Zaterdag 12 juli, onderweg naar Denali National Park, of Mc Kinley NP zoals Google het nu noemt. Er zijn waarschuwingen voor bosbranden en al snel staan we stil. Na ruim een uur wachten mogen we in konvooi achter een begeleidingsauto erdoor. Geblakerde stukken bos en wegbermen, maar gelukkig geen vuur.

Bij Nenana kijken we bij de Ice Classic toren. Jaarlijks wordt hier gewed wie datum en tijd van het breken van het ijs (begin voorjaar) goed voorspeld. In de rivier wordt een stalen driehoek geplaatst, verbonden met een bel in de Ice Classic toren. Wanneer door het smeltende ijs de driehoek zakt gaat de bel. Het is voorjaar! En iemand is heel rijk geworden….

Hiervandaan is het nog een klein stukje naar het Denali National Park.

Alle campings zijn vol, dus we stoppen op een parkeerplaats naast de rivier. We hebben voor morgen een bustocht geboekt om 14:00. Dat betekent zondag 13 juli een rustige ochtend. Tegen 12 uur rijden we naar het park, parkeren de auto met Hannes in de schaduw en lopen naar het vertrekpunt van de bus. Gelukkig is het bewolkt en niet heel erg warm. We zijn vroeg voor het ophalen van de bus tickets en we kunnen een bus eerder mee. Het is een busrit van ongeveer 5 uur heen en weer naar mijl 43 in het park. Daar is de weg opgebroken door een aardverschuiving en alle excursies stoppen hier.

Wanneer je wilt kun je overal uitstappen om te gaan wandelen. Omdat wij laat vertrekken (eerder kon niet) hebben wij daar niet veel tijd voor. We zitten achterin de bus en we kunnen beide kanten uitkijken. Mooie landschappen, toendra, besneeuwde bergen, dichte bossen, maar op een paar korhoenders na geen dieren.

Volgens de rangers zoeken de dieren beschutting voor de warmte vandaag. Voor ons in de bus een paar meiden uit Seward die het stuk terug op de fiets (die staan voor op de bus) gaan doen. Dapper!

Bij het eindpunt zien we in de verte nog een kariboe en op de terugweg later nog een tegen de rotsen.

Moet eerlijk zeggen dat ik hem pas op de foto zag. Op aanwijzing van Frans heb ik een rots gefotografeerd zonder iets te zien…. Al met al een mooie, maar erg lange rit zonder de dieren die we hoopten te zien.

Maandag 14 juli werpen we bij de North View Denali een laatste blik richting Mount Mc Kinley. Helaas laat de berg zich niet zien en ligt in de wolken. Het is wat somber weer en maar zo’n 15 graden. Heel anders dan gisteren.

Onderweg een uitstapje naar Talkeetna. Dorpje met 700 inwoners. Moet een oorspronkelijk ‘Last Frontier’ dorpje zijn, maar is nu een grote toeristische trekpleister vol souvenirs winkeltjes, restaurantjes en terrasjes. Hartstikke druk. We parkeren aan de rivier en lopen het dorp door. Zit een patchworkwinkel met prachtige stofjes. Moet uiteraard een lapje mee (originele motieven uit Alaska).

We overnachten in Wasilla op een State Park vlak naast het museum over de Iditarod (jaarlijkse sledehonden wedstrijd van Anchorage naar Nome over 1688 km). De volgende ochtend bezoeken we eerst het museum. Klein maar fijn. Zeer interessante film over de honden en hoe die de race lijken te beleven. Daarna gaan we zelf op pad met een musher en zijn hondenteam. Een kort ritje door het bos, maar oh zo leuk! Riley (de musher) heeft al 5x mee gedaan aan de Iditarod en gebruikt deze ritjes om zijn hondenteam zomers te trainen. Hannes krijgt een souvenirtje uit de winkel. 4 hondenschoentjes zoals de honden die in de race dragen (voorkomt sneeuwklonters onder de pootjes). Hannes lijkt niet echt onder de indruk….

Daarna door naar Anchorage. We parkeren midden in het centrum en halen eerst wat informatie op bij het informatie centrum. Het is prachtig weer, dus we hebben geen zin in musea. We wandelen naar de rivier waar een grote groep vissers aan het vissen is op zalm. In deze tijd van het jaar zwemmen de zalmen stroomopwaarts de rivier op om kuit te schieten. Het visseizoen is net geopend dus het is druk. Heb wel een beetje medelijden met de zalmen die langs rijen vissers rivier stroom opwaarts proberen te komen….

We lopen weer terug door het centrum. Wat winkels, vooral souvenirs en kleding, en verder niet heel veel bijzonders. We rijden de bergen achter Anchorage in naar “To Flattop”. Een tafelberg met prachtig uitzicht over Anchorage.

Dan langs de kustweg richting Homer. Bij Beluga Point kijken we over de baai. Het is eb en geen Beluga te zien. We overnachten op een parkeerplaats aan de kustweg.

Woensdag 16 juli. Het waait hard. We gaan het binnenland in naar Crow Creek Mine. Een Idyllisch oud mijnwerkersdorpje. Oude blokhutten en werkplaatsen van de mijnwerkers. Een pad voert naar de beek waar goud gewonnen werd. Nu kun je er goud pannen.

