Zaterdagochtend 24 oktober. Doel van vandaag het Chobe National Park. We verblijven op de campground van een super luxe lodge. Het is maar een kort ritje, dus we kunnen lekker genieten van alle luxe en de dieren die er rondlopen en kruipen…..
We installeren ons en kijken even in de Lodge. Wat mooi en wat een luxe!
Om drie uur gaan we met een bootsafari de rivier de Chobe op. Het is echt ‘Out of Africa’. We zitten op regisseursstoelen met een tafeltje ertussen en drankjes en versnaperingen worden rondgebracht. Ondertussen varen we tussen de wilde dieren. Nijlpaarden, olifanten, buffels, krokodillen en vele soorten vogels.
Er waait een lekker windje en ondanks de 35˚C is het aangenaam toeven op het water. Met een wijntje en biertje in de hand is het genieten van alles om ons heen.
In de verte komt een donderbui en al snel komt de regen met bakken naar beneden. Eventjes… en dan is het lekker afgekoeld.
’s Avonds een fantastisch buffet in de Lodge. Helaas de volgende ochtend minder goed nieuws. Frans is niet lekker en moet de ochtend safari aan zich voorbij laten gaan. Ik sta om 5:45 in mijn eentje klaar om met de groep langs de rivier in safari auto’s op pad te gaan. Heb een prima plekje achter de chauffeur.
Het ochtendlicht is fantastisch. Grote groepen impala’s baden in het gouden ochtendlicht.
We zien best veel wild, badende olifanten, maraboes, een zeearend, koedoes, sabelantilopen, zebramangoesten en weer allerlei mooi gekleurde vogels.
Het is druk met rondrijdende safariauto’s. Ineens komt ergens een melding dat er een leeuw gespot is. Al die auto’s scheuren achter elkaar aan om de toeristen een zo goed mogelijk zicht op de leeuw te geven…. Eigenlijk absurd, maar het lukt onze chauffeur toch om ons vlak bij de leeuw te brengen. Hij slaapt. Wordt wakker van al het gedoe om hem heen, kijkt wat verstoord op, maar gaat dan gewoon weer verder slapen. Hij is het blijkbaar gewend….
Om 9:45 ben ik weer terug bij Frans. Hij is gelukkig weer wat opgeknapt en we maken ons op voor de grensovergang naar Namibië. 60 km en dan zijn we er als één van de eersten van de groep.
Botswana uit gaat razend snel. Dan de Namibische controle. Dit duurt lang. Eerst passencontrole, dan TIP invullen voor de auto en betalen. Vooral dat laatste duurt lang. De man is duidelijk overwerkt met ineens een groep van 16 auto’s. Wij hebben mazzel en gaan er nog vrij snel doorheen. Achter ons geeft het mannetje er de brui aan en gaat uitgebreid lunchen…..
Wij kunnen door en rijden naar Katima Mulilo. Eerst boodschappen en dan een nieuwe simkaart. Helaas grijpen we mis. Het is zondag en de telefoonwinkel is gesloten. Daar moeten we morgen voor terugkomen. We rijden door naar de Namwi Island Campsite, prachtig aan de rivier de Zambesi gelegen. We zijn de eersten en kunnen dus het mooiste plekje aan de rivier uitzoeken. Lekker in de schaduw. Het is nog steeds heel erg heet, plus 35 ˚C.
Maandag 26 oktober. Vroeg wakker. De telefoonwinkel gaat om 8:00 uur open en dan staat ook de hele groep voor de deur. Bekende paniek! Om 8:15 wordt de eerste helft van de groep binnengelaten en mag in de airco wachten. Om 9:30 uur zijn we klaar en kunnen we op pad. 330 kilometer naar Bagani door de smalle Caprivistrook. Ten noorden liggen Zambia en Angola, ten zuiden Botswana. Was Botswana arm, Namibië is nog veel armer. Langs de weg kleine ronde hutten en een dak van stro.
Dan ineens heel veel kinderen op de weg. De scholen gaan uit en de kinderen zwermen in schooluniform over de weg. Enthousiast zwaaien en gelukkig niet bedelen.
We rijden verder over de eentonige weg totdat ineens het rode lampje van olie knippert. Stoppen dus, alarmlichten aan en handdoek aan de spiegel (afgesproken teken binnen de groep om pech aan te geven). Onze telefoon is nog niet geactiveerd (kan pas na 12 uur) en bovendien is er geen bereik….. Wanneer we de auto weer opstarten zegt deze dat er voldoende olie is maar dat de olie ververst moet worden…. Kun je daar mee doorrijden? Het is tenslotte een rood lampje. Ja zegt Peter, een groepsgenoot die gestopt is en die hetzelfde heeft gehad. Betekent gewoon dat ze in de garage bij de laatste olieverversing de datum niet gereset hebben…. We hebben ook niet veel keuze, dus we rijden door. Later ’s avonds bevestigt Fernel (de monteur die met ons meereist) het verhaal van Peter en reset de datum. Pffffff!!!!
