North of Sixty…. Het unieke gebied ten noorden van de 60^ste breedtegraad tussen de Beringzee, de Noordelijke IJszee en de Hudson Bay. The Last Frontier! Ongerepte wildernis! Wanneer je over de snelwegen in Alaska zoeft, of hobbelt, al naar gelang de kwaliteit van het wegdek, lijkt dit ver weg. Maar toch zijn er nog hele mooie stukjes Alaska waarbij je het gevoel hebt een stukje Last Frontier te beleven. McCarthy, het spookstadje Kennicote en de route er naar toe is zo’n stukje ongerepte natuur. 150 km slechte steenslag wegen over een oud spoorwegtraject naar een oude kopermijn….

Maar even terug naar waar we gebleven waren. Homer, zondag 20 juli. Het is bewolkt als we de  Homer Spit afrijden. Op een rots in de verte een adelaar. We rijden de scenic route boven Homer langs met prachtig uitzicht over de Kachemak Baai en Homer.

We zijn net op tijd. Het begint te regenen en het blijft regenen. Doen boodschappen in Soldotna. Stom, het is zondag, iedereen doet boodschappen…..

Daarna is het file rijden tot de afslag naar Anchorage. Wij gaan de andere kant op naar Seward. Een verademing, we zijn weer (bijna) alleen op de wereld…. Stoppen bij Moose Pass, een grote parkeerplaats aan het Upper Trail Lake. De volgende ochtend zien we pas hoe mooi het hier is!

Onderweg naar Seward stoppen we bij de Exit gletsjer. Hannes mag helaas niet mee op de wandeling naar de gletsjer dus blijft in de auto. We lopen in 2 uur heen en weer naar de gletsjer. Komen helaas niet heel dicht bij. Het laatste uitzichtpunt is het punt tot waar de gletsjer in 2005 kwam. Schrikbarend hoever de gletsjer in zo’n korte tijd is teruggetrokken.

We rijden door naar Seward. Stadje zelf stelt niet zo heel veel voor. Een klein winkelstraatje en een grote haven met een cruiseschip. Er is ook een groot oceaan museum, maar het is veel te mooi weer om binnen rond te lopen.

We gaan terug naar Moose Pass, de plek van afgelopen nacht en genieten van het zonnetje aan het meer.

Dinsdag 22 juli. Vandaag een rijdag.

Terug langs de Turnagain Baai, Anchorage, Wasilla en nog iets verder naar het noorden naar Independence Mine State Historical Park aan de voet van de Hatcher Pass.

Aan de rand van het dal zijn de oude machines, verlaten woningen en bedrijfsgebouwen van de oude mijn te bezichtigen. De mijn was tot 1952 in gebruik en daarna aan zijn lot overgelaten. Sommige delen zijn gerestaureerd, maar andere delen zijn wel erg vervallen.

We overnachten vlakbij op een parkeerplaats met zicht op de Hatcher Pass. Er gebeurt van alles. Leuk, een bruidspaars komt foto’s maken. Verschrikkelijk, een auto mist op de Hatcher Pass een bocht en rolt een 150 meter naar beneden. De reddingsoperatie komt heel snel op gang. Petje af voor de reddingswerkers die op een onmogelijke plek de inzittenden van de auto in veiligheid brengen.

Woensdag 23 juli. Opnieuw een lange dag in de auto, maar eerst stoppen we bij een boerderij met muskusossen. De dunne wol van de ondervacht (qiviut) is 8x warmer dan schapenwol en wordt gewonnen door de muskusossen te kammen. De opbrengst is gering en dat maakt dat de wol erg duur. Ik koop een heel klein zakje, wil toch proberen het te spinnen en er wat van de maken. Heel bijzonder. We krijgen een rondleiding langs de weilanden met muskusossen. Er zijn dit jaar 3 kleintjes geboren. Toch iets heel anders dan ze in het wild te zien lopen zoals wij ze in Noorwegen gezien hebben….

75 kilometer verder zien we de Matanuskagletsjer liggen. We rijden er niet naar toe maar we maken een korte wandeling langs uitzichtpunten op de gletsjer.

Verder op de route komen we langs Sheep Mountain met prachtige door mineralen gekleurde bergtoppen.

We stoppen net voorbij Glennallen. Met uitzicht op de bergketens in de verte.

