Vandaag, maandag 19 oktober, de eerste grensovergang van Zuid Afrika naar Botswana. Kwart voor acht rijden we de camping af. Dwars door Polokwane, wat best wel een grote stad blijkt te zijn, richting Grobler’s Bridge.

Onderweg wat dorpjes en verder bush achtig landschap met wat bomen.

Bij de grens mogen we een enorme file vrachtwagens voorbijrijden. Aan de Zuid Afrikaanse kant alleen pascontrole en doorrijden naar de Botswaanse kant. Hier wordt onze temperatuur opgenomen (in verband met ebola), onze passen gecontroleerd en voor de auto een TIP (tijdelijke import) uitgeprint. Betalen en dat was het. Eigenlijk heel snel, in ruim een uur zijn we door. De grens zelf is de rivier. Smalle brug waar maar één auto/vrachtwagen tegelijkertijd overheen kan.

Eerste indruk Botswana is arm maar heel schoon. We maken weer uitgebreid kennis met het fenomeen Potholes!!!

Na 100 km rijden bereiken we Palapye, doen boodschappen en kopen een nieuwe simkaart voor de telefoon. Wat een drama als je daar met 30 man tegelijkertijd in een telefoonwinkel staat! Paniek in de ogen van de medewerkers…… Maar goed, het duurt even, en dan kunnen we door naar de camping. Lovende recensies van Seabridge, maar er is het een en ander veranderd. Vergane glorie, vies en geen gezellige bar en pizza’s. De (nieuwe?) eigenaar probeert nog wel wat eten te regelen, maar als dat er, na 2 uur wachten, om 21:00 uur nog niet is haken we af. Bedje in, morgen is het weer vroeg dag.

Vandaag de langste rit van deze reis. 590 kilometer naar Maun in de Okavango Delta. We vertrekken om 10 over zeven! Het is een lange maar niet zo interessante rit door savanne landschap met zo nu en dan uitgestrekte kale stukken. Wel veel dieren langs de kant van de weg. Ezels, geiten, koeien en heel veel potholes. Geitje leeft nog dankzij een noodstop. Het tafelblad van het zitje achterin, waar we een vast bed van gemaakt hebben, lag voor in de camper….

De rit is zo lang omdat we niet via de stad Orapa (verboden gebied in verband met diamantmijnen) mogen rijden en dus een grote omweg moeten maken. Tegen 16:30 zijn we in Maun, een camping achter een prachtige lodge. ’s Avonds met de hele groep gegeten bij het zwembad aan een lange tafel. Gezellig!

Woensdag 21 oktober. Spannend! We gaan vliegen boven de Okavango Delta. Om 7:00 uur verzamelen we op het vliegveld. Met 6 man vliegen we in een 10 persoons Cesna, zodat we allemaal een stoel bij het raam hebben. Prima geregeld! We worden gevlogen door een vrouwelijke piloot. Moet goed zijn dus!

Ze vliegt inderdaad prima en roept waar de dieren te zien zijn. Op 150 m boven de grond blijven het stipjes, maar het is een fantastische ervaring en het landschap van de delta is overweldigend mooi.

Na 3 kwartier staan we weer op de warme grond. Het is inmiddels weer zo’n 40 graden. Eerst even bijkomen in de schaduw met een kop thee en koffie en dan 200 km rijden naar Gweta. Deels dezelfde saaie weg als gisteren terug. Het laatste stuk is allesbehalve saai door het enorme aantal potholes. Zigzaggend over de weg en toch een paar keer bingo!

We overnachten in het Boabab Tree Resort. Een prachtig resort gebouwd in de vorm van een authentiek Botswaans dorp rond enorme oude Boababbomen. Ronde hutten, kralen en rieten daken. Erg mooi gedaan.

Volgende ochtend een beetje uitgeslapen en genoten van het prachtige resort. We hoeven vandaag niet heel ver (390 km). Begint alleen bar slecht. De hoofdweg ligt er uit en we worden omgeleid over 30 km zeer slechte gravelweg, helemaal kapotgereden door het vrachtverkeer. Ook daarna blijft het vreselijk slecht met heel veel potholes. Zo groot dat je er wel met camper en al in kunt verdwijnen….

We zijn op weg naar Senyati Safari Camp in Kazungula (vlak bij de grens met Zimbabwe). De laatste 10 kilometer er naar toe is een zandweg met rul zand. We komen er gelukkig goed doorheen. Beloning is een prachtige campsite waar we 2 nachten blijven. We delen een sanitairblokje met een andere camper.

Het wild mag hier vrij over de camping lopen, dus het is uitkijken als je ’s nachts naar de wc moet! Het restaurant met veranda kijkt uit over een waterplas waar ’s avonds veel wild komt drinken. Geweldig, alleen laat het wild de eerste avond een beetje verstek gaan.

Het is te heet, ruim 42˚C. Gelukkig hebben we elektriciteit, dus beide airco’s draaien vannacht.

Vandaag, vrijdag 23 oktober gaan we naar de Victoria Falls in Zimbabwe. Vertrek om 6:30, dus om 5 uur zijn we uit bed. Eerst nog even bij de waterplas kijken. Helaas alleen klein wild.

De bus is keurig op tijd en het is een kwartiertje rijden naar de grens. We passeren een kilometerslange file van vrachtwagens wachtend om de grens te passeren. Later horen we dat een vrachtwagen ongeveer 5 dagen in deze file staat. De Duitsers in de groep zijn niet te spreken over de inefficiëntie, maar als je denkt aan werkgelegenheid……

Omdat we zo vroeg zijn gaat onze grenspassage vlotjes. Uit de bus, pascontrole en weer in de bus. Uurtje rijden en dan worden we afgezet bij Angels Air, helikoptervluchten. We maken een vlucht van 15 minuten over de Victoria Falls. We hebben enorm mazzel. We mogen met zijn tweeën in een driepersoons helikopter met piloot. We worden gewogen en de lichtste mag voorin bij de piloot. Ondanks dat ik met rugzak (met waterflesjes, camera, etc.) gewogen wordt, mag ik voorin!!!

Geweldige belevenis om zo de Victoria Falls van boven te zien. Omdat het regenseizoen nog niet begonnen is, komt er relatief weinig water naar beneden. De kilometer brede waterval bestaat nu uit een aantal afzonderlijke watervallen. De piloot vertelt dat over 2 maanden het vrijwel één enorme waterval is…..

Na de vlucht worden we afgezet bij de ingang van het National Park Victoria Falls. Ruim 2 uur lopen we er rond. Prachtig! Echt heel erg mooi ook door de weelderige tropische plantengroei rond de watervallen.

Toch haalt het het niet bij de Iguazu watervallen in Argentinië. Verwende reizigers die we zijn…. Komt ook omdat het echt veel te heet is. Opnieuw 42˚C. Rondlopen in de volle zon is gewoon niet te doen. We eten gezamenlijk met groep en dan is het terug naar de campsite.

Tegen 18:00 zijn we weer terug. Snel naar de veranda en met een lekker koel drankje kijken naar de waterplas of er wild wil komen….. Net als we het op willen geven komt er een kudde olifanten drinken. Geweldig!!! Via een ondergronds tunneltje kunnen we vlak bij de kudde komen en we zien ze drinken en spelen op zo’n 10 meter afstand! Jammer alleen dat het inmiddels donker is geworden en daar zijn onze camera’s helaas niet geschikt voor. Dit is het Afrika waar je voor komt!

Morgen weer verder. Dan is het te land en op het water…..