Beren…. Soms is het even schrikken zo dicht bij, maar wat een prachtige beesten! Zalm vissend bij Hyder, moeder beer met pups langs de kant van de weg, en zo ineens bij het uitlaten van Hannes een beer als tegenligger…. Prachtig!

Vrijdag 1 augustus. In de rij voor de veerboot van Haines naar Skagway. Nog even wat gedoe. Ze hebben ons geregistreerd als Mercedes Sprinter (Hymer kenden ze niet) en degene die ons in moet checken vindt dat wij een motorhome zijn…. Gelukkig is er ruimte genoeg en komen we alsnog in de rij van de Sprinters te staan (zijn in Canada en Amerika kleinere camperbusjes).

Het is een vrij saaie overtocht, weinig te zien. We zijn om 13:45 in Skagway.

Daar liggen 4 cruiseschepen in de haven, dus het dorpje is overspoeld met toeristen. Druk en erg commercieel.  Veel souvenirprullaria en juwelierswinkels, maar ook mooie ‘oude’ gevels, een stoomtrein en een prachtig saloon museum.

We lopen een uurtje rond en stappen dan weer in de auto. Via de White Pass rijden we naar de grens met Canada. De White Pass was voor de goudzoekers in de tijd van de gold rush een haast onoverkomelijke hindernis op hun weg naar de goudvelden. Wij zoeven er overheen.

Bij de grens de gebruikelijke vragenlijst, maar ditmaal moeten we ons kampvuurhout inleveren (ondanks dat we dit in Canada gekregen hadden). We mogen het zelf op de stapel in ‘hun’ houthok leggen….. (Missen het overigens niet. Er is een kampvuurverbod in vrijwel geheel Canada in verband met de bosbranden). We overnachten bij Lake Tutshi. Prachtig plekje aan het water.

Als we ’s ochtends wakker worden is er een heel spektakel gaande. De ene na de andere boot wordt te water gelaten. Er moet gevist worden! We kijken het even aan en vertrekken dan op weg naar Watson Lake. Het eerste deel van de route is erg mooi.

Bij Carcross nemen we de short cut naar Highway 1. Mooi weer, mooi landschap, zeer slechte weg (golvend in alle richtingen), maar saai! We zijn verwend met alle prachtige landschappen van de laatste periode.

We slaan af naar Highway 37 naar het zuiden. De Cassiar Highway. Prachtige smalle weg door de bossen. We stoppen op een parkeerplaats bij een meertje. Als ik ’s avonds Hannes uitlaat zie ik ineens een zwarte beer over de weg lopen. Gauw Hannes in de auto en fototoestel gepakt. De beer moet niets van mij hebben en gaat via de bosjes om de parkeerplaats heen…. Hij komt weer de bosjes uit vlak bij een tentje waar een fietser overnacht…. Lijkt met toch maar niets om dan in een tentje te zitten!

Zondag 3 augustus. Prachtig weer en we genieten van de eindeloze weg door de wildernis. Volgens de reisgidsen moet dit een van de meest verlaten en eenzame stukken wildernis van Canada zijn. Het is wel een belangrijke verbindingsweg en dus is er redelijk wat verkeer.

Ineens een gehuchtje. Jade City bij een Jade mijn. Ineens is het druk bij het winkeltje. Iedereen stopt hier om even rond te kijken en de benen te strekken.

Verder langs de 37 zien we weer een beer langs de weg. Het wordt gewoon onderhand. In Dease Lake tanken we en doen we even wat boodschappen. Duur! Een brood $8! We overnachten op een picknick plaats bij een meertje. Opnieuw een prachtig plekje. Het weer is inmiddels wat omgeslagen. Het regent en het is koud!

De volgende ochtend rijden we in een voorzichtig zonnetje naar Meziadian Junction. Daar slaan we af naar Stewart. Mooie route door de bergen met zicht op de gletsjers. De Bear gletsjer glinstert aan de overkant van het meer. In 1975 kwam de gletsjer nog tot over het dal en de weg!