De volgende ochtend gaan we op weg naar McCarty. We worden opgehouden door wegwerkzaamheden. In Alaska kan onderhoud aan de wegen maar zo’n 4 maanden per jaar uitgevoerd worden. Elk jaar wordt een stuk weg van zo’n 15 tot 25 km grondig onderhanden genomen. Het jaar erop een stukje verder en als ze klaar zijn beginnen ze weer opnieuw….. Omdat er geen alternatieve wegen zijn, worden de weggebruikers achter een pilotauto langs de werkzaamheden geleid. Dat betekent wachten, wachten, wachten……. Deze keer ruim een uur.

Voordat we bij de afslag zijn naar McCarthy is het al begin van de middag en dan begint het avontuur pas echt!

McCarthy is ontstaan in het begin van de 20^ste eeuw. Er werd een berghelling ontdekt zo groen als gras…. Dat bleek één van de rijkste kopervindplaatsen van Noord Amerika. De Kennicott Copper Corporation werd gesticht en er werd vanaf de kust bij Cordova een spoorlijn aangelegd naar McCarthy. Toen in de jaren 30 de koperprijs daalde sloot de mijn. In 1938 reed de laatste trein naar Cordova en nam de meeste bewoners van Kennicott en McCarthy met zich mee. De stad en de mijn met alle machines en apparatuur werden van de ene op de andere dag achter gelaten….

De huidige weg naar McCarthy loopt over de oude spoorbaan. Men gooide er gewoon aarde en gravel overheen….. Tegenwoordig is de weg tot Chitina geasfalteerd. Daarna begint de oude spoorbaanweg in stijl door een nauwe rots passage.

Gelukkig is de 160 meter lange Kuskulana brug, 177 meter hoog boven de rivier, inmiddels voorzien van relingen…..

Het blijft een spectaculaire weg in niet al te beste conditie. Een uitdagende weg zouden reisvrienden van ons dit noemen.

Na 100 km hobbelen komen we in het begin van de avond aan bij de voetgangersbrug naar McCarthy. Voor de brug is een camping aan de rivier. We staan fantastisch met zicht op de gletsjer en de rivier.

’s Avonds lopen we over de voetgangersbrug naar McCarthy. Er ligt een ijsbergje in de rivier!

McCarthy  is een beetje een alternatief dorpje met oude huizen in stijl. We eten en drinken wat bij de saloon.

Vrijdag 25 juli. Het is prachtig weer en we nemen de bus naar Kennicot, zo’n 15 kilometer buiten McCarthy. We wandelen wat rond in het oude mijnwerkersdorp, wat deels gerestaureerd is. Sommige gebouwen zijn ingericht zoals het vroeger was en we zien een interessante film over hoe het koper uit het gesteente gehaald werd. Naast Kennicott ligt een woestijn van heuvels. Wij dachten dat dat mijnafvalbulten waren, maar het blijkt het onderste gedeelte van de Roots- en Kennicot gletsjer te zijn (het ijs ligt er nog onder).

We hebben een rondleiding geboekt in de oude ertsverwerkingsfabriek waar het koper uit het gesteente gehaald werd.  Met helmen op beklimmen we de heuvel waartegen de ‘Mill’ gebouwd is. De brokken erts worden boven in de ‘Mill’ gestort. In het traject naar beneden wordt de erts vergruisd en het koper van het kalksteen  gescheiden (steenvergruizers en schudtafels). Twee uur lang worden we langs de oude machines geleid, heel bijzonder!

Zaterdag 26 juli. Terug naar de bewoonde wereld. Een lange ruige rit naar Chitina met onderweg opnieuw de spoorbrug en een oude voorloper die gelukkig niet meer in gebruik is….

We rijden terug naar Hwy 4 en gaan dan linksaf naar Valdez. We stoppen bij de indrukwekkende Worthington gletsjer en lopen zover we kunnen naar het ijs.

Dan over de Thompson Pass met rondom zicht op alle gletsjers. Overweldigend mooi!

We overnachten net buiten Valdez bij een rivierbedding.

Zondag, klusjes dag! Er moet nodig gewassen worden, dus de wasserette in. Ondertussen tankt Frans en laat de gasfles weer vullen. Boodschappen gedaan, was weer opgeruimd en dan is de ochtend al weer voorbij….

