begint goed!

Update autoproblemen. Nieuwe sensor besteld. Via onze buurman hebben we een afleveradres in Santiago Chili. Nieuwe poging in gang gezet!!!