We rijden door naar Girdwood en de Alyeska Aerial Tram. Een gondel naar de bergtoppen. Helaas is het weer omgeslagen dus we gaan niet omhoog. Intussen krijgen we ineens een alarmmelding op de telefoon. Een tsunami waarschuwing voor het gebied waar we zijn. Oorzaak blijkt een 7.2 aardbeving in zee zo’n 200 km zuidelijker te zijn.  We vragen in een winkel wat we hier mee moeten…. Blijkt voor waar wij zijn niet echt relevant. Gelukkig wordt de waarschuwing even later ingetrokken. Het regent pijpenstelen!

We besluiten naar Whittier te rijden. Om daar te komen moeten we door een tol tunnel. Dit blijkt een spoorwegtunnel (aangelegd door de militairen) die sinds 2000 gedeeld wordt met het verkeer van en naar Whittier. Alles gaat volgens een strakke dienstregeling. Wij hebben mazzel en kunnen doorrijden.

De camping in Whittier stelt niet veel voor maar ligt prachtig tegen een berghelling met watervallen. In de haven liggen 2 grote cruiseschepen. We eten vis in een lokaal visrestaurantje. Lekker!

De volgende ochtend is het prachtig weer.

We besluiten de 26 gletsjer tour te doen. Is even opschieten. Eerst checken of er plaats is, snel Hannes nog een rondje uitlaten, auto weer op de camping zetten en dan op weg naar de boot. Half twaalf aan boord van de Klondike Express en om 12 uur varen we de haven uit.

Een prachtige wereld met wit besneeuwde bergtoppen en gletsjers tegen het blauwe water van de fjorden van de Prince Williams Sound. We varen de ene na de andere gletsjer voorbij.

Hoogtepunt is de Harvard gletsjer. We varen er vlakbij door het afgebroken gletsjerijs.

Terwijl we kijken breken hele stukken gletsjer af en denderen in het water. Prachtig!

Onderweg veel zeeotters, zeehonden, zeeleeuwen en sternen. Zijn om 17:15 weer terug in de haven. Praten op de camping nog even gezellig na met Mees en Ria, Nederlanders die vandaag ook aan boord van de 26 gletsjer tour waren. Dan vroeg naar bed, bekaf van alle indrukken, maar wat een prachtige dag!

Vrijdag 18 juli. Vroeg wakker en we halen de treintunnel van 10:00. We bezoeken het Begich, Boggs Visitor Center. Mooie expositie en film over de Prince William Sound gletsjers en dieren. Daarna lopen we de Byron Trail naar de Byron gletsjer. Eigenlijk naar een sneeuwlawine die voor de hoger liggende gletsjer ligt. Hannes leeft zich even uit in de sneeuw. Vindt hij geweldig!

We rijden verder over het Kenai schiereiland met de bergen in de achtergrond. Na Coopers Landing wordt het vlak en wat eentonig. Bij Soldotna bewonderen we in het bezoekers centrum de grootste zalm ooit gevangen (44 kilo). Ook hier veel vissers in de rivier.

Een stukje verder bij Kenai staat de Russisch Orthodoxe Kerk Holy Assumption. Prachtig klein houten kerkje. Iets verderop staat een vervallen oudere versie. Restanten van de oude Russische cultuur (Rusland verkocht Alaska aan de Verenigde Staten in 1867).

We willen eigenlijk in Kenai op het strand overnachten, maar wanneer we de weg ernaartoe inrijden staat alles bomvol. Alles in het teken van de zalmvisserij. Het seizoen is half juli losgegaan en overal is het tot de nek toe vol. We eindigen op de parkeerplaats van een grote supermarkt…. Na een erg onrustige nacht (dieselende vrachtauto’s, koeling supermarkt, generatoren…..) besluiten we op een rustig plekje aan de kust te ontbijten. Zalig stilte ……  

Daarna rijden we door naar Ninilchik. Hier staat een mooi Russisch Orthodox kerkje met begraafplaats midden in de bloemen.

Op het strand opnieuw heel veel vissers maar ook de restanten van de visserij op zee. Dat er elk jaar nog weer zalmen zijn begint ons te verbazen……

We tappen water bij de lokale watervoorziening (veel huizen zijn niet aangesloten op de waterleiding en mensen halen hier tegen betaling hun water).

Dan rijden we door naar Homer. De Homer Spit is een 7 mijl lange betonnen landstrook. Hier ligt Lands End. Het meest westelijke puntje wat je met de auto in Alaska kunt bereiken.

Het lukt ons om halverwege de Spit een campingplekje aan het water te bemachtigen. Dan aan de wandel. Op de Spit voornamelijk winkeltjes, horeca, reisbureautjes en een paar campings en hotels.

Ook hier is het enorm druk in verband met het zalm seizoen. Overal staan vissers in het water en de ene na de andere vis wordt aan de haak geslagen. Achter ons worden de vissen schoongemaakt en in grote koelboxen opgeborgen. Ieder inwoner van Alaska mag per jaar een bepaalde hoeveelheid zalm vangen en daar zijn ze nu druk mee bezig!

Er zijn ook veel vissen. Als we achter de camper bij de zee zitten zien we de ene na de andere zalm boven het water uitspringen….

We genieten van alle reuring om ons heen, maar morgen gaan we weer op zoek naar het Alaska wat wij voor ogen hadden. De Last Frontier…..