Tijd voor leuke dingen! We gaan naar het Museum van Valdez. Valdez is ontstaan in de tijd van de Goldrush (1898) en is vooral bekend van 2 rampen. De zware aardbeving in 1964 en de ramp met de olietanker Exxon Valdez in 1989. Vooral de film hierover met verhalen van mensen die beide rampen hebben meegemaakt is indrukwekkend.

We kijken nog even rond in Valdez. Het is mooi weer, dus de paar terrasjes langs de haven doen goede zaken. We zien eigenlijk weinig van de olie industrie en de Trans Alaska Pipeline. Dat verbaast ons een beetje.

We overnachten op de Thompson Pass met schitterend uitzicht op de gletsjers rondom.

Maandag 28 juli. We rijden Highway 4 terug naar Glennallen. Onderweg vinden we na enig zoeken een locatie waar we de Trans Alaska Pipeline kunnen bewonderen.

Bij Glenallen tanken we water en rijden via de shortcut over een vreselijk golvende weg naar Tok. Je zou er bijna zeeziek van worden. De volgende dag is een lange reisdag met veel wegwerkzaamheden. We stoppen bij het Teslin Refuge Wildlife Visitor Center. Een kleine maar fijne tentoonstelling over de wilde dieren in het park met huiden die je mag aanraken.

Rond half twee passeren we de grens naar Canada (verliezen een uur). Opnieuw een verschrikkelijk slechte weg. Soms kun je beter gravel hebben dan zo slecht asfalt. Dit is de Alaska Highway. Eén van de eerste geasfalteerde wegen in Alaska. Toen wist men nog niet hoe om te gaan met de permafrost. Resultaat ‘waggelende’ wegen met ‘dips & bumps’.

Woensdag 30 juli. We starten met een stop bij Kluane Lake. Hannes kan lekker langs het strand achter de bal aanrennen en in het meer zwemmen. Vindt hij zalig! Wel een natte Hannes terug in de auto die op schoot wil…..

Bij Haines Junction lunchen we bij de lokale bakkerij. Het is druk! Zowel veel lokalen als toeristen.

Dan volgt een prachtige route door de bergen naar Haines. Onderweg ineens langs de kant van de weg een zwarte beer met 2 jongen. Toen ze de auto zagen was het gelijk terug de bosjes in. Helaas dus geen foto. Maar zo mooi! Het laatste stuk slaat het weer om en gaat het regenen. Jammer!

De grens met Amerika levert geen problemen op. Alleen paspoortcontrole en geen ‘koelkastcheck’. In Haines reserveren we eerst de veerboot van vrijdag naar Skagway. We hebben mazzel, er is nog plek. Dan proberen we een plekje op de camping in het dorp te bemachtigen, maar dat lukt pas voor morgen. Dus voor vannacht gaan we aan de kust staan buiten Haines. Niets mis mee en prachtig uitzicht!

Donderdag 31 juli. Op zoek naar beren en adelaars in Chilkoot State Park. De plek om beren te spotten. Als wij aankomen is het er zo druk met vissers en andere groepen toeristen dat de beren al lang aan de andere kant van de baai zitten. We zien nog wel een adelaar in de verte.

We besluiten het andere Statepark aan de zuidkant van Haines te bezoeken en rijden langs Mud Bay richting Chilkat State Park. Prachtig uitzicht langs de baai op de gletsjers in de omgeving.

Terug in Haines doen we boodschappen en zoeken ons plekje op de camping op. Lekker in het zonnetje gezeten aan het water. ’s Middags nog even het stadje in en een pilsje gedronken bij de plaatselijke brouwerij. Lekker rustig middagje!

Vrijdag 1 augustus. Vroeg wakker. We willen nogmaals naar het Chilkoot State Park, maar nu vroeger. En we hebben succes! Vlak voor het park zien we een Grizzly over het strand lopen. Toch elke keer weer heel bijzonder om zo’n prachtig dier in de vrije natuur te zien.

In het park zelf zien we een adelaar in de boom. Via een kijker op statief lukt het ons (met behulp van een gids) om een schitterende close up te maken. Geweldig!

Prachtig einde van onze reis in Alaska. Straks nemen we de boot naar Skagway en gaan we Canada weer in. Op weg naar Vancouver……