Stewart blijkt een klein, wat sleets dorpje. We zoeken de camping op en kletsen even met de van oorsprong, 80 jarige, Nederlandse beheerder.

Dinsdag 5 augustus. We gaan opnieuw Alaska in! Bij Stewart ligt nog een klein stukje Alaska met het dorpje Hyder. Eigenlijk niet meer dan een ghost town.

Waarom is dit zo interessant? Hier ligt het Fish Creek Wildlife Area. Zalmen zwemmen hier eind juli, augustus de rivier op om te paaien. Hier leggen de vrouwtjes hun eitjes die vervolgens door de mannetjes bevrucht worden. Dit is het eindstation voor de zalmen die hierna sterven. Onderweg vele hindernissen. Stroomopwaarts zwemmen, stroomversnellingen overwinnen, vissers en BEREN!!! In dit stukje rivier zwemmen duizenden zalmen uitgeput van hun reis. Via houten vlonders kunnen we kijken hoe beren zich hier te goed doen aan het zalmbuffet. We hebben het geluk dat er net een beer komt lunchen.

Hij is kieskeurig… mannetjes zalmen worden aan de kant gegooid. Niet interessant. Van de vrouwtjes zalmen worden alleen de eitjes opgegeten en dan weer aan de kant gegooid…. Het is een wreed maar prachtig spektakel!

Nadat de beer is uitgegeten rijden we door (weer deels in Canada) naar de Salmon gletsjer. Een slechte, smalle onverharde weg 40 km lang omhoog de bergen in een prachtig landschap. Onderweg een aantal nog actieve mijnen. Bij het uitkijkpunt op de ‘teen’ van de Salmon gletsjer lunchen we. Voor het eerst rijden we boven een gletsjer!

We rijden nog 10 km door naar het Summit uitzichtpunt bij een mijn. Hier draaien we om voor de minstens zo mooie rit weer naar beneden.

Bij de rivier zien we Bold Eagles (arenden).

En dat Groningen wel heel groot is? …. Onderweg naar de gletsjer ontmoeten we een voetbalsupportster uit Bellingwolde en ’s avonds raakt Frans aan de praat met een dame afkomstig uit Noordbroek, nu woonachtig in Stewart……

Woensdag 6 augustus. Net buiten Stewart zien we een zwarte beer met 2 kleintjes. Het is miezerig weer met veel laaghangende bewolking.

We rijden de 62 km van Stewart terug naar Meziadin Junction en vervolgen onze route op Highway 37. Bij Gitanyow stoppen we om de lokale totempalen te bewonderen. Totempalen worden gesneden uit grote cederboomstammen en hebben voor de First Nation volken grote symbolische waarde. De afgebeelde dieren op de top van de totempaal staan voor identiteit van de familie, en op de totempaal zelf wordt de geschiedenis van de familie uitgebeeld.

Nog een korte stop bij Kitwanga Fort National Historic Site. Hier op een steile heuvel stond een gefortificeerd Indianen dorpje van waaruit het legendarische stamhoofd Nekt het omringende gebied overheerste.

Daarna rijden we door naar Gitwangak om de totempalen daar te bekijken. Heel bijzonder met op de achtergrond de 7 zuster bergen en een houten kerktoren.

We overnachten op het Tyhee Lake Provincial Park in het bos. De volgende dag is een lange saaie dag door heuvelachtig gebied met wat landbouw. We komen weer in de bewoonde wereld. Geen beer gezien vandaag! We stoppen in Fort St. James. Mooi plekje aan het meer.

Vrijdag 8 augustus. We bezoeken de Historic Site Fort St. James. Een pelshandelspost die in oude staat (1890) gerestaureerd is. Mensen in kostuums uit die tijd vertellen hoe het er indertijd aan toe ging. Ook toen werd er gewed. Dus is er (nu voor de toeristen) de chickenrace…. Gokken welke kip het snelst de finish haalt. Eigenlijk niets voor ons, maar het gaat op een hele relaxte wijze en de kippen lijken niet gestrest…. Eén van de vertellers linkt allerlei gebeurtenissen in de wereldgeschiedenis aan het dagelijkse leven toentertijd. Dat maakt het erg interessant. Met name het belang van de pelshandel voor het ontstaan van Canada inclusief het toentertijd economisch niet zo interessante westelijke deel.