Inmiddels zijn we aangekomen in Mahangu Lodge aan de Okavango rivier. We zijn opnieuw vroeg en kunnen een prachtig plekje aan de rivier uitzoeken. Zicht op de nijlpaarden!
We blijven hier 2 nachten. Morgen dus een rustdag, maar wel om 7:30 een ontbijtsafari op de rivier. Lekker relaxed ontbijten terwijl we rustig tussen de nijlpaarden doorvaren en de olifanten en impala’s zien drinken aan de oeverrand. Dit is niet verkeerd! Zo leuk dat we het de volgende ochtend nog een keer doen.
Ondertussen hebben we ’s avonds ook nog eens genoten van een lekker diner in het restaurant aan het water om verder na te genieten van de maan over het water bij onze camperplek. Echt een fantastisch mooi plekje!
Woensdag 28 oktober, na de ontbijtcruise, is het tijd om op te pakken.
Vandaag 220 km naar Rundu. Het laatste stukje gaat door over zandwegen naar de campsite. Kinderen schieten vanuit allerlei hoeken en gaten naar ons toe en voor het eerst wordt er opzichtig gebedeld. Sommige mensen stoppen en geven wat snoep. ’s Avonds spreken we in de groep af dit niet te doen en structureel proberen wat bij te dragen. Sommigen bezoeken morgen een school en we besluiten wat extra’s bij te dragen voor de school.
De volgende ochtend gaan wij niet mee op het schoolbezoek, dus we zijn op tijd weg.
Onderweg bij een veterinaire controle moet ik mijn vlees uit de diepvries inleveren. De man vond het heel sneu voor mij, en vertelde dat het gebakken wel had gemogen. Wat de man niet wist, was dat ik het al een tijdje kwijt wilde. Het zat al vanaf het begin van de reis in de diepvries en met de temperaturen buiten van rond de 40 graden vertrouw ik het vriesvakje in de koelkast van de camper niet echt…. Rauw, eventueel bedorven, vlees weggooien met alle loslopende wilde dieren vond ik ook niet kunnen, dus ik was blij dat mij de beslissing uit handen genomen werd…… De overige vleeswaren, kaas en eieren had ik, net als bij alle andere controles, keurig verstopt onder de bank, dus dat ging wel goed…. Verder op weg naar Grootfontein. We maken een kleine uitstapje naar de Hobo meteoriet. Een indrukwekkend grote steen die niet met een enorme knal op aarde is gekomen maar als het ware ketsend over het aardoppervlak hier tot stilstand is gekomen en dus geen enorme krater heeft veroorzaakt. Het is een glad uitziende steen die zelfs in deze hitte koel aanvoelt. We mogen er bovenop poseren, dus we hebben wel even lol.
Daarna rijden we door naar Tsumeb, het Kupferquelle Resort. Zeer luxe resort met een giga zwembad waar we 2 nachten blijven. We lunchen in het resort. Frans en twee Zwitsers eten Bratwurst (wel 5 cm groot!!!). Namibië is tot 1919 een Duitse kolonie geweest en overal wordt nog Duits gesproken. Lekker in het enorme zwembad gezwommen samen met de eendjes.
Vrijdag 30 oktober. Lang uitgeslapen. Pas om 7:30 wakker! Rustig ontbeten en een wasmachine gedraaid. Daarna met de taxi (niet veilig om te lopen) naar het Tsumeb Museum. Hier is een verzameling van Duitse artefacten te zien uit de Duitse Koloniale tijd (1884 – 1919). Na de Engelse overwinning in 1919 kwam Namibië onder Zuid Afrikaans bewind tot het in 1990 zelfstandig werd. Tsumeb is ontstaan rond de kopermijn en in het museum is ook hier het één en ander van te zien.
Na ons museum bezoek rijden we met de taxichauffeur rond de oude mijn. De mijn is nog steeds in gebruik en overgenomen door de Chinezen. Onze taxichauffeur kan tot zijn eigen verbazing sommige wegen niet meer inrijden omdat ze afgesloten zijn met hekken. De komst van de Chinezen heeft de stad geen goed gedaan. Veel mijnwerkers zijn ontslagen en de lonen verlaagd……
We rijden ook langs een school. Ziet er goed uit en de kinderen vrolijk en verzorgd in hun schooluniform. Onderwijs is gratis, maar dat is zeer relatief. De kinderen moeten wel zelf betalen voor boeken, schriften, pennen en zelfs wc-papier! Onbereikbaar dus voor velen…..
Terug op de camping een lekker rustige middag met op het eind een enorme donderbui. Het water stroomt langs de binnenwand van de camper boven het aanrecht naar beneden (via de ventilatieroosters). Gelukkig niet boven het bed! Morgen gaan we op weg naar Etosha National Park. Drie dagen wildsafari met eigen camper!