We rijden weer verder naar Prince George. Net buiten de stad krijgen we (op een normale geasfalteerde weg!) een enorme kiezel tegen de voorruit. Terug naar Prince George en om half vijf rijden we bij een glasreparateur binnen. Eerste diagnose is dat de schade te groot is om te repareren. Moet een nieuwe voorruit in. Maar….. deze moet besteld worden en dat wordt op zijn vroegst dinsdag… Daar hebben we geen zin in, dus vragen we het toch te proberen te repareren. Lukt wonderwel. Absoluut niet fraai, maar wel voor 90% dicht. Beter gelukt dan zij zelf verwacht hadden. Geen garantie, maar we kunnen er wel mee doorrijden zo. Super! En helemaal bijzonder is dat ze er niets voor willen hebben. Voldoet niet aan hun kwaliteitseisen, dus geen kosten!!!

Opgelucht rijden we verder en overnachten op een parkeerplaats langs de snelweg voor McBride.

De volgende dag opnieuw een lange rit door de bergen naar Kamloops.

Overnachten op een parkeerterrein bij de sportvelden. Het is benauwd warm en veel herrie van het naastliggende rangeerterrein. Na een onrustige nacht weer verder via Vernon en door de Okanagan Vallei. Het is hartstikke druk! We zijn ineens in één van de toeristische centra van West Canada terecht gekomen en het is vakantie!!! Eerst is het nog landelijk en liefelijk, maar dan wordt het echt heel druk rond Kelowna.

Gelukkig hebben we een camping op het Okanagan Provincial Park South kunnen reserveren. Mooi plekje in de schaduw. Helaas mag Hannes niet in het water, maar een stukje opzij van de camping lukt het wel. Het is bloedheet, plus 34 graden. Lekker buiten gezeten en ge-BBQ’d.

Maandag 11 augustus. We hebben vanmiddag afgesproken familie te bezoeken die aan de andere kant van Lake Okanagan woont in Naramata. We hebben dus alle tijd. Het is een prachtige rit langs talrijke wijngaarden. Heel kleinschalig en overal zijn proeverijen. Midden in dit gebied woont onze neef met zijn vrouw op een prachtige plek met uitzicht over de wijngaarden, kersenbomen en het Okanagan meer.

We brengen een hele gezellig middag met hen door en rijden tegen de avond weer terug naar de camping.

De volgende ochtend breken we op en rijden over Highway 3 naar Princeton. Mooie bergachtige route. Onderweg weer veel werkzaamheden. Heel knap hoe ze in een treintje een hele weg ineens asfalteren.

In het E.M. Manning Provincial Park vinden we een plekje op Mule Deer Campground. Het is nog steeds prachtig weer. We gaan zelfs even zwemmen met Hannes in de rivier. Op 1100 m hoogte is het goed toeven.

Woensdag 13 augustus. Voor we naar Vancouver rijden we eerst in het park over de Cascade Loup Road, de bergen in naar het uitzichtpunt over de Cascade Mountains. Prachtige vergezichten.

Daarna nog een stukje verder over een onverharde weg naar de Alpen weiden. In deze tijd van het jaar zouden deze volop in bloei moeten zijn….. Zouden….. Helaas waren de meeste bloemen uitgebloeid. Alleen een klein stukje in de schaduw van de bomen laat zien hoe het er uitgezien moet hebben…..

Het prachtige landschap en de doorkijkjes maken veel goed. We wandelen een korte trail voor we weer terug gaan naar de hoofdweg.

Bij Hope komen we op de snelweg naar Vancouver en rijden eigenlijk direct de file in.

Langzaam rijdend bereiken we tegen vijven Vancouver. We zijn nu echt terug in de bewoonde wereld!